Home | Beauty | Cosmetische ingrepen | Tanden bleken

Tanden bleken voor een witte(re) tanden

Al maanden speelde ik met de gedachte. Eigenlijk al jaren. Ik informeerde links en rechts, maar durfde de stap niet te zetten. Waarom ik het uiteindelijk wel deed? Ik weet het niet.

Of misschien toch wel. Ik kwam langs een van die 'boetieks' waar je tegenwoordig - tijdens het winkelen - je tanden kunt laten bleken en werd vriendelijk maar beslist uitgenodigd om een kijkje te nemen. De aanblik van de 'cocons' - kleine, maar open kamertjes - met elk een 'beauty victim' stelde mij gerust. Gedeelde smart, is per slot van rekening halve smart. En als zoveel mensen hun tanden laten bleken, dan kan het toch niet héél erg slecht zijn, dacht ik er nog achteraan.

Het blijft moeilijk. Waar trek je de grens? Hoever ga je om 'mooi' te zijn? Zeker in een geval als dit waar de grens 'grijs' is, de meningen verdeeld en de effecten op lange termijn nog niet echt bekend.

En toch deed ik - fashion en beauty victim als ik ben - het. Het werden een paar benauwde uren. Na een onderzoek door de tandarts kreeg ik een soort bit in mijn mond. De tanden en kiezen kwamen daardoor vrij. De kleur werd bepaald en er werd een foto gemaakt. Dit om later het resultaat te kunnen beoordelen. Het bit mocht weer even uit en de tanden moesten worden gepoetst.

Daarna zou ik voor ongeveer een uur het 'bit' in hebben. Het tandvlees werd beschermd met een zachte substantie en de tanden werden ingesmeerd met bleekgel. Het ongemak aan de lippen die behoorlijk werden opgerekt, werd verzacht met watten en vaseline. De ogen werden beschermd tegen het laserlicht met een oranje 'zonnebril'. Om de twintig minuten werd de bleekgel 'ververst'.

Ondanks alle goede zorgen, werd het een behoorlijk benauwd uur, al liggend in de tandartsstoel. Het slikken was niet gemakkelijk en de minuten kropen voorbij. Om mij heen hoorde ik af en toe een verraste kreet van patiënten die hun kuur al beëindigd hadden. Hun enthousiasme weerhield me ervan om aan het alarmbelletje te trekken en te vragen of ze er alsjeblieft mee wilden stoppen.

Drie maal twintig lange minuten later werd ook ik voor mijn geduld beloond. In het spiegeltje dat ik in mijn handen kreeg gedrukt, grijnsde mij een rij stralend witte tanden tegemoet. De op één na witste tint. Wilde ik ze nog witter, dan zouden er nog twintig minuten moeten volgen. Iets teveel van het goede.

Met een aanmerkelijk lichtere portemonnee en een kaartje met alle verboden en alle aanbevolen voedingsmiddelen keerde ik opgetogen naar huis. De komende vierentwintig uur stonden er voornamelijk witte gerechten op het menu (pasta, rijst, wit vlees, vezels, maar vooral geen rode wijn, rode sauzen, cola en alles wat vlekken maakt op een wit t-shirt).

De gevoeligheid waarvoor ik al gewaarschuwd was, diende zich al snel aan. In plaats van mijn gewoonlijke glas rode wijn, kies ik voor een gekoeld glas witte wijn. Nooit had ik gedacht dat tanden zo pijn zouden kunnen doen.

Inmiddels zijn er enkele weken verstreken en lijkt al het leed geleden. Ik mag nog steeds prat gaan op een stralend wit gebit (al is de witte kleur ten opzichte van het eerste moment na de behandeling wel iets teruggelopen). Ik ben benieuwd of het resultaat, zoals beloofd, echt twee tot drie jaar zal houden...