Home | Reizen | Thailand: steil haar en een blanke huid

Thailand: steil haar en een blanke huid

Wil je een land beter leren kennen, dan zou je er eigenlijk naar de kapper moeten... Bij de kapper vallen alle maskers af en blijft alleen de ijdelheid over, de hang naar schoonheid en bewondering, het pure wezen van iedere vrouw waar ter wereld dan ook. Want ijdelheid hebben alle vrouwelijke wereldwoners met elkaar gemeen. Alleen de vorm waarmee ze omgaan is anders en wordt bepaald door de cultuur en gewoonten van de plaats waar je bent.

Zo leerde ik in Italië het fenomeen van 'la piega' kennen. De Italiaanse vrouwen gaan niet alleen naar de kapper om hun haar te laten knippen, ze laten het ook regelmatig in model föhnen. Veel vrouwen wassen zelfs nooit zelf hun eigen haar maar laten dat over aan hun kapper die behalve kapper ook psycholoog is. Deze gewoonte verklaart waarom het haar van de meeste Italiaanse vrouwen zo beeldig is gekapt. Iedere keer als ik in dit heerlijke land ben kan ik het niet nalaten om even bij de kapper op de hoek binnen te wippen voor een trendy 'messa in piega'.

Mijn tweede intensieve ervaring met een buitenlandse kapper, was in Bangkok. Ik verwonderde mij over het perfecte en steil vallende haar van de meeste Thaise meisjes. Heel naïef veronderstelde ik dat ze iedere morgen tijd vonden om elkaars haar te föhnen. Toen ook een Thaise vriendin zich op een avond met perfect geföhnde en glanzende haren vertoonde, kon ik de verleiding niet weerstaan om haar 'het geheim' te ontfutselen. Dat geheim bleek 'straightening' te heten. Een procedure die haar - weliswaar bij de meest trendy kapper van Bangkok - maar liefst 160 euro had gekost (een ongelooflijk bedrag voor Thaise begrippen - ter vergelijking: föhnen bij dezelfde kapper kost nog geen 3 euro!). Maar, verzekerde de Thaise vriendin met het steile haar, het blijft dan ook wel zes maanden steil.

Ik besloot de stoute schoenen aan te trekken. Gewapend met de instructies in de Thaise taal (door de Thaise vriendin met steil haar opgesteld) ging ik op een maandagmorgen naar de meest trendy kapper van Bangkok. De analyse was snel gemaakt. Mijn (Europese) haar kon worden 'gestraightened'. Het zou drie uur duren en bij mijn haarlengte kwam de prijs uit op 6000 baht (circa 120 euro). Nog geen minuut later zat ik voor een spiegel en werd mijn haar door twee Thaise kapsters met een nogal chemisch ruikend goedje behandeld. Tijdens de hele behandeling werd geen woord gesproken en kreeg ik zwijgend een plastic bekertje water met rietje toegeschoven, van het soort dat je ook in het vliegtuig krijgt maar dan met de naam van de kapper erop.

Zoals in alle beautysalons waar ik tot nu toe in Bangkok was geweest, lag er direct een stapel Engelstalige tijdschriften voor me klaar. Het eerste uur verliep snel. Haar wassen, chemicaliën aanbrengen, inpakken met plastic, onder de kap, uitspoelen... Je haar laten wassen bij de Thaise kapper is een ware belevenis, een relax zoals ik dat nooit elders heb ervaren. In plaats van te zitten, lig je bij de Thaise kapper languit op een heerlijk zachte stoel. Je haar valt daarbij direct in de wasbak. Het wassen neemt lange tijd in beslag want je hoofdhuid (en zelfs oren!) wordt uitgebreid gewassen en gemasseerd.

Nog steeds zonder één enkel woord te spreken, begonnen de twee kapsters mijn haar te föhnen en daarna met stylingtangen steil te maken. Het zag er prachtig uit en ik was klaar om mijn tas te pakken en mij naar de kassa te begeven. In deze gevallen breekt de onmogelijkheid om te communiceren, in wat voor taal dan ook, je op. Tot mijn schrik kwamen 'mijn' kapsters weer aan met een tafeltje met allerlei potjes en werd mijn haar opnieuw - lok voor lok - behandeld. Om de tijd te doden bekeek ik de mensen om mij heen. Een Thais meisje met een zeer blanke huid werd geknipt en geföhnd. Een Thai werd geverfd en dommelde daarbij in. Over het algemeen werd er maar weinig gesproken. Ieder was in gedachten verzonken of volgde het televisieprogramma (HBO - ja, de Amerikaanse omroep!) op de monitor die in elke spiegel was ingebouwd.

Nogmaals uitspoelen... Nogmaals een uitgebreide hoofdmassage. Een crèmespoeling, een shampoo, nogmaals hoofdmassage... Alles nog steeds zonder dat er ook maar één woord werd gezegd. Terug op mijn plaatsje, waar ik inmiddels meer dan drie uur had doorgebracht, werd het haar - nu supersteil - opnieuw geföhnd én - ik was de wanhoop nabij - opnieuw met stylingtangen behandeld. Toen stak mijn kapster haar drie vingers op en probeerde zij mij iets duidelijk te maken. De schrik sloeg mij om het hart want op dit punt aangekomen dacht ik dat mij nog drie passages wachten. Gelukkig leidde zij mij naar de kassa. Inmiddels was het buiten donker geworden en diende een tropische stortbui zich aan. Vier uur lang had ik op de kappersstoel doorgebracht. Vier uur lang en mijn haar was supersteil en glanzend als dat van de Thaise meisjes.

De vrouw aan de kassa die de Engelse taal enigszins beheerste, gaf te kennen dat ze me wilde spreken. Ik vermoedde een prijsverhoging omdat de hele behandeling in plaats van drie uur vier uur in beslag had genomen. Maar daar ging het niet om. Ze legde me uit dat het haar drie dagen lang niet gewassen mocht worden (dat verklaarde de drie vingers van de kapster) en bracht mij keurig netjes de overeengekomen 6000 baht in rekening.

Inmiddels was het tropische onweer losgebarsten en moest ik, eenmaal buiten gekomen, mijn 'nieuwe haar' met mijn tas tegen de hevige regenval beschermen. Toen pas voelde ik mij 'echt Thais' want dat gebaar had ik de afgelopen dagen al vele malen gezien... Het is het gebaar van de Thaise meisjes die hun huid beschermen tegen de zon. Want een blanke huid (en steil haar) maken deel uit van het Thaise schoonheidsideaal...

Mei 2004