Home | Literair café | Interviews | interview met Chelsea Haywood

De westerse geisha - mijn tijd als hostess in Tokyo
Ontmoeting met Chelsea Haywood

De 21-jarige Chelsea Haywood werkte drie maanden als hostess in een nachtclub in Tokyo. Negentig dagen lang is ze een westerse geisha, entertaint ze welgestelde zakenmannen en leeft ze in een wereld van buitensporige rijkdom. Nooit had Chelsea echter gedacht dat deze ervaring haar op de rand van de afgrond zou brengen en haar relatie met haar echtgenoot Matt op het spel zou zetten. In 'De westerse geisha' geeft ze een kleurrijke en waarheidsgetrouwe beschrijving van haar enerverende en soms zenuwslopende avontuur. Trendystyle ontmoet Chelsea Haywood.

De westerse geisha
Net terug uit Tokyo. Vier overdonderende dagen. Duizenden indrukken. Een andere planeet. Een intrigerende metropool. Als kort na mijn terugkomst een e-mail binnenkomt met de vraag of ik Chelsea Haywood, auteur van 'De westerse geisha' wil interviewen, grijp ik die kans met beide handen aan.

Sterke vrouw
Het is moeilijk je een voorstelling te maken van een jonge canadese vrouw die drie maanden lang, avond na avond, als gastvrouw - een moderne geisha - in een donkere club in het neon-verlichte businessdistrict roppongi in Tokyo, heeft opgetreden. Maar als Chelsea vastberaden de glazen deur van het hotel in Amsterdam openduwt, weet ik direct dat zij het is. Voor mij staat een sterke vrouw, 24 jaar, lang met donkere, intelligente ogen en een brede glimlach. Ze knielt bevallig naast het tafeltje waarop mijn thee is geserveerd, neemt het dienblad elegant op en gaat me voor naar de kamer waar het interview zal plaatsvinden. Deze ongewoon geraffineerde manier van doen moet haar uit Tokyo zijn bijgebleven.

de wereld is een 'huge wonderful place'
Chelsea, geboren in british columbia, canada, begon haar wereldreis toen ze zestien was. Met haar toenmalige vriendje en zijn familie reisde ze naar Nepal waar ze in een ashram verbleef. De indruk was overweldigend. De eerste drie dagen huilde ze tranen met tuiten, maar toen won haar nieuwsgierigheid het, en ontdekte ze dat de wereld een 'Huge wonderful place' was die ze absoluut moest ontdekken. Terug in canada maakte ze in ijltempo haar school af, vroeg ze een rugzak voor haar afstuderen, en trok ze de wijde wereld in om als model te gaan werken.

Stap in het diepe
In australië ontmoette Chelsea Matt met wie ze op prille leeftijd na drie maanden in het huwelijksbootje stapte. Matt zou niet alleen haar levensgezel zijn maar haar ook vergezellen tijdens haar avontuur als hostess in Tokyo. Al sinds haar kinderjaren is Chelsea gefascineerd door japan. 'Ik ben geïntrigeerd door de japanse cultuur en de mix van spiritualiteit en technologie'. De ontmoeting tijdens haar reis als tiener naar Nepal met een jonge vrouw die als hostess in japan heeft gewerkt, blijft door haar hoofd spelen, en het idee om een dergelijke ervaring neer te leggen in een boek laat haar niet los.

Toen ze in 2004 op het punt stond af te reizen naar Italië waar ze contact had met een modellenbureau, maar het niet lukte om een vlucht te boeken, had ze maar korte tijd nodig om haar plan om te buigen. 'En wat', zei ze tegen haar echtgenoot Matt, 'Als we naar Tokyo zouden gaan?'. Het was een 'snap-decision'. 'Dat zijn de beste beslissingen', verzekert ze me. Korte tijd daarna wordt ze aangenomen in de exclusieve hostessclub greengrass in roppongi.

Beschikbaar maar onbereikbaar
'Er zijn veel verschillende soorten clubs in japan. Je hebt prostitutieclubs, stripclubs, fetisj clubs, maar ook hostess-clubs en dat soort clubs heeft absoluut niets met seks te maken', legt Chelsea Haywood onomwonden (en wie weet voor de hoeveelste keer) uit. 'Het is een japans fenomeen. De mannen komen hier na het werk om iets te drinken, om stoom af te blazen, om even informeel te zijn, om na te praten met hun businesspartners of collega's en om te relaxen. De clubs zijn exclusief. Je komt er niet zomaar binnen. Er is een ontzettend strenge selectie. Het bezoeken van dit soort clubs is een statussymbool'.

Als gastvrouw moet Chelsea converseren, internationale ceo's, ziekenhuisdirecteuren, filmproducenten en topmuzikanten amuseren, bevallig en vrouwelijk zijn, sigaretten aansteken (met je hand rond het vuurtje anders is het niet beleefd), karaoke zingen en natuurlijk proberen om zoveel mogelijk drankjes aan haar gasten te slijten. De hostessclub werkt met een puntensysteem. Als een gast een hostess te dineren vraagt (om op 'dohan' te gaan), krijgt ze extra punten. Kortom, hoe meer vraag er naar een hostess is, hoe meer punten, hoe meer de hostess verdient.

'Je moet beschikbaar maar onbereikbaar zijn', zo vat Chelsea het samen. Ondertussen zetten de mannen van de club haar op een voetstuk, wordt ze meegenomen naar exclusieve boetieks, wordt ze gefêteerd op dure wijnen en duizenddollar-diners, en wordt ze getrakteerd op snoepreisjes.

Te gast in japan
'In onze westerse wereld zou het ondenkbaar zijn dat er duizenden dollars worden neergeteld om een avondje met een hostess te praten of dat er een extra bedrag moet worden betaald om haar mee uit eten te nemen', vertelt Chelsea. 'maar in japan maakt dit fenomeen deel uit van de cultuur. Japan is en blijft een andere planeet. Er zijn dingen waar je je echt ongemakkelijk bij kunt voelen. Zoals het aansteken van een sigaret van een man, en de onderdanige houding. Maar ik heb altijd voorgehouden dat ik een gast van de japanse cultuur ben. En het feit dat ik met sommige gebruiken of gewoontes niet opgegroeid ben, wil nog niet zeggen dat ik ze kan veroordelen. Dat is iets wat ik in japan hebt geleerd: om niet te oordelen'.

De japanse mannen zijn charismatisch en hebben een excellent gevoel voor humor
De japanse mannen kan Chelsea wel waarderen. 'Ik vind ze fantastisch. Ik dacht dat ze kil waren, overdreven hard werkten en teveel zelfdiscipline hadden. Maar ze zijn juist heel warm, en charismatisch en hebben een excellent gevoel voor humor. Ik heb ongelooflijk veel met ze gelachen.'

Op de rand van de afgrond
Maar het leven van een hostess gaat niet over rozen. Het werk in de club is slopend, oververmoeidheid en slaapgebrek eisen hun tol, de alcohol vloeit overvloedig, de verleidingen zijn groot, de overweldigende rijkdom werkt overdonderend. Het is niet moeilijk om het contact met de realiteit te verliezen. 'Het werk als hostess kan heel destructief zijn en zelfs verslavend werken. Je moet goed je doel voor ogen houden. Je wordt als 20, 21-jarige een soort filmsterrenwereldje ingeduwd en dat kan gevaarlijk zijn', geeft Chelsea toe.

Chelsea worstelt bovendien met het feit dat ze de ware reden voor haar aanwezigheid in de club niet kan vertellen. Haar gasten - sommigen worden goede vrienden - worden karakters in haar boek. Ook haar relatie met Matt komt in een ander daglicht te staan. In de club moet ze 'beschikbaar maar onbereikbaar' zijn. Haar geweten komt in opstand als ze de mannen avond na avond het idee moet geven dat ze single is.

Relatie onder spanning
De aanwezigheid van haar echtgenoot Matt in Tokyo was fundamenteel voor Chelsea. 'het was heel belangrijk om uit mijn glitterwereld thuis te komen in ons japanse appartement en om zijn verhalen over de dag te horen. Dat hielp me om met beide benen op de grond te blijven staan. Om me niet te verliezen in het sprookje waarin ik een hoofdrol had, maar dat maar tijdelijk was. Ik moest terugkomen naar de werkelijkheid.'

Chelsea's wereldje komt echter helemaal op losse schroeven te staan als ze in de wirwar van haar emoties en verwarring ook nog eens verliefd wordt op een van haar klanten, de onweerstaanbare Yoshi met zijn zwarte american express card. 'In de wervelstorm van emoties die ik in die maanden doormaakte, was het voor mij heel moeilijk te begrijpen wat ik nu echt voelde. Ik begreep niet of mijn gevoelens bijproducten waren van de omgeving, van alle aandacht en de speciale behandeling die je krijgt, of dat ze echt waren. Ik vroeg me de hele tijd af hoe ik ermee moest omgaan. Toch heb ik heb gevoel dat de relaties die ik in die maanden opbouwde spontaan en oprecht waren ondanks de dingen die ik te verzwijgen had. Dat heb ik in Tokyo ook wel geleerd. Eerlijkheid is de basis voor elke relatie, of het nu om vriendschap of een andersoortige relatie gaat.'

Als ik Chelsea vraag of ze het gevoel heeft dat ze haar echtgenoot met Yoshi bedroog, antwoordt ze met een volmondig 'Yes'. 'Ik had een enorm intern conflict', vertelt ze. 'er was iets doorgesijpeld tussen mij en Yoshi. Alleen al het feit ik dat in overweging nam, was al teveel. Ik had altijd gedacht dat mijn relatie solide als een rots was. Dat je samen met de liefde van je leven oud zou worden en je de laatste levensdagen samen in de schommelstoel zou doorbrengen. Ik ben opgegroeid met het idee van één grote, romantische liefde. Maar dat zie ik nu anders... En dat is heel verwarrend.'

Chelsea heeft de drie maanden als geisha tot een goed einde gebracht, is haar echtgenoot Matt dankbaar voor de steun die hij haar heeft gegeven, heeft haar boek gepubliceerd en heeft ten tijde van ons interview net een enerverende tijd in australië achter de rug waar zij en haar boek op dit moment in het middelpunt van de belangstelling staan.

Weerzien met Yoshi
Natuurlijk ben ik nieuwsgierig of ze ooit nog bekenden uit de hostess club heeft teruggezien. 'Met mijn filmvriend fujimoto-san heb ik nog steeds contact en hij weet inmiddels dat ik getrouwd ben en dat ik over de club (en ook over hem) geschreven heb', vertelt ze zichtbaar opgelucht.

Er trekt een triest lachje over haar gezicht als ze er spontaan aan toevoegt: 'Ook Yoshi heb ik nog een keer gezien en dat was heel triest. Ik zou hem nooit kunnen vertellen wat ik gedaan heb. Hem zeggen dat hij een karakter in mijn boek is dat nu door duizenden mensen gelezen wordt. Hij zou zichzelf afvragen of wat er tussen onder is geweest wel oprecht is geweest, of ik hem niet gebruikt heb. Ik heb geprobeerd hem uit te leggen waarom ik die avond ben weggegaan, maar hij wilde er niets over horen. Hij vroeg me alleen of ik zijn nummer nog had - en dat heb ik nog - en hij zei dat dat nummer over 25 jaar nog hetzelfde zou zijn. Dat er niets zou veranderen. Tot slot zei hij nog dat hij over een week naar Parijs zou gaan, maar als ik voor die tijd nog met hem uit eten zou willen, dan hoefde ik maar te bellen. Ik heb hem niet gebeld. Dat zal duidelijk zijn…' besluit Chelsea.

Chelsea leeft op dit moment nog steeds met de koffer in de hand. Haar droom is om afwisselend in Parijs en Tokyo te wonen. Ze is bezig met een nieuw boek over een ander land, een cultuur die ze een stem wil geven omdat deze cultuur, zoals ze zegt, het verdient...

De westerse geisha, Chelsea Haywood, uitgeverij: Arena, ISBN 978 90 8990 031 9, prijs 18,95 Euro

Charlotte Mesman, oktober 2008