Home | Literair café | Interviews | Interview met Marylin Simons, schrijfster

Interview met Marylin Simons

Marylin Simons is een Surinaamse schrijfster van korte verhalen. Voor 'de ware tijd', de belangrijkste Nederlandstalige krant in Suriname, schreef zij jarenlang de wekelijkse column 'Door een andere bril bekeken'. In 2002 won zij de literatuurprijs voor korte verhalen. Haar verhalen zijn gesitueerd in het Suriname van toen en nu. Zij wil schrijven over dit land waar zij veel van houdt maar soms ook verafschuwt.

Je zou kunnen zeggen dat Marylin een 'haat-liefde'verhouding met Suriname heeft. Het is het land waar ze opgroeide, maar ze volgde er niet haar middelbare en voortgezette opleiding. Die genoot zij in Nederland. Suriname bleef echter trekken en in 1982 keerde zij terug. Zij verbleef daar tot 1986, maar verliet Suriname toen opnieuw. Jarenlang reiste zij door het caribische gebied. Rond 1996 werd verlangen naar Suriname wederom zo sterk dat zij ten tweede male terugkeerde. Tot heden woont en werkt ze nog steeds in paramaribo.

In het ontroerende verhalenbundeltje Drie Surinaamse verhalen dat speciaal voor het winternachtenfestival 2003 in Den Haag is uitgegeven, neemt Marylin ons mee naar Suriname. Ze vertelt ons over het Surinaamse leven en over het dagelijkse leed. Marylin heeft maar weinig woorden nodig om de warmte, de atmosfeer en de soms barre leefomstandigheden van Suriname te beschrijven.

Trendystyle.net heeft Marylin Simons voor je geïnterviewd:

Hoe ontstaan de verhalen die je schrijft? Inspireer je je aan het dagelijkse leven in Suriname? Doe je onderzoek? Zoek je bepaalde situaties op? Voor het boek dat ik nu aan het schrijven ben zoek ik veel op. Internet is onmisbaar. Tussen wegbrengen en afhalen van kinderen kan ik zoeken. Zou niet lukken als ik ervoor naar een bibliotheek moest bijvoorbeeld. Kost teveel tijd. De verhalenbundel die binnenkort uitkomt bij Okopipi in Suriname zijn allemaal 'mensenlevens'. Hoef je niet op te zoeken. Wordt je ongevraagd in het gezicht gesmeten. De sfeer is Surinaams. Maar de verhalen op zich spelen zich over de hele wereld af. Verhalen sluipen vanzelf in mijn hoofd. Blijven ze er voor enige tijd zitten, dan schrijf ik ze uiteindelijk op. Een manier om ze van me af te schudden. In de verhalenbundel 'Drie Surinaamse verhalen' komt veel leed voor: incest, de dood van een kind, verdriet... Waarom? Moet ik nog ontdekken, waarom.

Je hebt Suriname een paar keer verlaten maar bent er steeds weer teruggekeerd. Wat trekt je zo aan in dit land? En wat niet? En wat is de boodschap die je ons met je verhalen over Suriname wilt meegeven? Misschien teleurstellend, maar een boodschap heb ik niet. Beelden van stukjes mensenlevens dringen zich onbeschoft aan me op, nestelen zich in mijn hoofd. Wanneer het me lukt er een verhaal van te maken raak ik die beelden uiteindelijk kwijt. Ik hou van taal. Ik ben verzot op het sranan tongo. Alleen in Suriname kan ik dat spreken. Tegenwoordig mag dat. Je kunt zelfs bij torarica, palm palace of oase zitten -in het parlement zelfs- en sranan tongo spreken. Mensen willen je tegenwoordig wel verstaan als je dat spreekt... Misschien kom ik daarom steeds terug naar Suriname; fu wasi na tongo!
(vertaling van hans beijer: om mij te laven aan mijn eigen taal!)

Je hebt in Nederland gestudeerd en kent dus de Nederlandse cultuur. Waarin verschilt de positie van de vrouw in Nederland van die van de vrouw in Suriname? Vrouw is vrouw toch, of niet? Misschien moet ik dit eerst even opzoeken op internet? Het verschil ligt volgens mij vooral in de persoon. Toch?

Je schrijft vooral korte verhalen. Is dat niet veel moeilijker dan het schrijven van een roman? In korte tijd moet een sfeer schetsen, karakters uiteenzetten en een gebeurtenis vertellen? Waar let je op? Heb je er ooit aangedacht een roman te schrijven? Ik denk niet dat het ene moeilijker is dan het andere. Ik hou niet van romans die maar uitwijden en uitwijden. Ik hou van snel, kort en heftig. Dus ook een roman moet snel "to the point" komen. In de eerste bladzijden al moet de sfeer zijn neergezet, ook in een roman. Voor mezelf is het prettiger om een kort verhaal te schrijven. De misère die zich in mijn hoofd afspeelt ben ik dan immers sneller kwijt dan wanneer het een boek is dat lang moet duren. Dat is prettig maar niet perse gemakkelijker.

Tijdens de winternachten 2003 in Den Haag zul je het bundeltje 'Drie Surinaamse verhalen' presenteren. Kun je ons al iets zeggen over je volgende werk? Mijn eerste werk ligt reeds bij uitgeverij Okopipi in Suriname en komt als alles meezit rond april / mei van dit jaar uit. Wanneer de roman uitkomt waaraan ik nu werk zou ik niet durven zeggen. 's Nachts schrijven en overdag huismoeder zijn lukt niet met strakke regelmaat, zoals ik wel zou willen.

Heb je een advies voor onze lezers die graag een verhaal of roman zouden willen publiceren? Waar moeten zij aan denken voordat zij beginnen met schrijven? Jezelf niet voor de gek houden. Niet meteen tevreden zijn omdat gelieven zeggen dat hetgeen je schrijft zo prachtig is. Een coach riep eens tegen mijn kinderen: "We don't go for better... We go for the best!" ik denk dat ik het daar mee eens ben. Verder vind ik het als lezer vreselijk wanneer ik de indruk krijg dat de schrijver me een boodschap mee wil geven en alles tot in de finesse uit wil leggen. Dat is privé, of ik er een boodschap uithaal en wat die dan is, is aan mij. Geef me te eten, maar kom me niet zeggen dat ik goed kauwen moet of juist schrokken, doorslikken of juist lang op de tong houden. Een schrijver moet de beleefdheid hebben dat aan zijn lezer over te laten.

Marylin

De verhalenbundel 'Drie Surinaamse verhalen' is uitgegeven door uitgeverij Sylans.