Hij verliefd, jij niet... Wat nu?

Toen ik de reacties las kreeg ik gewoon kippenvel.

Ik zit zelf nu in een situatie en ik weet niet hoe ik eruit moet komen.

Ik heb jaren geleden een jongen leren kennen op een feestje. Later op de avond hadden we gezoend en nummers en e-mailadressen uitgewisseld.

We hadden een tijdje contact en toen verbrak hij het zomaar. Later nam hij weer contact met me op en vertelde dat hij vader is geworden. Ik ben toen een beetje gaan rekenen en blijkbaar heeft ie met me gezoend die avond terwijl hij een vriendin had, ik heb hem ermee geconfronteerd en we hebben het uitgepraat.

Nu na jaren sprak ik hem weer op msn. We waren gewoon vrienden van elkaar, en zijn een keer naar de bios gegaan en hij is een keer op bezoek gekomen. Er is helemaal niets meer gebeurd sinds die feestje van jaren geleden.

Ik krijg nu elke dag smsjes van hem waarin hij zijn liefde voor me verklaard en zegt dat ik zijn vriendin MOET worden en dat hij niet zonder me kan leven. Ik heb hem netjes gebeld en gezegd dat mijn gevoelens puur vriendschappelijk zijn. Hij noemde me een egoïst en zei dat ik alleen aan mezelf dacht en dat ik een keer aan een ander moet denken. Ik heb hem gezegd dat in een relatie de liefde van twee kanten moet komen en in dit geval is het niet zo dus waarom zouden we dan een relatie beginnen. Hij vindt dat we bij elkaar horen omdat hij verliefd op mij is, want dit is het werk van een hogere macht en daarom MOETEN we bij elkaar zijn ondanks dat ik niet dezelfde gevoelens heb.

Ik ben echt bang aan het worden want het lijkt alsof die jongen een obsessie voor mij heeft. Ik zou niet weten hoe ik het anders moet noemen.

Weet iemand wat mijn volgende stap kan zijn, want praten heeft hier geen zin.

Groetjes S.

Anyway, ik leerde hem kennen via internet, hij woonde op bijna 2 uur rijden van mij maar dat hield hem niet tegen mij te ontmoeten. Het was wel een leuke kerel en ik genoot wel van de aandacht maar geheel onverwacht verraste hij me met die eerste kus en eigenlijk wist ik toen al : "dit is 'het' niet" maar ik durfde niet meteen iets zeggen, wou hem niet kwetsen en wie weet? We kenden mekaar nog maar net dus mss kwamen mijn gevoelens later wel? En anders kon ik het hem alsnog zeggen, niet? Dat maakte ik mezelf althans wijs.

En ik ging wel op zoek naar 'het juiste moment' om het hem te zeggen, vrij snel al, maar zoals iedereen eigenlijk weet bestaat zulk moment helemaal niet. Hij werd hoe langer hoe verliefder en het werd voor mij hoe langer hoe moeilijker om hem af te wijzen. Na een week of 2 kwam hij al met de mededeling dat hij hier een flatje ging zoeken om dichter bij me te zijn. En als vanzelf volgde de vraag of ik niet bij hem wou komen wonen... En rara? Wederom durfde dit zachtgekookt ei geen nee te zeggen :s

Heb ik me dat toch beklaagd!!! Amper een maand na onze eerste ontmoeting, en na een week nacht na nacht urenlang huilen in mijn bed waar niemand mij zag, ging ik samenhokken met een kerel die ik amper kende, in een relatie die gedoemd was om te mislukken. En iedereen waarschuwde mij, maar ik hield de schijn hoog, ook voor mezelf...

Ik voelde me elke dag meer en meer wegzinken in ongeluk, voelde mij absoluut niet thuis in mijn nieuwe woonst, en ik had enorme heimwee, eerste keer het ouderlijk nest verlatend als ongelooflijk papa's kindje... En hoe meer hij zijn best deed, hoe erger het werd want bovenop mijn heimwee, kwam ook nog een immens schuldgevoel. Tegenover hem, tegenover mijn papa die mij ongewijfeld keihard miste, tegenover mezelf omdat ik mezelf zo in nesten had gewerkt...Ik was zo kwaad op mezelf!!Ik had nergens meer zin in, kwam niet meer buiten, zat afwezig voor mij uit te staren, speelde geen piano meer of zong of lachte zelfs nie meer, en ik deed weinig aan het huishouden, dit was naar mijn gevoel immers mijn 'thuis' niet dus zorgde ik er ook niet voor. Ik probeerde wel maar kon gewoon het enthousiasme en de fut steeds minder en uiteindelijk niet meer opbrengen.

Ik stelde voor om voorlopig door de week terug naar huis te gaan tot ik er wat beter aan gewend was (in mijn hoofd eigenlijk gewoon een reden 'to let him down easy) maar hij vond dat niet kunnen. Ik moest maar ff doorbijten. Als ik dat plan doorvoerde, was naar zijn gevoel de relatie 'over', zei hij de ene keer gekwetst en de andere keer kwaad. Dus bleef ik nog maar...

Toen hij merkte dat het niet beterde maar integendeel erger werd, begon hij me verwijten naar het hoofd te slingeren. Dat ik geen moeite deed, dat ik een moeilijk mens ben, dat hij 'speciaal voor mij' naar de andere kant van het land is verhuisd (niet dat ik daar ooit om gevraagd had!!), enz... Hij is zelfs achter mijn rug om naar mijn ouders toegestapt! En toen ik dat te weten kwam, wist ik al dat dit niet lang meer kon duren. Woedend was ik!!

Die laatste week met hem was een ware hel. 'thuis' was het ofwel een doodse stilte ofwel veel te veel en veel te harde woorden, en op het werk kwam hij scène maken... De spanning was te snijden en ik was constant misselijk van de stress. Op een keer is dat enorm geëscaleerd. Midden in de nacht heeft hij mijn ouders wakker gebeld om te melden dat ik zogezegd door het lint ging. Wat dacht hij wel!! Dat hij zijn gelijk kon halen op die manier? Dat mijn ouders de kant van een wildvreemde zouden kiezen boven hun eigen dochter?

Nu, diezelfde dag ben ik dus, met mijn hond onder mijn arm, met enkel mijn werkkleren die ik toevallig aanhad, amper 3 weken nadat ik er introk, te voet terug naar mijn échte thuis gegaan. En 2 dagen later zijn al mijn spulletjes mij gevolgd...Ik was helemaal gebroken, vooral door zijn psychologische spelletjes. Ik heb op een keer zelfs huilend naar mijn moeder gebeld om te vragen of ik werkelijk zo'n monster ben! Ben ook mijn job, die ik doodgraag deed, kwijtgeraakt dankzij hem en zijn belachelijke scènes... En nog even heeft hij geprobeerd om mij het leven zuur te maken, maar gaf gelukkig al vlug op.

We zijn nu iets meer dan een half jaar verder en het laatste dat ik over hem gehoord heb, is dat hij alweer samenwoont met een nieuwe slachtoffer, bij zijn schoonouders dan ook nog!! Nu ja, veel geluk voor die meid, want volgens mij is die kerel aandachtverslaafd ofzo... Hoe kan je met je volle verstand 2 keer dezelfde fout maken? Is ie bang om alleen te zijn ofzo? Is ie nie volwassen genoeg om op eigen benen te kunnen/durven staan?

Heb mijn lesje nu wel geleerd. Ik heb ondertussen ook iemand nieuw leren kennen, en ja, hierbij heb ik wel het gevoel dat dit 'het' is, de man van mijn leven... Maar laten we eerst maar eens testen of dat gevoel er over een tijdje nog is, als we mekaar wat beter kennen. En samenwonen? Laat dàt nog maar ff achterwege...