Home | Reizen | Guadaloupe (Franse Antillen)

Guadaloupe

Tekst & fotografie: Mauro Pilotto

Ik geloof dat ik Guadaloupe als bestemming voor een korte vakantie heb gekozen vanwege de suggestieve naam. Ik had maar weinig over Guadaloupe gehoord en kende bijna niemand die er ooit geweest was. Dit alles voedde mijn interesse en stimuleerde mijn nieuwsgierigheid naar alles wat nog ongerept is en buiten schot blijft van het massatoerisme. Ik ontdekte dat het eiland de vorm heeft van een vlinder. De twee vleugels heten 'gran terre' en 'basse terre'. In het midden ligt de hoofdstad, pointe-a-pitre, waar ik aankwam na een overstap in Parijs.

Guadaloupe maakt deel uit van de Franse Antillen en Frans is er dus de voertaal. Het nationalisme dat de Fransen kenmerkt, heeft ook de bevolking van Guadaloupe niet onberoerd gelaten. Als je de 'langue d'oc' niet spreekt, lig je in het achterhandje. De toerist is hier zo en zo al niet geliefd en dat wordt er niet beter op als je de taal niet spreekt. Enig zinnig gesprek met de plaatselijke bevolking heb ik dus niet kunnen voeren. Maar gezegd moet worden, dat vooral de vrouwen op het eiland opvallend mooi zijn. Ze hebben fijne gelaatstrekken, zijn verzorgd en zien er prachtig uit met hun typisch Afrikaanse kapsels en hun kleurige jurken in madraskatoen die ze combineren met maagdelijke witte bloezen.

Guadaloupe in november betekent regen... En de bananenplantages in het zuidoosten van het eiland kleuren zich diepgroen. Nooit heb ik zulke verzorgde en uitgestrekte plantages gezien. Via capesterre belle eau kom ik in chutes du carnet, een immens en prachtig onderhouden natuurpark. Het is één triomf van groen, een overvloed aan tropische vegetatie zoals ik die nooit tevoren gezien had. Er groeien enorme varens en 'gebeeldhouwde' struiken vormen heggen langs de geplaveide weg die ons naar de spectaculaire watervallen brengt. De eerste waterval is de meest bezochte omdat deze het gemakkelijkst te bereiken. Het uitzicht is adembenemend. Warm water komt met een razende vaart van 110 meter hoogte naar beneden storten en mondt uiteindelijk uit in een soort thermenbad. Door het geweld van de waterval wordt veel lucht verplaatst en minuscule waterdruppeltjes maken de stenen rond de waterval vochtig en glad. Het vochtige microklimaat is vruchtbaar en de wanden van de bergen rond de waterval zijn bedekt met bloemen.

De schoonheid van de waterval en de atmosfeer van dit wonderschone plekje zorgen ervoor dat ik al snel over de vermoeidheid van de klim naar boven heen ben. Ik ben dronken van deze overweldigende natuurlijke schoonheid. Maar het eiland heeft nog meer voor me in petto. Ik ben nieuwsgierig naar de andere kant van Guadaloupe, naar de 'vleugel' die gran terre genoemd wordt. Om er te komen moet ik de route 1 nemen, de belangrijkste weg van het eiland. Iemand heeft mij enthousiast vertelt over de extreme punt in het noordoosten, waar de atlantische oceaan en de caribische zee samenkomen. Er zou een prachtige rotsformatie in de zee zijn. Dus begeef ik mij op pad om uit te vinden of de beschrijving van deze vreemdeling voldoet aan mijn reizigersfantasie. (foto: Point De Chateaux)

Tegen zonsondergang ga ik op weg. Ik kom langs de dorpjes Saint Anne en Saint Françoise en vervolg mijn weg richting mijn einddoel: Point De Chateaux, een betoverde plek: een lang en half verlaten strand baadt zich in de laatste gouden zonnestralen van deze dag, rotsen die wel iets weg hebben van zwartgeblakerde ijsbergen verrijzen zich uit de zee. Alles om mij heen lijkt zich klaar te maken voor dat prachtige schouwspel waar wij iedere dag weer van mogen genieten: de zonsondergang. Het is een schouwspel van kleuren, sensaties en emoties die de dag verstilt en plaats maakt voor de stemmen van de nacht, voor gedempte geluiden, voor het soms oorverdovende concert van de krekels, voor het krassen van tropische vogels. Maar de nacht maakt helaas ook duizenden onzichtbare mosquitos wakker die zich voeden met het bloed van eenzame reizigers... zonder zich iets aan te trekken van wat voor antimuggenproduct dan ook. Ondanks de constante en venijnige aanvallen van deze insecten en geplaagd door jeuk en uitslag, maar ook hongerig en innig tevreden, keer ik door de nacht weer terug naar mijn basis... met een nieuw beeld op mijn netvlies, om voor altijd in mijn herinnering te bewaren.

Guadaloupe, november 2003