|
Home | Psyche
| Moeders
en dochters
 Moeders
en dochters
Moeders zijn lief. De band tussen moeder en dochter is uniek. Maar moeders
kunnen ook knap vervelend zijn. Sommige moeders lijken het altijd beter
te weten dan hun dochter. Zij zullen wel even vertellen hoe het allemaal
moet (niet echt bevorderlijk voor je eigenliefde). Ze bemoeien zich met
alles en nog wat, en het liefst met dingen die ze eigenlijk helemaal niet
aangaan. Iedereen kent vast wel zo'n moeder (je eigen moeder, of die van
een vriendin). Ze zijn gemakkelijk te herkennen.
Het zijn van die moeders die altijd aan het zorgen zijn, die altijd aanwezig
zijn, die altijd raad en advies geven en je een schuldig gevoel bezorgen
als je het als dochter anders aanpakt dan dat moeder het wil. Als dochter
heb je met zo'n moeder geen gemakkelijk leven. Aan de ene kant wil je
haar graag tevreden stellen, wil je doen wat zij van je verwacht zodat
ze van je houdt, maar aan de andere kant heb jij ook je vrijheid nodig,
moet je je als een zelfstandig persoontje kunnen ontwikkelen.
We zeiden het al: de band tussen moeder en dochter is uniek, maar tegelijkertijd
ook heel complex. Ook al is de navelstreng doorgeknipt, deze laat zich
vaak nog maar al te zeer voelen. Het zal niet gemakkelijk zijn om je van
een dominante moeder te bevrijden. Ze projecteert al haar hoop en verwachtingen
op jou. Volgens psychologen zouden deze moeders gewoon een beetje teveel
moeder zijn. Ze neigen ertoe om te vergeten dat ze ook vrouw zijn en willen
hun man nog wel eens uitsluiten. Hun leven is hun dochter, hun liefde
voor haar wordt wel 'narcisistisch' genoemd en voelt vaak maar weinig
als 'warme liefde' aan. De last die ze met haar verwachtingen en projecties
op je schouders legt, zul je maar moeilijk van je afschudden.
De neiging is groot om haar uit de weg te gaan, om haar verstikkende
commentaar en haar allesziende blik te vermijden. Maar los je daarmee
eigenlijk wel iets op? Zou het niet veel beter zijn om haar langzaam maar
zeker aan het verstand te brengen dat jij een apart persoontje bent, dat
je je eigen beslissingen neemt (misschien wel je eigen fouten maakt)? Zou het niet beter zijn om langzaam maar zeker je eigen terrein af te
bakenen, om je grenzen te trekken, ook al loopt dat soms even op een confrontatie,
misschien wel een fikse ruzie uit?
Wij denken van wel, ook al zijn we ons ervan bewust dat het gemakkelijker
gezegd dan gedaan is. Misschien zou je, om de bittere pil voor de dominante
moeder, te verzachten, haar bij kleine dingetjes in je leven kunnen betrekken,
maar dan wel op jouw tijd en als jij daar zin in hebt.
Dit is zo ons idee over de aanpak van een 'dominante' moeder. Maar wat
vinden jullie ervan? Kennen jullie het fenomeen? Hebben jullie misschien
een dominante moeder? Hoe gaan jullie ermee om? Is het jullie gelukt om
je van haar te 'bevrijden'? Mail je reactie via het onderstaande venster. Vermeld er wel even de titel van dit artikel ('moeders en dochters') bij.
|
reacties van trendystylers
|
Wat is "Dominant"ik noem dat bezorgd...
Inmiddels zit mijn dochter van 24 jaar na 7 jaar elende in de schuldsanering
en mijn kleindochter van 3.5 jaar al 2.5 jaar in een pleeggezin. Contact
hebben we niet, want iedereen verteld haar dat de invloed van haar
moeder niet goed is.
Wel heb ik haar al die jaren overal voor gewaarschuwd en nu ben ik
de boze moeder. Ik ben er inmiddels klaar mee met alle goede adviezen
over opvoeden in deze maatschappij en heb er elke dag veel verdriet
van dat ik mijn dochter en kleinkind nooit zie. |
| Als je een dominante moeder (in ieder geval de
mijne), steeds bij kleine dingetjes betrekt, gaat zij zich steeds
meer toe eigenen. In het begin heb je dat nog niet zo erg in de gaten.
Maar zodra je het in de gaten hebt, en je zegt er iets van, gaat de
mijne haar zin door je strot duwen, en erg vals (agressief) kijken.
(ik denk eerder dat m'n moeder een narcist is, als ik die dingen daarover
lees, klopt het precies. Nu nog uitzoeken of en hoe ik daarmee omga,
vooral omdat er nog een vader en kleinkinderen in het spel zijn). |
Tja, wanneer doe je het goed.... Mijn dochter,
inmiddels 28 jaar vind mij ook een dominante moeder. Ik loop op eieren
en durf haar amper te zeggen hoe ik over dingen denk omdat ze dan
dreigt het contact te verbreken. In de afgelopen 5 jaar heb ik zo
ongeveer 25000 euro uitgegeven. Dit voor een nieuwe inboedelvoor haar,
afbetaling van haar schulden (meerdere keren)en recent voor de babyuitzet.
Ze heeft nog altijd geen geld en bouwt steeds schulden op ondanks
dat ze net zoveel verdient als ik. Ze weet telkens weer te manipuleren
zodat ik voor haar betaal. Ze is alleenstaande moeder, had 2 maanden
een relatie en werd zwanger. Die jongen wilde het kind niet, zij wel.
Nu heb ik dus een kleindochter een schat echt waar. Ik ben bij haar
geweest toen ze beviel en zou eigenlijk nog een weekje blijven. Maar
helaas, toen alles betaald was mocht ik vertrekken. Ik voel me gebruikt
en vernederd, afgeserveerd en een wandelende portemonnai. Wanneer
ik mijn kleinkind weer kan zien!
is onbekend. We zullen wel zien wanneer het beiden uitkomt aldus mijn
dochter. Tja, dominante moeders...... |
| ik ben ook een moeder die bezorgt is en mischien
wel dominand vertel mijn nou eens hoe het anders moed waardoor ik
met mijn dochter leuk met mekaar om kunnen gaan want vaak is zij boos
zonder dat ik weet waarom |
| Zo herkenbaar. Ik ben nu 34 en in een soort van
crisis beland. Heb eindelijk de liefde gevonden waar ik mee verder
wil en ja hoor.. Ook deze kerel wordt NIET geaccepteerd. Ook hij heeft
weer een bijnaam gekregen en mijn moeder blijft net zolang op mijn
gevoel inwerken totdat ik er weer een punt achter zet. Het zou niet
de eerste keer zijn. Ik heb wel eens als geintje gezegd: Zelfs Willem-Alexander
zou niet goed genoeg zijn. En dat zou hij ook niet. Dit is de eerste
partner die me begrijpt, en die het ook ziet! Mijn moeder heeft ook
op alles en iedereen commentaar; op vrienden, op mijn huishouden,
op mijn persoontje, op mijn vader, op mensen in het algemeen, werkelijk
op alles. Maar niet direct, nee, als een sneer. Of hoe zij het zou
doen. Mijn zoon is noodgedwongen een paar dagen in de week bij mijn
ouders omdat ik moet blijven werken, maar zelfs op school zegt ze
af en toe dat hij bij haar woont en zovaak bij haar is dat het net
haar eigen zoon is. Weet je hoeveel pijn dat doet?! Ik heb toen al
mijn moed bij elkaar geschraapt om er wat van te zeggen en dat is
toen een week ruzie geweest! Ze draaide radicaal om en liet niks meer
van zich horen. Kortom, ik wordt gemanipuleerd. Hele discussies heb
ik er met mijn vriend over en hij begrijpt zo goed wat ik voel! Ik
durf het alleen niet tegen mijn moeder te zeggen. Uit angst. Uit schuldgevoel.
Ik zit nu 2 dagen al in de ziektewet omdat mijn lijf van de spanning
helemaal naar de klote is. Maar dat weet zij niet. Ik doe veel stiekem.
Ik vertel weinig. Waarom? Omdat dat MIJN stukkie is, MIJN leven, MIJN
eigen ding. Ze weet zoveel niet. En zelfs daarover voel ik me schuldig,
terwijl ik dondersgoed weet dat ik er gewoon recht op heb. Wat een
grafleven is dit zo. Ik moet er wat mee gaan doen, want het maakt
me kapot...
|
mijn moeder is echte de DOMINANTE MOEDER. Als
ik mijn loon kreeg mag ik het niet uitgeven want zei zegt ik moet
speren. ik wil echt niet sparen. al mijn vriendinnen kunnen hun salaris
uitgeven maar IKniet. daar wordt ik zooo boos over dat we telkens
er over ruzie maken. en nu wil ze dat ik de huur, mijn ov chipkaart
en de waterkosten betaalt als ik niet ga sparen. Zo vervelend is ze
. echt een BITCHH. sOMS HAAT IK HAAR ECHT. Elke keer als ik naar de
winkel ga en ik zie iets leuk kan ik het komen maar ik mag het niet
halen.
uuugh hier erger ik me keer op keer aan. Toen ik me eerste bijbaan
kreeg heb ik ALLEEN AAN EEN PSP EN EEN NINTENO DS UITGEVEN. de rest
heb ik nooit terug gezien. En als zij de baas wil zijn over mijn geld
dan zal ik ook de baas zijn over haar geld. Een keer haalde ze een
zonnebril van 80 euro nik ergert me aa want voor het zelfde geld kon
ik kleren halen. en als je dit leest ma ik haat dat je me dit aandoet
|
| Moeders en dochters? Ik ben de zoon van een dominante
moeder... |
| Moeders en Dochters. Ik heb een moeder die jarenlang
geen moeder voor ons is geweest.En dan ineens beseft ze dat ze een
dochter heeft en dat ze ineens een vriendschapsband met haar wil beginnen.Jammer
genoeg voor haar werd ik verliefd en ging ik samenwonen.Toen ik haar
dan het meeste nodig had,om morele steun te geven,had ze niet genoeg
tijd,of zei ze gewoon,dat ik er zelf voor heb gekozen.Na mijn trouwen
heeft ze mijn man en mij op verschillende manieren proberen uiteendrijven,maar
gelukkig is haar dat niet gelukt.Nu,achttien jaar na mijn vertrek
thuis is haaar greep op mij sterk afgenomen,maar de littekens zijn
er nog altijd psychologisch gezien dan.Ik hoop dat ik me ooit volledeig
van haar kan lostrekken. |
ik herken hier veel van in mijn relatie met mijn
eigen moeder. Het is altijd een keiharde zakenvrouw geweest en nu
ze zorg nodig heeft richt ze haar pijlen volledig op mij, haar enige
dochter. Hulp van buitenuit wil ze niet. Krenk je haar trots gaat
ze als een duivel in een wijwatervat tekeer en maak je gewoon voor
leugenaar uit, verdraait de verhalen en alles is de fout van anderen.
Ze heeft advocatentalent, neem het daar maar tegenop als je dan ook
nog moet rekening houden met de respectgrens die je meegekregen hebt.
Het valt me ontzettend zwaar en mijn vader heeft regelmatig hartlast.
Vrees ik binnenkort ook.
Els |
| ik ben op latere leeftijd terug beginnen studeren.
Ik ben moeder van 4, mijn man heeft ook een drukke job.Toen ik mijn
moeder vertelde dat terug zou gaan studeren was alsof ik een doodzonde
begin. De tijden veranderen mijn moeder zag er opeens heel veel heil
dat dit wel heel goede beslissing was om te gaan studeren. De perioden
dat ik het moeilijk en dacht aan opgeven daar was in haar ogen geen
sprake van. Ik heb het dan ook super druk en mijn moeder heeft van
drukte gebruik misbruik gemaakt van de situatie om haar een plaats
te verwerven binnen mijn gezin. Als ze komt maakt ze zich van alles
baas. Het is echt niet meer houdbaar. Ons volledige lijdt er heel
erg onder. Ik zit constant tussen 2 vuren. Ik heb geen kracht en durf
haar gewoon niet tegen te spreken. |
Mijn mams is altijd overdreven bezorgd geweest.
Mijn pubertijd was een ramp. Uiteindelijk gebeurde er wat zij wilde.
Wij hebben nooit leren praten. Er werd nooit om mijn mening gevraagd.
Ben inmiddels 42, 20 jaar getrouwd en heb 2 jongens van 15 en 16 (ook
tijdens de opvoeding weet zij het beter). Helaas respecteert mijn
moeder mijn keuzes die ik in het leven maak nog steeds niet. Volgens
mijn man ben ik degene die dit allemaal toelaat. Zolang je er niks
van zegt dan blijft ze op dezelfde voet doorgaan. Nu na al die jaren
en door aantal gebeurtenissen, o.a. partij trekken voor mijn zusje
(lijkt steeds meer op mijn moeder) zonder het hele verhaal te hebben
gehoord, ben ik tot de conclusie gekomen dat ik zo niet verder wil.
Heb 2 gesprekken bij de psycholoog gehad en toevallig komt mijn mams
a.s. vrijdag om met mij te "praten". Dit is het moment.
Ga haar proberen rustig duidelijk te maken dat er nog meer wegen naar
Rome leiden. Ik ben haar dankbaar voor mijn opvoedin!
g. Elke ouder probeert zijn best te doen alleen is er een tijd dat
je beetje bij beetje moet leren loslaten en respect hebben voor de
gemaakte keuzes. Adviezen zijn altijd welkom maar bel dan niet een
aantal dagen later of ik het ook daadwerkelijk gedaan heb. Zie er
erg tegenop. Ergens ben ik bang voor haar omdat ze niet tegen kritiek
kan en een bepaalde houding (uitstraling, als blikken konden doden)
aanneemt en niet normaal meer reageert. Ik weet dat ik positief moet
blijven en hoop echt op een wonder maar als mijn vader al zegt: je
weet hoe je moeder is dan heb ik mijn twijfels... |
| Zucht.. Ook ik ken dit helaas. Ik wordt er knap
gek van en zelf wat depressief van het gevangen gevoel. Het probleem
is dat ik vrij slecht ben in het opkomen voor mezelf (misschien ook
wel hierdoor) en daardoor me bijna schuldig voel als ik het huis uit
ga binnenkort. Ik hoop dat dat schuldgevoel wel wat verdwijnt zodra
ik uit huis woon.. Iemand hier ervaring mee? |
| ik herken de irritatie. Niet de dominantie maar
de bemoeizucht. Ik word er knettergek van sinds ik weer bij mijn moeder
in huis woon. Als je wat neerlegt ben ik het kwijt ben ik ergens mee
bezig loop ik even weg ligt het ergens anders en dat terwijl ze zelf
overal dr troep neergooit.aaaaaaaarrrrrrrrrgghhh. Dit zijn dan wel
kleine dingen vergeleken met de verhalen die er bij staan maar wel
ontzettend irritant . Ik heb het gevoel dat als ik bij mijn moeder
in de buurt ben dat ik een klein kind ben , ik voel me niet volwassen
bij haar in de buurt. Dat gevoel wil ze me misschien helemaal niet
geven want daarintegen doet ze alles voor mij maar ik wil onafhankelijk
zijn en zo voelt het gewoon niet.kortom steeds ruzie. |
| mijn moeder is ook vreselijk dominant. Alles moet
gebeuren zoals zij dat wil, want anders schaamt ze zich voor me(dit
zegt ze ook gewoon). Ik ben inmiddels al 8 jaar het huis uit,ga binnenkort
trouwen en ben zwanger. In haar ogen doe ik niets goed. Ik heb een
erfelijke ziekte en als ik me slecht voel kan ze alleen maar zeggen
dat ik me niet moet aanstellen. Ze heeft er totaal geen begrip voor
en biedt me nooit een luisterend oor. Verdrietig word ik ervan. |
| Ik herken dit heel erg, om haar maar tevreden
te houden leefde ik jaren een soort dubbelleven, braaf meisje in tegenstelling
tot rockchick, die ik eigenlijk was en wilde zijn. Als ik de kroeg
indook wist zij van niets, heerlijk! Het is wel triest dat ik nooit
mijn leven met haar heb kunnen delen doordat alles stiekem moest anders
was de afkeuring gigantisch. Ik ben nu 30 en heb zelf een dochter
en zal haar vooral haar zelf laten zijn!! Gevangen voelde ik me jaren
en nog kan ze me dat gevoel geven. |
| Dit is voor mij heel erg herkenbaar. Het lijkt
wel alsof ze denkt dat ik alleen op haar manier gelukkig kan worden
terwijl ik er alleen maar ongelukkiger van word. Ik doe niks goed
en ze geeft we het gevoel een waardeloos mens te zijn. Ze is zo overbeschermend
dat ik er letterlijk en figuurlijk ziek van word. Terwijl dat nergens
voor nodig is. Ik ben 21 en val heus niet in 7 sloten tegelijk. Verder
heb ik ontzettend last van schuldgevoelens en de angst om iets fout
te doen. Als ik een weekend bij mijn vriend logeer ga ik naderhand
met lood in mijn schoenen naar huis omdat ik weet dat ze dan weer
zo negatief doet en mijn keuzes weer de grond in stampt. Het gaat
zelfs zover dat ze al eens een vriendje het huis uit heeft gewerkt
omdat ze dachten dat hij niet goed genoeg voor me was. Hij was een
schat van een jongen en hij hield van me maar hij trok het niet meer
om zo de grond ingestampt te worden. Hebben we ook vaak ruzie om gehad
met als gevolg dat hij het uitmaakte. Nu heb ik al meer als 2 jaar
een hele lieve vriend waarmee het zelfde dreigt te gebeuren. Alles
wat mijn moeder over hem zegt is negatief. Ze praat amper met hem
en hij komt nu ookal niet meer bij mij thuis vanwege dat gedrag. Ik
hou van haar maar ik ben bang dat als dit nog langer doorgaat ondanks
het feit dat ik haar regelmatig duidelijk maar dat ik niet achterlijk
ben of stom,dat ik op een moment gewoon doordraai. |
| Ik heb ook een dominante moeder.Sinds dat ik op
mezelf woon( 8 jaar nu) heeft ze overal kritiek op. Het is altijd
zo: doe jij dat zo, ik zou dat zo doen, maw: hoe ik het doe is in
haar ogen verkeerd.Dat gaat zo met alles, als ze hier op het eten
is, bemoeit ze zich met mijn kookkunsten, ben ik toevallig aan het
strijken, dan heeft ze daar weer commentaar op. Ze moet ook altijd
wel even melden dat er ergens een spinnenwebje zit enz. En dan nog
bij hoog en laag zeggen dat ze zich nergens mee bemoeit, als ik haar
nodig heb dan moest ik het maar zeggen. Ik zie dat alles wel degelijk
als bemoeizucht. Sinds 4 jaar hebben we ook kinderen(4 jr en 18 maanden)
en daar moet ze zich ook altijd mee bemoeien. Ze zijn volgens haar
altijd verkeerd gekleed(of te koud of te warm)en vooral bemoeien met
mijn manier van aanpak als kevin weer eens een dwarse bui heeft. Ik
heb eens een situatie meegemaakt dat mijn ouders en broer allerlei
verschillende kanten opvlogen toen kevin begon te gooien met speelgoed
vanwege jaloezie naar de kleine toe. Mijn broer vloog alle kanten
op en mijn ouders bemoeiden zich met de kleine. Grote paniek in de
tent en waarom?? Vanwege een 4 jarige peuter die even zijn emoties
moet ontladen. Mijn broer bemoeit zich er ook mee en die is al eens
een keer met een kwade kop naar huis gereden omdat ik zei dat hij
zich er niet mee moest bemoeien. Daarnaast denkt mijn moeder ook altijd
het recht te hebben om zich met mijn huishouden te bemoeien als ze
in ons huis op de kinderen past.Ik wil een oppas, geen werkster. Het
meest vernederend vind ik altijd de situaties waarin me kleineert
ten overstaan van familie; mij verwijten dat mijn oudste door het
fietsen zonder jas verkouden is geworden en daardoor de kleine ook
ziek is geworden. Echt van de zotte. Vanmiddag beval ze me om met
de kinderen op te donderen naar huis. De kleine deed niks anders dan
hoesten en hijgen vanwege zijn geroggel en als klap op de vuurpijl
viel mijn oudste met zijn gezicht op de rand van de tafel omdat hij
struikelde. Ze greep me de kleine uit de hand omdat kevin bij mij
op schoot kroop. Ze gaf de kleine aan mijn vader die even een rondje
ging lopen en ze wilde kevin van mij afpakken om hem te troosten.
Hij wilde lekker bij mij blijven en ze zat hem maar te pushen. Op
een gegeven moment was ik het ook zat en zei dat ze zich er niet mee
moest bemoeien en kevin gewoon met rust laten. Kevin houdt helemaal
niet van al die aandacht als hij wat mankeert. Er is er in zijn ogen
maar een goed en dat ik mama.Het liefst zou ze me dat ook weer inwrijven
maar dat ging mooi niet door. En zo zijn er nog veel meer scenes door
haar. Altijd is ze mijn broer aan het ophemelen en krijg ik altijd
kritiek. Het moet mijn familie ook wel opvallen. Ik krijg nu bijna
een h! Ekel aan familiefeestjes/verjaardagen waar ik samen met mijn
moeder ben. Zo dat was even mijn klaagzang. Ik moest het even van
mij afschrijven. Dan voelt het gelijk een stuk beter. Kort nadat incident
had ik een vuurrode kleur van opwinding. |
| Zelf ben ik nog steeds op zoek naar een andere
manier van omgaan met mijn moeder. Aan de ene kant heb ik haar ook
hard nodig; zij kent me als geen ander. Maar aan de andere kant is
het niet fijn dat ze over alles wat er in mijn leven speelt een mening
heeft (vaak ongevraagd) en advies geeft (ongevraagd). Ze begrijpt
maar niet dat het mij steeds een gevoel van 'falen'geeft, omdat de
manier waarop zij een en ander zou aanpakken beter is. Soms wil ik
het liefste met mijn man en kinderen verhuizen, maar dat durf ik niet
omdat ik bang ben dat ik spijt krijg.Ik voel me op een manier niet
vrij om te doen en laten wat ik wil; ik moet me steeds verantwoorden.
|
| Mijn moeder is vreselijk dominant, ze is het met
weinig dingen eens die ik doe in mijn leven. Ik ben een meid van 30
en sinds een kloteperiode van een scheiding, verkoop van mijn bedrijf
en ga maar door, een lieve vriend tegengekomen. Mijn moeder en mijn
stiefvader vinden hem arrogant en laten dat ook blijken. Ik mag nog
wel thuis komen, maar dan zonder hem. Ik woon inmiddels samen met
hem, maar ze komen niet langs. Inmiddels heb ik begrepen via mijn
schoonzusje dat mijn stiefvader mij niet meer wil zien, en mijn moeder
laat zeer weinig van haar horen. Op deze manier laten ze blijken dat
ze het niet eens zijn met mijn leven. ( Ik had mijn bedrijf volgens
hen niet moeten verkopen )Ik voel pijn en woede.. En weet me geen
raad met hen. Vreselijk om mee om te gaan en heb maar besloten om
mijn eigen leven te gaan leiden, zonder hen. Mijn moeder hiermee confronteren...
Ze wordt woest. |
| Mijn moeder is eigenlijk gewoon een vriendin.
Kan met alles bij haar terecht en ze snapt het ook als ik met rust
wil worden gelaten. Maar desondanks heb ik natuurlijk enorme respect
voor haar! En dankbaar dat ze al meer dan 20 jaar fulltime werkt en
ons in onderhoud voorziet. (pa werkt partime en is huisman :P) |
| Mijn eigen moeder is helemaal niet zo, maar mijn
schoonmoeder wel. En ik kan daar heel slecht tegen. Elke keer staat
ze hier aan de deur, en dan wil ze `gezellig` binnenkomen om te kletsen.
Ja daag ,ze zeikt echt de oren van mijn hoofd. Ik heb er al een paar
keer wat van gezegd maar dan kijkt ze zielig en doet het de volgende
keer gewoon weer! Ik en mijn man hebben ook tegen haar gezegd als
je langs wil komen moet je eerst bellen, maar daar heeft mevrouw ook
lak aan! Ze wil ook altijd alles weten, zodat ze haar zogenaamde goede
raad ahum kan geven. Wij hebben sinds kort een nummermelder en als
ik zie dat zij belt dan neem ik gewoon niet meer op. En dan vraagt
ze de volgende keer waar was je, want ik had een paar keer gebeld.
|
| Mijn moeder is overleden. Ik word dit jaar 20.
In tegenstelling van hierboven had ik een hele lieve moeder. Ook al
kon ik haar soms wel wat!! Nadat ze is overleden zijn zoveel dingen
duidelijk geworden. Ik heb maar 1 advies, hoe dominant en vervelend
ze kan zijn, neem haar hoe ze is. Want als ze weg valt, dan pas realiseer
je je hoeveel ze voor je betekende. Je zult je moeder missen, het
maakt niet uit hoe ze is. Je hebt er namelijk 1, en niemand zal haar
plaats in kunnen nemen. |
| Ik heb zelf 2 dochters en die mogen best wel eens
hun neus stoten ( ik sta klaar met een pleister en luisterend oor)
Het is mens eigen om zelf het wiel uit te vinden......maar als ik
het idee heb dat ze zichzelf erg veel pijn gaan doen of een ander
wil ik wel graag eerst een open gesprek daar over. |
| Mijn moeder is zeker dominant, maar ik heb altijd
geweten dat ze alles goed bedoeld heeft. Nu ik op mezelf woon (waar
ze niet blij mee was) is de relatie tussen mij en mijn moeder beter.
Soms wil ze me nog domineren maar dan laat ik haar ook zien dat ik
een eigen willetje heb. |
| Mijn moeder is echt geweldig! Zonder haar zou
ik echt niks zijn dus echt mee praten over een vervelende moeder kan
ik niet... Maar de moeder van mijn moeder oma dus. Is zo'n vrouw.
Overal mee bemoeien altijd maar ruzie hebben die twee. Vooral omdat
zij zo'n slechte moeder was voor mijn moeder. Maar mijn moeder is
echt heel erg geweldig ik hou kapot veel van haar en wil der echt
nooit meer kwijt. Zonder haar heeft mijn leven gewoon geen zin! |
| Ik heb ook een dominate moeder. Maar volgens mij
heeft ze niet in de gaten dat ze mij met haar gedrag enorm kleineert.
En als ik er wat van zeg, dan draait ze de tafels zo, dat ik me uiteindelijk
schuldig voel. Het is onmogelijk om haar aan het verstand te brengen
dat ik voor mezelf kan denken en ga haar dan ook liever uit de weg.
Want ik kan dat verstikkende gedrag van haar( een meestal ook mijn
broer) niet altijd aan. Daarnaast heb ik geen zin om de hele tijd
ruzie met haar te hebben. Mijn moeder is ook ernstig ziek waardoor
ik al vanaf mijn 14de voor haar zorg hierdoor wordt het ook moeilijker
voor mij om afstand van haar te nemen aangezien zij mijn hulp veel
nodig heeft. |
| heb ook zo'n soort moeder. Vaak probeer ik haar
uit de weg te gaan maar dat heeft geen nut aangezien zij mij dan gewoon
achter naar komt. Een discussie aangaan heeft ook geen zin omdat dan
uitloopt op een fikse ruzie, waaraan je uiteindelijk een fikse schuld
gevoel aan over houdt. Want als ik iets over haar dominate gedrag
zeg dan zegt dat ik een rot kind ben en dat ze liever een dochter
heeft zoals mijn beste vriendin. Maar gelukkig ga ik over een paar
maanden verhuizen naar een andere stad en heb ik er niet meer zoveel
last van. |
| Dit verhaal is wel heel erg begrijpelijk. Ik heb
het just grotendeels om gekeerd. Ik word heel zelfstandig gelaten
en ik moet maar zien wanneer ik thuis kom, maar ik moet wel op een
bepaalde tijd thuis zijn. Soms kan ik haar echt niet uitstaan, ze
wil dat ik altijd mij kamer opruim, en dat ik alles doe wat ze zegt.
Dit is dan ook aardig normaal maar ja ik ben daarvoor veel te koppig.
AL met al is ze ook een hele liefe mama want ze doet veel voor me
:) |
| heb je ook tips tegen schoonmoeders, die hun zoons
niet durven los te laten?? |
| Ik heb ook zo'n band met mijn moeder maar in tegenstelling
tot bovenstaande is mijn moeder niet dominant en eigenlijk veel te
lief. Dat maakt het dus nog moeilijker om te zeggen dat ik eigenlijk
op mijn vrije dag niet zo'n zin heb om altijd maar weer met haar op
te trekken. Ik durf niet te zeggen dat ik liever een keer gewoon thuis
mijn eigen dingen wil doen want dan staat ze meteeen ook klaar met
de stofzuiger in de hand om me te helpen. Het is zelfs zo dat ik me
hartstikke schuldig voel als ik een keer alleen de stad in wil. Bij
alles wat ik doe wil ze mee of wil ze me helpen. Hopeloos is dat.
Bij elke vrije dag houd ik rekening met haar. Als ik een keer samen
met mijn man naar het tuincentrum wil dan roept er alweer een stemmetje
in me dat ik haar ook mee moet vragen omdat ze dat ook allemaal zo
ontzettend leuk vindt en het zelf nooit doet. Mijn vader is overleden
en mijn broer komt maar af en toe bij haar. Verder woont ze ook nog
bij me in de straat. Ik vind h! Et heel erg moeilijk allemaal maar
zou er best wel vanaf willen. Ik durf het alleen echt niet tegen haar
te zeggen omdat ik haar dan enorm zou kwetsen, dat weet ik. |
| Het is moeilijk om tot mijn moeder door te dringen.
Aan de ene kant wil ik dat ze mij zelf laat beslissen en me eigen
keuzes laat maken. Maar zodra ik haar dat duidelijk probeer te maken,
neemt zij volledige afstand van mij en zweert ze dat ze zich nooit
meer met me bezig zal houden en niks meer voor me doet. Dat is dus
het andere uiterste. Ik geef vaak mezelf de schuld hiervan omdat ik
denk dat ik de verkeerde signalen geef. Blijkbaar ben ik niet de enige
met dit probleem. |
| Ik zie hier veel reacties van de iets jongere
vrouwen,rond de 16, maar ik ben nu in de dertig en heb nog steeds
'last' van een dominante moeder... Super irritant. Het ergste vind
ik vooral dat het lijkt alsof ze geen vertrouwen heeft in mijn eigen
kunnen. Soms lijkt het beter te gaan maar dan ineens is alles weer
helemaal terug bij af. Ik doe erg mijn best haar te laten inzien dat
ik op mijn eigen pootjes sta maar soms lijkt het alsof zij het fijn
vind om in die rol te zijn en te blijven. Ik confronteer haar er wel
mee en ik merk dat dat soms wel effect heeft. Ik hoop ook op de lange
termijn!! Het is wel nu meer haar probleem dan het mijne, ik probeer
me er mnder van aan te trekken dan vroeger. Succes dames, een dominante
moeder kan zeeeeer vermoeiend zijn! |
Ik heb helemaal niet zo'n moeder. En ik hoop dat
ik ook niet zo'n moeder ben.(maar dat moet je mijn dochters vragen)
Het is een hele kunst om betrokken te zijn en toch ook weer niet te.
Als mijn dochters me irritant vinden zeggen ze het en dat vind ik
goed. Zo lang ze me nog steeds vragen om mee te gaan shoppen of ze
te helpen met huiswerk denk ik dat er niet zo veel mis is. |
| Mijn mama en ik hebben echt een hele goede band.
Omdat mijn moeder mischien wel weet waar ze moet stoppen, dat ze niet
te DOMINANT word. Dats wel flexibel.. |
| Ik ben zo'n "dominante" moeder. Mijn
dochter is nu 38 jaar, getrouwd en heeft kinderen. Nog steeds moet
ze me bellen als ze ergens heen gaat. Niet omdat ik zo nieuwsgierig
ben maar omdat ik overbezorgd ben. Ik ga pas slapen als ik weet dat
ze veilig thuis is. Zelf vind ik dit ook heel vervelend maar ik kan
er niets aan doen. Ik merk dat ik dit gedrag ook ga vertonen naar
mijn kleinkinderen toe. Ik houdt zielsveel van ze en mijn grootste
angst is dat hun iets overkomt. Mijn dochter begrijpt me en vind het
niet erg (zegt ze!). Wel merk ik dat ze dezelfde kant opgaat met haar
eigen kinderen. Mijn dochter en ik zijn heel erg "close"
en daar ben ik ontzettend blij om. |
typisch moeders,
Maar ze bedoellen het goed. Zij is wel degene die je op de wereld
heeft gezet. En zeg vooral geen dingen waar je later spijt van krijgt.
Of ga bijv. Nooit weg zonder groet. |
| Mijn moeder is vooral met zichzelf bezig en dat
heeft als voordeel dat ze nioet zo erg is maar mijn schoonmoeder voldoet
volledig aan de omschrijving. En die mijd ik dus inmiddels... |
Dit verhaal klinkt mij zeer bekend in de oren.
Zelf ben ik een jonge meid van 19 en woon ik samen met mijn moeder.
Mijn ouders zijn gescheiden en mijn broer is het huis uit. Vaak is
er het zorgzame, maar soms ook het zogehete 'overbezorgde'. In het
begin moest ik alles vertellen, waar ik naartoe ging, met wie, waarom,
hoe laat ik thuis was etc. Logisch als je 16 bent, maar niet op je
19e vind ik. De band met mijn moeder is soms als een bom die ontploft,
omdat zij vind dat ik dingen op háár manier moet doen
(zij heeft 't voor me meegemaakt, zo hoef ik m'n hoofd niet te stoten
etc.)
Al met al hebben we dit eens in de maand, you know when.. En dan laten
we elkaar ook ff met rust. Maar grotendeels van de tijd kan ik van
alles van d'r hebben, puur omdat 't mijn enige echte 'mama' is. :)
|
| ik heb een dominante moeder, als ik er iets van
zeg dat ze zich tveel met mij bemoeit zegt ze dat ze ophoudt.. Maar
2 dagen later is ze weer net zo als daarvoor. |
| Ik heb ook zo'n soort moeder. Het enigste wat
zij er bij mij mee bereikt is dat ik nog eigenwijzer ga doen en me
afsluit van haar, ik vind haar zo irritant, en ik ga haar dus zo vaak
mogelijk uit de weg. Mijn moeder zeurt altijd over dingen die haar
helemaal niet aan gaan, en die ik best zelf op kan lossen, ik voel
me af en toe een kind van 4 [ik ben 16] alsik hierover praat met haar
wordt ze boos en negeert ze me voor 3 dagen om te laten zien dat ze
zich niet met alles bemoeit, maar daarna begint het weer op nieuw.
Ik ga gewoon mijn eigen gang, en laat mn moeder ook haar eigen gang
gaan. Als ze weer tegen me gaat zeuren zeg ik meestal gewoon dat ik
er echt even geen zin in heb, en dan ga ik naarm'n kamer. Xx Anoniem |
| ik heb ook zo een dominante moeder en het beste
is om als ze weer te veel dominant bezig is geweest haar een tijd
te mijden zodat ze voelt dat ze te ver gaat. Als ze dat niet aanvoelt
dan zo weinig mogelijk contact houden. |
| Toen ik dit las dacht ik: " dit gaat over
mijn moeder!". Haar mening is de enige juiste en haar handelingen
zijn de beste, en alles wat ik anders doe of denk is volgens haar
"zonde en onwetendheid". Ik respecteer haar heel erg en
snap best dat ze ouder en wijzer is maar soms gaat ze echt veel te
ver in haar "tips"... Ook is ze onwijs goed in het bezorgen
van een schuldgevoel als de dingen niet gaan zoals zij ze wil, vaak
ga ik ook aan mijn eigen beslissingen twijfelen door haar..loskoppelen?
Tevergeefs, ik heb het echt geprobeert door ruzies, rustige gesprekken
en zelfs door haar te negeren..maar ik denk dat het enige wat je echt
kunt doen is accepteren hoe ze is en je er niet teveel van aantrekken,..misschien
dat ze na een tijdje doorheeft dat het geen zin heeft en meer begrijpt
dat haar dochter een eigen leven leidt..
|
| En wat met een moeder die niet echt dominant is,
maar vermoeiend omdat ze nooit ophoudt met babbelen. Wat met iemand
die als ze op visite is, van 's morgens vroeg tot 's avonds laat wil
babbelen over haar eigen zaken, vrienden en vriendinnen, kennissen,
indrukken, invallen, ... En dus met iemand die je geen moment, geen
minuut rust laat, jezelf ook niet laat uitspreken? Iemand waar je
omwille van haar houding heel serieus nerveus van wordt? |
| Mijn moeder is zo en ik word er helemaal gek van!!
Als ik op school ben belt ze me meteen van ben je er, als ik vrij
ben belt ze me van waar ben je! En als ze een keer niet belt dan denk
ik van wow!! wat een miracle. Als ik in mijn kamer tv kijk ofzo dan
komt ze ff binnen om zogenaamd ff mijn broek op te vouwen ofzo. Of
als ik achter de computer ben en ik ben heel stil schreeuwt ze helemaal
van de woonkamer: Wat ben je aan het doenn!! Ik word helemaal gek,
maarja ik vind haar toch een lieve mama. Ik ben ook zo erg gewend
aan haar. Mijn vriendinnen zijn heel erg jaloers, ze zeggen altijd
van had ik ook maar zo een moeder die je elke keer belt. Maar omdat
ik hetzelf elke keer meemaak vind ik het erg irritant, maar ik ben
ook de enigste dochter thuis dus daarom wordt er extra veel op me
gelet!! |
|
Advertorial  
Bugles: hoe vind jij ze het lekkerst? Smiths Bugles is het enige
zoutje dat je op oneindig veel manieren kunt vullen. De helft van Nederland
doet dit al, waarbij iedereen zijn of haar eigen favoriete vulling heeft.
Bugles met roomkaas, sweet chilli saus, verse guacamole, kruidenkaas, pesto,
zalmmousse of tzatziki. Maar ook jij hebt vast een favoriete vulling. Wil
jij anderen inspireren met jouw vultip? De beste vultip wint 10.000 euro!
Stuur
jouw vulling in op Smiths.nl |
|  Covermodel: Chantal Hanse Het nieuwe cover model van de week van Adversus is de mooie, hoogblonde... [LEES MEER]
|
|
|
|
|
|
|
|
 Modetrends zomer 2012
De mode voor het komende seizoen is op en top vrouwelijk. Tien trends die je niet mag missen!
|  Audrey Hepburn stijl
Mijn look is heel toegankelijk', zei Audrey Hepburn. 'Vrouwen kunnen heel gemakkelijk...
|  Look expensive
Zo zie je eruit alsof je net uit een modetijdschrift ben gestapt (zonder er veel geld voor...
| |
|
|
| |
|
|
HOROSCOOP MEI 2012
Ontdek snel wat de meimaand voor je in petto heeft. Lees je
horoscoop... [Lees] |
MODETRENDS
Modetrends, kledingtips, mode accessoires... [Lees] |
BEAUTY EN KAPSELS
Make,up tips, lichaamsverzorging, kapsels en haartrends... [Lees] |
TRENDS EN LIFESTYLE
De allernieuwste lifestyle trends... [Lees] |
AFVALLEN
Afslanktips en dieet tips voor een strak lichaam... [Lees] |
LIEFDE
Alles over liefde, verliefdheid, relaties en seksualiteit... [Lees] |
|
|
|
|
