|
|
Home | Relatie | Onmogelijke liefdes
Onmogelijke liefdes
 Onmogelijke
liefdes kunnen je je hele leven blijven achtervolgen. Ze zijn als een
blok aan je been. Ze blijven in je hoofd rondspoken en duiken in je
dromen op. In elke man op straat zie je hem. Onmogelijke liefdes beperken
je in je keuzes (ook al hebben de mensen om je heen daar geen weet van).
Het is als leven met een geest aan je zij.
Onbereikbaar is 'ie. Misschien waren jullie er in dat verre verleden
nog niet klaar voor om samen een relatie te beginnen - te jong, te groen
- en is hij (in tegenstelling tot jou) met zijn leven doorgegaan (hij
is met een ander getrouwd). Misschien hebben jullie elkaar pas op latere
leeftijd ontmoet. Jullie hebben allebei een relatie maar op het moment
dat jullie elkaar zagen, wisten jullie het: jullie zijn voor elkaar gemaakt. Misschien heeft het leven met zijn soms grillige gebeurtenissen jullie
wegen gescheiden. Wegen die niet meer naar elkaar toe te buigen zijn. Of misschien gaat het om een onbeantwoorde liefde. Hij is de liefde van
jouw leven, maar jij niet van het zijne.
Onmogelijke, onbereikbare liefdes doen pijn. Het is een bitterzoete pijn. Een pijn die je verscheurt maar die je toch koestert. Je leeft zonder
hem, maar hij leeft in jou. Bij alles wat je doet, vraag je je af wat
hij ervan zou vinden. Je bekijkt jezelf voortdurend door zijn ogen.
Onmogelijke liefdes wil je eigenlijk niet kwijt. Je geniet van de schaarse
herinneringen die je misschien samen hebt. Je geniet van elk 'gestolen'
moment. Een onverwachte ontmoeting met hem waarin jullie (jouw) gevoelens
onuitgesproken blijven. Je teert maanden, jaren, op zo'n moment.
Maar het leven gaat door. En soms moet je onmogelijke liefdes wel van
je afschudden. Ze staan je verdere ontwikkeling in de weg. Ze belemmeren
je in een nieuwe relatie. Ze kluisteren je vast aan plekken waar je herinneringen
met hem aan hebt. Ze geven je leven een wrang smaakje.
Onmogelijke liefdes. Ermee leven of ze voorgoed wegstoppen? Wat moet
je er toch mee? Wij weten het niet...
Weten jullie het? Leven jullie met een onmogelijke liefde? Wat zijn jullie
ervaringen? Hoe gaan jullie ermee om? Schrijf je onmogelijke liefde van
je af. Mail ons. De interessantste reacties zullen we hieronder publiceren.
Dit artikel publiceerden we eerder op Adversus
en leverde een verbijsterende hoeveelheid reacties op. Zouden er echt
zoveel onmogelijke liefdes in Nederland zijn?
|
reacties van trendystylers
|
| Ik had nooit gedacht dat mij zoiets zou overkomen.
Ik verover de meeste mannen altijd met me lach maar hij hoe me erna
aan keek het was alsof alles plots op zijn plekje viel. Ik wou dat
er nooit een einde aan die nacht zou komen. Het was super gezellig
naar nummers uitgewisseld te hebben namen we afscheid zonder kus of
knuffel ik wou het dit keer goed doen dacht ik. Die ochtend hebben
gebeld en gesmst ik voelde me gelukkig. en zo ging het 2 weken door
hij kon niet wachten om te daten maar ik wou het rustig aan doen ik
vroeg me af waarom het altijd mis ging met andere mannen en probeerde
dan nu wel alles goed te doen. na 3 weken spraken we eindelijk af
het was alsof we voor elkaar gemaakt ware we maakte elkaar zinnen
af wisten gelijk waar ieder aan dacht het was gewoon te perfect. het
was hemels. ik wil niets of niemand meer maar helaas is het bij de
4de date gestrand toen hij me meebracht naar zijn ouders. die wouden
het totaal niet hebben ik wist dat hij van zijn ouders hield maar
niet zoveel om het met mij af te kappen. steeds als ik hem nu zie
met zijn nieuwe vriendin wat wel geaccepteerd wordt. is het alsof
hij me aankijkt met een blik het is nog niet voorbij. en ik hoop het
ook niet! maar onmogelijke liefde bestaat echt! |
Hallo allemaal...
Ik en me vriend zijn ook uit elkaar door de commandoo, tis nu al een
paar maanden uit. En we hebben bijna 9 maanden met elkaar gelopen.
Maar ik heb me er bij neer gelegt. Tis heel erg moeilijk en ik zal
hem nooit vergeten. Maar ik ga door met me leven!!!
Kus |
Ik had nooit gedacht ooit een onmogelijke liefde
tegen te komen. Ik ben gelukkig getrouwd (ik hou zielsveel van mijn
vrouw) en ben vader van geweldige kinderen. Tijd voor een andere relatie
is er niet eens. Toch werd ik verliefd op een andere, veel jongere
vrouw en zij werd verliefd op mij. Toen we elkaar voor het eerst zagen
klikte het meteen. We wisten van elkaar dat wij vrienden voor het
leven konden worden. Zo ontzettend naïef. De samenwerking was
... zo vanzelfsprekend en we waren meteen op elkaar ingespeeld. We
hoefden niets te zeggen om elkaar te begrijpen. Tot op dat moment
had ik dat alleen met mijn vrouw. In zeer korte tijd groeien we naar
elkaar toe. De gesprekken waren alsof we elkaar al jaren kenden. We
voerden een dans uit. Kleine aanrakingen, steelse blikken wat algauw
gevolgd werd door elkaar lang aankijken. We wisten het van elkaar,
maar durfden niets te zeggen.
En onverwachts kwam het beslissende moment. Een moment die ik (achteraf
gezien we zag aangekomen) wilde vermijden.
We zoenden elkaar. Het bleef gelukkig maar bij 1 zoen, want ik was
niet van plan om vreemd te gaan. Hoe onzettend leuk, lief en schitterend
die andere vrouw ook was. Sindsdien heb ik haar niet meer gezien.
Daar ben ik blij om, want mijn gezin betekent alles voor me. Ik heb
diep respect voor mijn vrouw en ik schaam me diep dat ik blijkbaar
in staat was een andere vrouw te zoenen. Dit vertelde ik overigens
meteen aan mijn vrouw.
Maar er gaat geen dag voorbij dat ik aan "haar" denk. Het
is inmiddels stukken minder, mede doordat we op geen contact meer
hebben. De verliefdheid is weg, maar toch. Al heb ik haar maar zo
kort gekend, de klik die we hadden was overweldigend. Geen idee overigens
wat zij doet wanneer ze terug is van Australië. (We werden verliefd
vlak voordat ze weg moest). Maar ik ben heel duidelijk geweest in
mijn keuze. Een vriendschap zit er niet in. Dat is simpelweg niet
eerlijk tegenover mijn vrouw.
Zo'n gebeurtenis zet je wereld op je kop want je denkt al jaren geleden
de ware gevonden te hebben. Is het mogelijk dat er een tweede is?
Misschien is een relatie voor ons mogelijk in een volgend leven. Ik
hoop alleen dat zij mij vergeet, een ander vind, moeder wordt en gelukkig
wordt.
Alles was ik hier lees maak mij somber.
Hoe heerlijk dat gevoel ook was toen ik haar ontmoette, zoals ik mu
nu voel had ik liever gehad haar nooit ontmoet te hebben. Onwetendheid
kan een zegen zijn. |
Hoi,
ik en me vriend zijn uit elkaar gegaan omdat hij in de commando wil.
Alleen we spreken elkaar nog elke dag. En we houden nog van elkaar
wat moet ik doen?? Ik kan niet zonder hem...
Liefs hulpeloos meisje |
goede dag,
ik heb ook met zon onmogelijke liefde te maken gehad. we zaten allebij
op dezelfde middelbare school.
En vanaf dag 1 zagen we elkaar als staan.
Na een tijdje kregen we dan ook een relatie.
Hij was wel ouder dan ik dus was het voor mijn ouders niet te accepteren.
Ze deden er alles aan om ons te dwarsbomen.
Ze waren op schoolfeesten binnen gekomen,leraren ingelicht en diverze
malen werden we bedrijgd.
Na 3 jaar voor elkaar gevochten te hebben, en de korte momenten te
koesteren moesten we onze eigen weg gaan.
We wisten dat we elkaar niet los konden laten, en hebben allebij zelfmoord
willen plegen.
Daarna moesten we toch door, maar beleven aan elkaar denken, en voor
elkaars bestwil elkaar te kwetsen omdat het dan makkelijker zou worden.
Toen ik na een tijdje weer opzoek was naar een relatie zocht ik een
duplikaat van hem.
Maar in elke relatie waar ik me storte was ik niet bij diegene maar
op zoek naar mijn mooie lieve school liefde.
Na getrouwd te zijn geweest, en een kind te hebben gehad, wat overleed
kwam ik op een punt dat ik voor mijn eigen leven moest kiezen.
ben dan ook weer opzoek gegaan en sinds dien zijn we weer samen.
nu gaan we trouwen en zijn met kinderen bezig.
en ouders hebben ons geaccepteerd |
| Ik trouw vandaag! Maar niet met mijn grote liefde...
We weten beide al meer dan 30 jaar dat we voor elkaar geschapen zijn
maar onze familieband belet een relatie. Onze moeders hebben vroeger
al eens met een gekke bek gezegd dat wij een perfect stel zouden zijn.
Beide hebben we pijn, slapeloze nachten en functioneren we niet meer
voor 100% in de maatschappij. Het is verschrikkelijk! Hierdoor proberen
we elkaar zoveel mogelijk te mijden. We hebben nauwelijks contact
om zo te proberen elkaar te vergeten, Het ergste is nu dat we elkaar
dus helemaal niet meer zien. Ik weet nu al wat er gebeurt als dat
wel een keer zo zal zijn.... |
Nu bijna twee jaar geleden heb ik mijn onmogelijke
liefde ontmoet. Ik wist dat hij getrouwd was en niet uit eigen beweging
zou gaan scheiden (ouderwets turks), dat had hij bij de eerste ontmoeting
al gezegd. Dus eigenlijk wist ik precies waar ik aan toe was. Maar
we konden het zo goed vinden en de aantrekkingskracht was zo sterk,
dat we toch een 'relatie' aan waren gegaan. Veel bellen en stiekeme
ontmoetingen. Dat heeft ongeveer drie maanden geduurd. Hij heeft zelfs
kennis gemaakt mijn mijn naasten, heeft zich welliswaar als 'vrienden'
voorgesteld, maar toch. Op het moment dat ik diepe gevoelens voor
hem kreeg, en ik ging hopen dat hij voor altijd voor mij zou gaan
kiezen, heeft hij afstand genomen en ik zelf daarna ook. Ik heb toen
kort een relatie gehad met een ander, maar ben hem daardoor niet vergeten.
Nu meer dan twee jaar later, en zo min mogelijk contact (met alcohol
achter de kiezen bellen we elkaar nog), ben ik nog steeds niet over
hem een. Ik heb eerder e!
en relatie gehad met een 'foute' kerel en aan hem denk ik bijna nooit
meer, maar met deze jongen is het anders. Ik weet dat het nooit wat
zal worden, maar ik denk elke dag weer bij opstaan en slapen aan hem.
Niet dat ik hoop dat we ooit samen komen, maar elke dag hoop ik dat
het goed met hem gaat en gelukkig is... |
| ik word altijd verliefd op sterren. eerst michael
jackson, en nu paul turner. wrm toch? en de liefe is dan ook echt.
ik kan nergens anders meer aan denken. ik ben echt verliefd op het
onmogelijke |
| Ja zeker die zijn er. Zo ikzelf ook. Hij was mijn
baas destijds en gelukkig getrouwd.Vanaf de eerste dag dat we elkaar
zag,het was mijn eerste werkdag, was er een klik. Een band die alleen
maar sterker kon worden.We zaten beide in een "gelukkige"
relatie maar onze gevoelens voor elkaar konden we niet langer onderdrukken.Zijn
huwelijk strandde, mijn relatie niet. Toch hebben we elkaar ettelijke
malen ontmoet en de liefde met elkaar gedeeld. Pure passie,romantiek
en alles waarmee je elkaar aan kan vullen. Dit was echt, dit was voor
altijd. Ik zit nog steeds in mijn relatie en kom nietlos. hij is nog
steeds alleen. Af en toe zien we elkaar nog eens en daar teren we
dan weer maanden op. Een onmogelijke liefde is voor altijd en eeuwig.
Wij zijn elkaar's ideale partners maar passen niet in elkaar's leven..
|
Het is nu anderhalf jaar geleden dat ik hem ontmoette,
ik was verliefd en ging verschrikkelijk veel van hem houden. Ik zou
alles voor hem opgeven en alles voor hem doen, zonder twijfel. Onvoorwaardelijke
liefde. Mijn wereld bestond alleen maar uit hem. Maar onze families
hebben grote ruzie met elkaar, een soort romeo en julia verhaal. Het
was gewoonweg onmogelijk om een toekomst met elkaar te hebben, tenzij
we zouden weglopen of iets dergelijks. Maarja, doet dat maar eens
je ouders aan?
Hij was mijn dag en nacht, liefde en leven. Hoe erg hij mij soms ook
verwaarloosde, hoe veel pijn hij mij ook heeft gedaan, hoeveel hij
heeft gelogen, ik was zo afhankelijk van hem en kon hem niet loslaten.
Ik was zo afhankelijk van de tijden dat we toch even bij elkaar konden
zijn, ookal wist ik dat het geen toekomst zou hebben. Ik dacht alleen
maar aan het 'nu'. Het zou een kwestie van tijd zijn voordat we betrapt
zouden worden. En dus, na een jaar liefde en leed kwamen onze families
erachter. Het werd een groot drama en alles ging kapot. Vervolgens
heb ik er een punt achtergezet. Ja, niet hij, maar ikzelf heb er een
punt achtergezet. Waarom ? Aan de ene kant voor mijn familie, ik wilde
mijn familie geen pijn meer doen, ik wilde mijn vaders eer niet kapotmaken.
En aan de andere kant uit zelfbescherming, omdat ik wist dat als ik
ermee door zou gaan, ik mezelf kapot zou maken voor ons. Ik ging er
zelf aan onderdoor. Nu, een halfjaar later, denk ik natuurlijk nog
steeds aan h!
em. In de tussentijd heeft hij nog een paar keer telefonisch contact
met me gezocht, maar toen heb ik elke keer opnieuw geweigerd weer
met hem contact te hebben terwijl de tranen over mijn wangen stroomden.
Ik hoop nog steeds stiekem altijd om hem tegenkomen, niet dat we kunnen
praten, maar alleen maar om hem zien, ik vraag me af hoe het met hem
gaat, of hij ook op dezelfde manier nog zo aan mij denkt..
Toch besef ik dat ik hem idealiseer in mijn gedachtes, en iets wat
onbereikbaar is daar verlang je altijd meer naar. Ik probeer niet
alleen te denken aan de keren dat ik me compleet voelde toen we in
elkaars armen lagen, of dat we konden bellen totdat de zon opging,
of hoe hij mij aan het lachen kon maken. Ik probeer ook te denken
aan de keren dat hij na twintig keer bellen nog steeds zijn telefoon
niet opnam, dat hij verschrikkelijk jaloers was en dat ik bijna nergens
heenmocht van hem, aan de tijden dat ik mezelf in slaap huilde omdat
hij mij zoveel pijn deed..
Het is altijd moeilijk en niet fijn om aan de slechte dingen terug
te denken, maar het doet je wel beseffen dat het niet voor niets is
dat jullie nu niet meer samen zijn. Gebeurd is gebeurd, accepteer
de situatie zoals die nu is, probeer er mee te leven en blijf vooruit
kijken!
|
Ik ben mijn zielemaatje tegengekomen en ik weet
zijn naam niet eens maar hij trok me gewoon zo aan, een ontzettend
aantrekkingskracht, opeens keek hij mij heel lang en strak aan en
ik keek terug maar durfde niet langer te kijken dus ik keek automatisch
weg wat ik niet had moeten doen.
Ik zag hem een aantal keren verder op school maar uiteindelijk had
hij zijn examens behaald en ik had nog een jaartje te gaan dus weg
was hij.
Het is nu al bijna 2 jaar maar hij zit zo in mn hoofd, ik heb zelfs
een tekening van hem gemaakt en ik weet nog heel goed hoe hij er uit
zag.
Ik kan er niet meer tegen het doet heel erg pijn.
Het leven gaat door en ik weet niet of ik iemand anders tegen zal
komen ben ook zo onzichtbaar...
|
| Al 30 jaar n onbereikbare/onmogelijke liefde draag
ik mee en ik kom er niet vanaf.Erg! |
| Een onmogelijke liefde maakt het leven voor jezelf
onmogelijk.Ik heb ze gekend en ze de rug toegekeerd met toen pijn
in mijn hart.Ze tasten je gezondheid, zelfbeeld en levenslust aan.Toch
geef ik een ander daarvan niet de schuld ik heb erdoor geleerd het
in de liefde rustig aan te doen.Hardlopers zijn doodlopers heb ik
ondervonden dus neem mijn tijd iemand te leren kennen.Grenzen te voelen
en daarna te handelen, te vertrouwen op mijn intuitie.Loop niet te
hard van stapel en vooral idialiseer je liefde niet. hou van jezelf |
Ik ben iemand in suriname tegengekomen , die 20
jaar jonger is dan mij en notabene een familielid is van mijn man.
Het is een onmogelijke liefde. Ik ben moeder van drie kinderen, en
werd plotseling verliefd op hem. Drie jaar geleden dan. Sindsdien
is hij niet uit mijn gedachten verdwenen, al zou ik het graag willen
om verder te kunnen. Hij is voor mij erg byzonder, ik voel me zo gelukkig
bij hem, maar doet ook zeker pijn. Ik wil hem vergeten, maar gaat
zo moeilijk. Het lijkt of ik hem nooit meer kan vergeten. Hij is mijn
zielemaatje. Waarom voel ik me zo gelukkig bij hem? Was ik hem maar
nooit tegengekomen. Drie jaar geleden was ik ook gelukkig met mijn
man. Maar dat is nu veranderd sinds ik hem hebt gezien. Meer doen
we niet. Hij zegt dat ik een speciale plaats hebt in zijn leven. Maar
hij moet verder met zijn leven en moet ook trouwen en kinderen krijgen
anders is het niet eerlijk.
Ik dacht dat ik de enige was met zo iets. Maar er zijn dus wel een
aantal mensen die het zelfde gevoel hebben als ik. Ik ben blij dat
ik het op zo een manier kwijt kan. Het kwelt me gewoon. Ik wil niet
aan hem denken, maar het is lijkt wel een geest die iedere keer in
mij is. Zo een gevoel die ik bij hem hebt , heb ik bij niemand. Raar
gewoon, ergens wilde ik dat dit nooit bestond en dat ik het niet zou
mee moeten maken. Maar ja, ik heb het zelf niet in de hand, dus.
Groetjes
|
Ik ben mijn zielemaatje tegengekomen in de vorm
van een fysieke therapeut. Er was al snel een aantrekkingskracht van
beide kanten. Op een moment hield hij mijn handen vast en we keken
elkaar in de ogen en de hele wereld viel stil, het voelde zo sereen
en vertrouwd. Maar het naar hem toegaan voelde toch moeilijk en ben
er ook weggebleven, het gevoel van gemis en verdriet (alsof ik een
relatie met hem had gehad en dat het uit was) dat bleef ook al had
ik hem maanden niet meer gezien, een dwangmatig gevoel en aan hem
blijven denken bleef ook. Via een medium werd voor mij bevestigd dat
hij werkelijk mijn zielemaatje is en we in een vorig leven een liefdesrelatie
hadden. Maar hij moest voor iets op reis (iets zakelijks ofzo) maar
hij is nooit meer teruggekeerd en heb nooit meer iets van hem vernomen.
Ze vertelde dat er iets was gebeurd met hem, wat kon ze niet vertellen
maar mijn gevoel wat ik in dit leven heb meegenomen was dat ik dacht
dat hij me had verlaten voor iem!
and anders, en dat ik niet goed genoeg voor hem was geweest, dit gevoel
kwam in dit leven zo sterk naar voren ipv dat ik dacht dat er iets
anders gebeurd kon zijn zoals ziekte of moord of iets dergelijks waardoor
hij niet meer terug kon keren. Hoe dan ook deze relatie was onafgemaakt
en er werd dan ook verteld dat er toch nog een contact tussen ons
zou komen, hoe en wanneer weet ik niet het voelt ook alsof het nog
niet "klaar"is. Een bijkomend probleem is dat hij getrouwd
is en niet met patienten om mag gaan. De tijd zal het leren of we
deze onafgemaakte relatie nog af mogen maken...
Liefs Jackie
|
| Mijn droompartner; hij is nog getrouwd zijn iets
langer dan 1 jaar uitelkaar. Sinds kort is er iets of wat contact
tussen hun vanwege de kinderen. Sinds een paar maanden houdt hij mij
constant in de gaten is inmiddels wederzijds geworden. Ik was niet
opzoek maar ik genoot van zijn aandacht. Ben mezelf een paar keer
gaan afvragen; wat is dit? ben ik echt verliefd? Na vele tranen, want
ik wilde hem ook de nodige kans geven om zijn huwelijk weer te herstellen.
Mijn gevoels werden heviger moest veel huilen ipv dat ik geluk voelde
werd ik diep ongelukkig. Na vele tranen heb ik hem gevraagd of de
gevoelens wederzijds waren. Dit moet nog uitgesproken worden persoonlijk.
Tja, ik wil me niet schuldig voelen, hij gaf mij de indruk dat hij
ook om mij gaf. Er gaat vanalles door mij heen, gisteren weer in tranen
omdat ik enerzijds ook heel bang ben voor een nieuw relatie. Ik kan
mijn tranen moeilijk bedwingen maar goed laat het op zijn beloop.
|
| mijn liefde is onmogelijk van wege mijn ouders
en zijn vrienden. |
| Ik leef met een onmogelijke liefde.Die wel wederzijds
is en het dus dragelijk maakt. Allebei een niet slechte realtie, maar
samen een ijzersterke band die niet te verbreken is.Inderdaad, genieten
van elk schaars moment samen, koesteren van dingen.Elkaar inmiddels
door en door kennen, beter dan de eigenlijke partner. Verdriet om
momenten die je niet samen kan hebben. Je weet van elkaar....dit is
mijn echte grote liefde,mijn soulmate. |
| Pff, al ruim 2,5 jaar is het onmogelijk. alle
lieve woroden, gevoelens enz enz. 1 probleem; we zijn twee jongens.
Ik ben er aan gewend dat ik dit wel eens tegen kom. Alleen voor hem
de eerste keer. En hij "moet" maar blijven draaien in zijn
"normale" wereld. Een ongelooflijke klik en super leuk met
elkaar maar helaas. En elke keer weer teleurgesteld worden omdat hij
het weer niet wilt zo. Het schiet niet op en ik kan er maar niet vanaf
komen in mijn hoofd.
|
| Ik leerde hem kennen op de sportclub. Ik help
elke week bij de kleintjes, hij was aangesteld om privétraining
te geven aan één van onze talentjes. De eerste weken
zag ik hem nauwelijks staan, totdat ik een keer wat dichter bij hem
stond. Hij straalde van enthousiasme en van geluk, zijn ogen deden
me smelten, .. dat ik dat niet eerder had gemerkt. Wanneer hij me
aankeek, haakten onze ogen juist dat beetje te lang in elkaar om van
gewoon oogcontact te spreken. we begonnen te mailen, ik zocht zelfs
zijn naam en foto's van hem op internet om zoveel mogelijk van hem
te weten te komen... Helaas, ik 16, hij 35, getrouwd en 2 kleine kinderen..
In mijn ogen is hij nog steeds perfect, maar het leeftijdsverschil,
zijn discrete job, zijn familie,... maken een relatie onmogelijk.
Als hij 15 jaar jonger was, als we elkaar wat eerder hadden ontmoet,..
Ik probeer hem te vergeten, mezelf te overtuigen dat het onmogelijk
is, maar dat sprankje hoop wil niet weggaan... |
| Ik heb ooit iets gehad met een getrouwde man die
echt een van mijn onmogelijke liefdes was. Toen ik eindelijk er een
beetje over heen was. Kwam ik een ander tegen. Hij was echt alles,
vanaf het moment dat ik hem zag was ik dolgelukkig. Ik weet nog hoe
zenuwachtig ik was voor onze eerste date. Alleen hij hield niet van
mij. Al snel zei hij dat ook. Dat hij van iemand anders hield en nooit
van mij zou kunnen houden. Ik herriner me nog alles. Zijn geur, zijn
kleding, zijn ogen. Hij heeft me zo verschrikkelijk pijn gedaan echt
gebruikt. Maar nog steeds hou ik zoveel van hem. Ik droom nog s'nachts
over hem en ik check zijn hyves. Dat hij niet van mij houdt heeft
die goed duidelijk gemaakt. Alleen heb ik mijn hart echt geblokkeert
voor iedereen na hem. Ik denk niet dat ik ooit nog gelukkig en verliefd
zal worden. Dat is gewoon niet meer mogelijk. |
ik heb een onmogelijke liefde. Ik ben zelf getrouwd
en heb twee stiefkinderen. En toch gaat mijn gedachte naar die andere
jongen. Elke dag weer. We zijn al drie jaar bezig en elke keer geeft
hij toe dat ik niet toe geef en dan is het weer anderssom. We komen
niet verder,
Hij heeft een vriendin en tja ik ben getrouwd. Nu hebben we sms kontkakt
en we zien elkaar bijna elke zaterdag met uit gaan. Nu zijn we ongeveer
twee maanden geleden met elkaar naar bed geweest. Eingenlijk hoopte
ik dat de spanning weg zou zijn maar helaas,
Er is niets veranderd ik denk nog steeds aan hem en fantaseer van
een tweede keer met hem. Ik heb inmiddels het kontakt verbroken omdat
ik mijn man ook geen pijn wil doen en ik verder wil, maar ik krijg
hem niet uit me gedachten. Ik zoek hem op straat in elke man. Nu woont
hij ook nog in de buurt en kom hem regelmatig tegen,
Ik wordt er knettergek van. |
| Eigenlijk heb ik 2 onmogelijke liefdes!!!Ik ben
nu 40 jaar. De een woont in Australie waar ik vaak aan denk(en ik
hoop daar ooit nog eens naar terug te gaan en hem weer te ontmoeten)..en
de ander woont bij mij in het dorp..we zijn beiden getrouwd en onze
kinderen zijn vriendinnetjes!!! Maar moeilijk hoor,der zijn van die
momenten dat je het niet voor je kunt houden. Speciale aantrekkingskracht,recht
in de ogen kijken...en als er een borreltje geschonken wordt,dan is
het nog moeilijker,want je wordt naar elkaar toe getrokken!! Zeer
nerveus ben ik in zijn omgeving en als ik weet dat hij ergens kan
zijn waar ik ook heen moet...nou doe ik extra veel moeite om er goed
uit te zien! We hebben contact hoe dan ook,heel apart! Dat oogcontact
is er direct en voelen ons er beiden ongemakkelijk over,niet dat we
er ooit een woord over hebben gesproken maar dat voel je haarfijn
aan. We hebben in onze jeugdjaren met elkaar gehad en dat was goed.
Toen kreeg hij een vaste relatie en! Heb ik geregeld met hem gezoend,ik
had geen relatie!! Totdat ik mijn huidige man tegen kwam, heb ik niet
meer met hem gezoend..maaar heb de wens er wel naar,soms bij het erge
af.. |
| Ik ben 21 jaar en heb via vrienden een hele leuke
jongen leren kennen tijdens het uitgaan. Er was meteen een klik tussen
ons en we hadden die avond gezoend. We gaan met dezelfde mensen om
dus zien we elkaar ook regelmatig. Ik ben helemaal gek op hem, alles
aan hem is in mijn ogen perfect. Helaas weet ik niet wat zijn gevoelens
zijn voor mij. Zou het van zijn kant alleen maar om sex gaan, na die
ene avond zoenen, of heeft hij ook gevoelens voor mij. Qua uiterlijk
ben ik totaal niet het type waar hij op valt dus daarom ben ik ook
onzeker over mezelf. Ik durf hem niets te zeggen omdat we dezelfde
vrienden hebben en als hij niets voor me voelt het heel raar zou zijn
na mijn bekentenis. Ik heb mijn leven in mijn onzekerheid zo druk
met gemaakt met vanalles en nog wat om maar niet met die vrienden
om te gaan en zo hem ook te mijden. Ik weet niet wat ik moet doen
en dat vreet me van binnen op. Ik kan niet naar hem kijken zonder
dat al die gevoelens naar boven komen. Kan iemand mij advies geven?
|
hallo,
Ik ben 19 jaar en sinds bijna een jaar verliefd op een oudere (38
jr) en getrouwde collega van mij. Het overkwam me wel vaker bij andere
werkgevers, maar meestal was dat na een week of 4,5 wel over, dit
duurt nu al bijna een jaar! De eerste dag dat ik bij mn huidige werkgever
begon heeft hij mij rondgeleid en dingen uitgelegd(en ik weet bijna
alles nog van die dag!)en hij ook. We werken heel veel samen en als
we alleen zijn raakt hij me ook vaak aan, hij kijkt me ook vaak aan
alsof hij me al aan het uitkleden is;) we kunnen echt ontzettend goed
met elkaar overweg en hebben over veel dingen dezelfde mening. Maar
hij spookt elke minuut van de dag door mijn hoofd heen, ik zou het
niet in mijn hoofd halen om iets met hem te doen omdat hij getrouwd
is en kinderen heeft maar ik ben zoooooo verliefd, niet normaal meer.
En ik denk dat hij mij wel leuk vind, hij maakt vaak complimentjes
over mijn werk en dan legt hij altijd zijn hand op mijn schouder en
hij kijkt me lang aan. Zelfs s! Ommige collega's valt het op. Hij
zorgt ook altijd dat hij bij mij in de buurt is of dat hij met mij
werkt, ook al is dat niet volgens de planning, maar dan ruilt hij
gewoon met een andere collega. Ik ben zo verliefd op hem, maar ik
wil en kan er niks mee doen... Dit is dus mijn onmogelijke liefde. |
| Hey, hier weer het meisje van bijna 18. Ik heb
het hem ongeveer twee weken geleden verteld, omdat ik het niet meer
volhielt. Het was erg moeilijk, omdat dit te doen, maar ze reactie
was goed. De dagen daarna ging het perfect en was weer helemaal blij.
Totdat ik bedacht dat ik maandag weer les van hem zou hebben. Lessen
waren apart. Ik werd nog vaak door heb benadert, meer dan voorheen
in mijn gevoel. Ik weet niet wat ik ermee moet, maar ik denk dat ik
deze vakantie er heel goed overheen zou kunnen komen. Al een paar
dagen niet intensief aan hem gedacht. Ik kan er overheen komen. Dit
is voor de mensen die er niet meer tegen kunnen. Je kan er gwn eerlijk
in zijn. Het zal je helpen om het links te laten liggen. Succes. |
2 jaar lang ben ik gelukkig geweest met hem. Alles
klopte. Hij was degene die me liet lachen wanneer ik huilde, waar
ik mee kon praten, alles mee deelde etc.. Hij was gewoon 'the one'
for me. We waren beide redelijk jong, maar we waren er allebei zeker
van dat dit echt was. We hadden toekomstplannen alles ging super goed,
tot op een dag dat ons werd verteld dat die ging verhuizen wegens
het werk van zijn vader. Hij verhuisde niet naar andere kant van het
land ofso, nee gelijk naar Amerika. Ik wist niet wat me te doen stond..
Moest ik meegaan of toch hier blijven om mijn school af te maken etc.
Uiteindelijk koos ik voor dat laatste. Mocht ik het overdoen was ik
zeker meegegaan met hem!
01-10-06 die nacht is hij bij mij letterlijk weggetrokken.
9 maanden lang hebben we gebeld, en contact gehouden via brieven en
internet. Toen is hij in de zomer van 2007. 2 maanden hierheen gekomen.
De beste zomer van mijn leven!. Hij woonde die 2 maanden bij mij thuis.
We waren samen zelfs lekker 2 weken naar spanje geweest. Het was perfect..
Uiteindelijk brak de dag van afscheid toch weer aan.. Hij ging met
de trein naar schiphol. Mijn vader had hem op het station afgezet,
ik had thuis al afscheid. Ik kon hem niet zien weggaan met de trein..
Uiteindelijk mijn fiets gepakt en zo snel mogelijk naar het station
gefietst,
Iedereen keek me aan maar dat zag ik niet,
Ik zag alleen 'hem' en ik schreeuwde en huilde dat die moest blijven.
Uiteindelijk hebben we daar rustig afscheid genomen. En met tranen
over mijn wangen maar toch met een glimlach op mijn gezicht heb ik
afscheid genomen. Het plan was dat die na 9 maanden weer terug zou
komen maar dan blijvend. De reden daarvan was dat die daar zijn opleiding
dan af zou maken, en zijn ouders wilde dat die nog terug zou komen..
We hielden weer contact via tel. Internet. Brieven. Het ging goed.
Maar ik miste hem en zn liefde enorm. Na een aantal maanden leerde
ik een ander kennen, hij gaf me aandacht.. Aandacht die ik miste,
liefde die ik miste, hij vulde dat gat weer. Ik dacht dat ik verliefd
was. Uiteindelijk mijn vriend uit Amerika opgebeld en het hem eerlijk
verteld. Niet wetend dat ik eigelijk niet verliefd was, maar dat het
gewoon een fase was. Dat het gewoon even leuk was die aandacht die
ik kreeg. Voor mijn vriend was het over, hij wilde niet meer voor
mij terugkomen. Je zult wel denken van zoiets kan die toch wel begrijpen.
En ja als het de 1e keer was dan heb je gelijk. Maar ik had al eerder
fouten gemaakt.. Dus het was klaar over. Iets wat ik niet kon geloven.
Hij is mijn ware liefde! En dat was ik toch ook voor hem? Hoe kon
het dan toch overgaan.. Ja het was een enorme moeilijke situatie,
ik kon hem alleen met woorden overtuigen hoe die alles voor me was.
Want hij zat daar en ik hier.. Nu is het 3 maanden geleden ong. Dat
ik hem voor het laatst sprak. Hij heeft ondertussen een nieuwe vriendin
en woont samen.. Toch voelt hij nog steeds aan als mijn vriend.. Degene
waar ik oud mee wil worden. Ik mis hem enorm. He was the love of my
life, and it hurts me so bad that I didnt love him right :(
I'm sitting lookin' out the window like, damn, You still running through
my mind, When I'm knowin' that you shouldn't be, I been runnin' round
with other boys, But I just want the one that I was in love with,
I'm trying to let you go, but I just can't, I tell myself so many
times, Yea, forget it, whatever he isn't worth it, but you're still
in my mind, no it gets no better. It seems like you're still have
some kinda control over me, When I'm with Somebody All I think bout
is you When I'm all alone all I wanna do is being with you, I just
loved all the little lings you did to me, and I miss them, All the
time we spent together Makes it hard to get you Outta my system, you
don't know what you have done to me, you'll never understand, I keep
on wondering every day, what is he doing? Where is he now? With who
is he now? Why isn't he here? We used to be so happy together, Me
and you had our whole life planned out together, And if I could I
would Turn back the hands of time, And c! Orrect all my mistakes that
I ever did, But now I guess I gotta move on right? It's still hard,
And I still love you till this day, remember that. |
| Vergeet niet dat je de ander vaak idealiseert.
Je denkt niet terug aan de tijden dat je op hem zat te wachten en
dat hij zn telefoon niet opnam, maar hoe je je voelde als je bij hem
was. Dat onbereikbare maakt een persoon vaak aantrekkelijker, maar
vergeet niet waarom het uiteindelijk niks is geworden. Want als je
realistisch nadenk, als het echt was, zou het toch wel makkelijk gaan
en zou het niet zoveel moeite kosten? |
Ook ik heb een onmogelijke liefde gehad, tenminste,
hij heeft mij gehad, ik heb hem (vanbinnen) nog steeds. Ik was 15,
hij 26... Dit zegt natuurlijk al genoeg. Nu zal men zeggen; "Meid,
je was toch nog zo jong, wat zal je je wel allemaal niet verbeeldt
hebben." Maar helaas, ik zou willen dat ik het met verbeeld had!
Ik kende hem eigenlijk al jaren van de sportvereniging. Hij raakte
echter steeds beter bevriend met mijn ouders en kwam vaak bij ons
over de vloer. Na een periode van flirterig gedrag, kwam het dan eindelijk
tot die eerste zoen. Toen was het hek van de dam; zolang er geen bekenden
in de buurt waren leefden we ons uit, want niemand mocht er ook maar
iets van weten. We spraken bij mij thuis af, als er niemand thuis
was, want zelfs familie hadden we niets verteld. En al die tijd (ongeveer
een jaar lang) voelden ik golven van emoties. Als alles goed ging
tussen ons, was ik extreem gelukkig, maar zodra ik ook maar het kleinste
vermoeden had van een andere vrouw in zijn leven, voelde ik me slecht,
eenzaam. We wisten beide dat als we iemand anders tegen zouden komen,
onze 'relatie' dan voorbij zou zijn. Dat idee bezorgde mij nachtmerrie's.
Ik was als jong meisje zo smoorverliefd op die man geworden, ik vond
al die aandacht zo geweldig, ik wist echt niet wat te doen wanneer
hij ineens met iemand anders voor mijn neus zou staan! Natuurlijk
gebeurde dat op een zekere dag toch. Ik wist dat het beter was, dat
we, met dat enorme leeftijdsverschil nooit genoeg aan elkaar zouden
kunnen hebben, maar toch, voelde dit niet beter; Integendeel! Het
voelde vreselijk! Die man, die hoorde bij mij, was van mij, wist alles
van mij en ik van hem. Uiteindelijk vond ik dat ik hem zijn geluk
moest gunnen. We laten elkaar nu zoveel mogelijk met rust, mijden
elkaar eigenlijk, want er zit, in elk geval bij mij, zeker nog iets.
Ik ben nu, een paar jaar later, in gedachten nog vaak met hem bezig,
al probeer ik het los te laten. Ik ben blij dat ik met hem zoveel
heb mogen meemaken en heb mogen ontdekken. Het was echt!
, het kon en mocht alleen niet zo zijn. Ondanks alles hou ik nog steeds
van hem, en zal hij altijd mijn onmogelijke liefde zijn...
|
| pfff onmogelijke liefde,het is toch niet eerlijk
....ik zit midden in een onmogelijke relatie,mijn liefde van mijn
leven is getrouwd,heeft 2 volwassen kinderen en 2 kleinkinderen,zijn
relatie met mij is ooit een keer uitgekomen en nu is het moeilijker
dan ooit om elkaar te zien,we zijn stapelgek op elkaar maar dat de
kans dat we ooit ons leven samen kunnen delen is nihil,zijn kinderen
hebben gewaarschuwd dat als hij ooit bij hun moeder weggaat dat het
dan voorgoed over is met het contact tussen hen en hem....eerlijk...nee,dus
gewoon voor het blok gezet om te blijven.het is en blijft moeilijk,ik
snap hem,hij snapt maar m ij toch,ik vind dat volwassen kinderen niet
zo mogen reageren,zij begrijpen toch ook dat er dingen veranderen
tussen 2 mensen...maar goed,we genieten maar van de gestolen momenten,hoezeer
ik hem en hij mij ook mis het is niet anders. |
| mijn onmogelijke liefde is de beste vriend van
mn ex-vriend. We kennen elkaar nu zo'n 2jaar en hebben al meerdere
keren met elkaar gezoent veder zijn we nooit gegaan. We bellen en
smsen al vanaf t moment dat we elkaar voor t eerst zagen. We hebben
ook regelmatig afgesproken zonder dat iemand t wist. We hebben gevoelens
voor elkaar dat weten we allebei maar we kunnen er nix mee doen want
dan gaat de "vriendschap" die we nu hebben kapot. Denk elke
dag aan hem maar we kunnen niets met elkaar beginnen hij heeft een
vriendin en ik ben sinds kort vrijgezel. Bij elke smsje dat ik krijg
of elke x dat ik hem spreek slaat me hart 10x zo snel of t nu serieuse
smsjes zijn of lieve, pikante, t maakt niets uit ik weet dat ik hem
niet kan vergeten en t ook niet zou willen we hebben zulke mooie momenten
samen. Iedereen weet dat we iets voor elkaar voelen en zegt dat we
iets met elkaar moeten beginnen, maar zelf weten we dat dat nu niet
kan. Ik hou van hem en ik weet hij ook van mi! J. Ik hoop dat we ooit
wat met elkaar krijgen maar ik denk dat dat er nooit in zit. |
| Onmogelijke liefde...Ben al jaren helemaal "verslaafd"
aan een man, die niet onbereikbaar, maar absoluut niet oké
voor me is. En toch, toch blijf ik hem steeds weer opzoeken, steeds
weer proberen...Ben er al een aantal vrienden door kwijtgeraakt, en
kan nooit eens open met m'n familie erover praten. Iedereen denkt
nl. Dat we uit mekaar zijn... Een nieuwe liefde...? Heel graag, maar
hij komt gewoon niet binnen; de plek die de ander inneemt is zo immens
groot, dat die arme nieuwe lieve jongen de kans niet krijgt. Ik zou
deze situatie zo graag ombuigen... |
| Ik ken mijn onmogelijke liefde al een jaar of
6. Ondanks dat ik zo af en toe een andere vriend had blijven we naar
elkaar toe trekken. Is hij er voor me als ik hem nodig heb en weet
ik niet wat ik zonder hem moet. Over 2 maanden ga ik samen wonen met
mijn huidige vriend. Echt een schat van een gozer en zou hem voor
geen goud willen missen. Toch blijft mijn onmogelijke liefde rond
spoken in mijn hoofd. Blijf ik me afvragen wat als we .... Ik denk
dat het beter is als ik afscheid van hem neem. Dit doet teveel pijn
en zal uiteindelijk mensen kwetsen die het niet verdient hebben. |
| Ik heb m'n onmogelijke liefde leren kennen doordat
ik met m'n beste vriendin op vakantie ging naar Frankrijk. Toen we
daar uit gingen en mijn ex-vriend van de trap kwam lopen was het net
alsof de wereld stil stond en ik alleen maar hem zag en dat was blijkbaar
wederzijds. Hij werkte daar in een restaurant in hetzelfde dorp als
waar wij op vakantie waren. Diezelfde avond vroeg hij me of ik met
hem wou dansen en van het één kwam het ander. Na 2 weken
Frankrijk, romantische wandelingen op het strand, gezellig met z'n
allen uitgaan, nachten bij hem slapen e.d. Waren we beiden smoorverliefd
op elkaar. Het probleem was echter dat ik in Nederland woonde en hij
in Frankrijk. Na hem een maand gemist te hebben in Nederland vroeg
hij me naar Frankrijk toe te komen en ik was zo verliefd (en dus blind)
dat ik dat heb gedaan. We hebben samen een jaar in Frankrijk gewoond.
Vervolgens zijn we naar Nederland toe verhuisd omdat ik graag m'n
studie wou beginnen. We hadden al vaker een discussie gehad over kinderen.
Hij wil ze persé nu en ik wil pas kinderen over 5 jaar of nog
later. Ook doordat hij een Egyptische achtergrond heeft geloof ik,
verwacht hij andere dingen van mij. Dit heeft ontzettend vaak geleidt
tot discussies: van wat voor kleding ik droeg, tot of ik wel of niet
varkensvlees at enz.enz.enz. Ook door het leeftijdverschil (ik 22
en hij 34) kan ik van beide kanten onze meningen natuurlijk begrijpen.
Na 2 jaar is onze relatie over, dat is nu 5 maand geleden. Nog steeds
denk ik elke dag aan hem. Soms hebben we nog contact met elkaar en
ik weet dat ik bij hem wil zijn en dat hij bij mij wil zijn. Door
onze meningsverschillen over wat we in de toekomst willen (wel of
geen kinderen? Ga ik wel of niet studeren? En op welke manier dan?
Voltijd/deeltijd?) zijn we uit elkaar gegaan. Maar elke keer dat ik
hem spreek breekt m'n hart weer en wil ik alleen maar bij hem zijn.
Als ik nu alleen in bed lig wou ik dat hij naast me lag. Elke ochtend
als ik wakker wordt is hij in m'n gedachten en elke avond wanneer
ik naar bed toe ga ook. Ik vraag me af wat hij doet en ik blijf er
maar over piekeren of er dan toch echt geen oplossingen zijn. Hij
verwacht dingen van mij die ik nu niet aan hem kan en wil geven, omdat
ik het belangrijk vind m'n studie af te maken en ik het niet echt
zie gebeuren dat ik een universitaire studie af maak en ondertussen
ook nog even een kind krijg (wat ik op deze leeftijd sowieso nog helemaal
niet wil). Ik kan me niet voorstellen dat ik ooit nog zo veel van
iemand ga houden en ben elke keer weer bang dat er iets gebeurd waardoor
we niet meer bij elkaar zullen zijn. Stiekem hoop ik er namelijk nog
steeds op dat het weer goed komt en dat er opeens een oplossing uit
de lucht komt vallen. |
Ik ben sinds negen jaar weduwnaar en uiteraard
was zuj mijn grote liefde toen en nog steeds. Twee jaar geleden ontmoette
ik een leuke weduwe en we hebben 14 maanden een prima LAT-relatie
gehad. Ik had nogal wat financiele problemen en was daar hard mee
bezig om die op te lossen. Maar ik haar daarover niet de hele waarheid
verteld en dat is dom geweest. Om die reden is onze relatie gestopt.
Ze heeft inmiddels een nieuwe vriend en is daardoor voor mij onbereikbaar
geworden. Ik kan haar niet vergeten hoe goed ik ook mijn best doe
maar het lukt niet. Ze is nog steeds iedere dag in mijn gedachten
en dat is vreselijk pijnlijk voor mij maar het leven gaat verder en
ik hoop dat het langzaam beter zal gaan. Ik heb mijn twijfels. Groet
JM |
| Vanaf het allereerste moment dat hem ik zag was
ik verkocht. Er was een duidelijk klik, dat heeft hij ook toegegeven,
maar helaas.. Getrouwd met 2 zoontjes.. En omdat het een collega was,
zag ik hem elke dag op het werk. Aan de ene kant super fijn, aan de
andere kant kon ik af en toe wel janken door de frustaties. Ik heb
uiteindelijk een andere baan aangenomen, wat ik op dat moment he-le-maal
niet wilde, maar achteraf ben ik er zo blij om! Het heeft in het begin
wel geknaagd, maar na anderhalf jaar kan ik zeggen dat ik niet meer
aan hem denk. Nou ja.. Tot ik vorige week oude foto's tegenkwam. Toen
kwamen toch weer die alom bekende vlinders op bezoek. Dit is er typisch
zo eentje waar ik de rest van mijn leven een zwak voor zal hebben! |
ik ontmoete haar op m'n werk, naa een paar keer
samenwerken begon ik der leuk te vinden en leuker... We hadden veel
lol en als het mogelijk was probeerde ik ook altijd zo dicht mogelijk
bij haar te blijven. Op een gegeven moment was het zo dat ik minstens
elk uur wel aan haar dacht ... Zag ik een vrouw dan dacht ik aan haar,
praate ik met een vrouw dan dacht ik aan haar... Toen ging ik ook
niet meer werken voor het geld maar meer met de gedachte dat ik dan
haar weer kon zien... Maar nu werk ik er dus inmiddels niet meer en
we hebben op een enkele keer na geen contact meer... Kweet niet hoe
zij over mij denkt en of ze weet dat ik haar leuk vind. We hebben
niks gehad maar tog voelt het alsof ik in love ben. Kweet niet wat
ik moet doen want nu heb ik weer een andere fantastische vrouw ontmoet
maar ze doet me elke keer denken aan me excollega... :(
Soms denk je dat liefde het mooiste is wat je meee kan maken maar
soms is het ook echt zwaar erritant om maar geen erge woorden te gebruiken |
| Onmogelijke liefde....gelukkig heb ik er daar
maar een van....we houden van elkaar...zielsveel...maar toch, samenzijn
lukt ons niet! Al 5 keer zijn we om de zelfde reden verder gegaan
met ons eigen leven...en toch trekken we elkaar te sterk aan om elkaar
helemaal los te laten. Het is om gek van te worden. Nu sinds een aantal
weken vermijd ik elk contact. Het gaat beter met me, kan de wereld
om me heen weer zien zonder steeds aan hem te denken. Nu zit hij in
een moeilijke periode, hij mist me, verschrikkelijk. En toch, allebei
weten we dat het voor dit moment beter is elkaar los te laten. Zoveel
lol en zoveel liefde deelde we, maar waarschijnlijk passen we toch
niet op alle vlakken bij elkaar, anders zou er niet steeds weer die
breuk zijn. Moeilijk, ja heel erg...de beste oplossing, geen contact
meer. Langszaam aan leer je je eigen leven weer oppakken, niet bij
elk dingentje, niet meer elke minuut van de dag aan de ander denken!
Greetz Monique |
mmm
Ik ben nu 62,,,,maar zal nooit vergeten dat mijn ouders voor mij hebben
beslist en verboden hebben om nog contakt met mijn eerste liefde te
hebben,nu,,45 jaar geleden,hij is er nog steeds,,in mijn gedachten
,zal ook nooit verdwijnen. |
| Ik leerde een hele leuke jongen kennen via internet,
ik had met hem afgepsroken en het klikte meteen! Ik was ook echt voor
het eerst verliefd. Hij zei mij dat hij nog nooit zo'n vrouw heeft
meegemaakt. Tot 2 weken terug op mijn verjaardag, kreeg ik een sms
dat hij beweerde dat ik een vriend had terwijl ik met hem afsprakm
terwijl dat al heel lang uit was. Mijn hart werd echt gebroken op
mijn eigen verjaardag!!! Ik heb hem gebeld, maar hij wilde me niet
geloven. Elk moment van de dag denk ik aan hem, en ikwil hem zo graag
weer terug. |
Mijn onmogelijke liefde.. Ik kende hem al sinds
ik klein ben. Nou eigenlijk mijn ouders kenden zijn ouders,
We zijn met elkaar opgegroeid, teon ik 6/7 jaar was verdwenen hun
uit onze leven. Toen ik 14 jaar was kwam ik op een bijeenkomst ik
weet neit meer precies wat het was maar ik bleef maar naar hem kijken,
Hij was vanaf dat moment mijn liefde,hij moest mijne worden haha nu
ik er aan denk ik was nog vrij jong zat in de puberteit dus ik viel
wel op elke jongen maar deze was ander heel anders.. Paar dagen na
die bijeenkomst ging mijn moeder weg op bezoek,
Omdat ik vrij had van school ging ik gewoon mee. |
| liefde op het eerste gezicht...nee. Maar duidelijk
wel de liefde van mijn leven. Beide getrouwd en hij ook nog eens kinderen...En
jawel hoor, nog een collega ook . Maar ondanks vele heftige mailtjes,
gesprekken en smsjes is er nooit iets gebeurd, en toch weet ik zeker
dat hij the one and only is....en ik the one and lonley...ik sta idd
helemaal niet meer open voor andere relaties...blijf vergelijken.
En toen ik iemand anders had gevonden, gaf ik me niet voor de volle
100%. Eén lief woordje van hem en ik was alweer verkocht, terwijl
hij altijd eerlijk heeft gezegd dat hij nooit zijn gezin kan en wil
verlaten...en toch...ik blijf stiekem hopen, tegen beter weten in.
Dat komt wel door uitspraken van hem, maar daar heeft hij ook spijt
van. Hij wilde me niet kwetsen. Het is een tijdje goed gegaan, ik
was er helemaal klaar mee en wist zeker dat ik alleen maar een flirt
was, die zijn ego af en toe op mocht krikken als het thuis weer hommeles
was.....dat hij alleen maar! Interessant bleef omdat ik hem niet kan
krijgen.....maar ja nu ben ik inmiddels zo'n drie jaar verder ....pffff |
Over een onmogelijke liefde gesproken. Ik had
toen ik zestien was mijn eerste vriend, die ik toevallig ontmoette.
Moest boodschappen doen voor moederlief en liep langs het huis waar
hij toen verbleef (hij was op vakantie uit Nederland). Met veel tegen
werking van moeders en omstandig heden moest hij na twee jaar verplicht
terug naar Nederland. Het heeft veel verdriet gedaan en zijn na een
jaar contact opgehouden elkaar te schrijven. Nu na hoeveel jaren zijn
we elkaar gaan opzoeken . Hij in Suriname via telefoonboeken en mensen
en ik via het internet. Dat wisten we niet van elkaar. Ik zag tijdens
het werken , iemand surfen op de site netlog en wilde weten wat dat
was, dus thuis aan gekomen bent ik erop geweest en me geregisteerd.
Hij dus ook. Zo hebben we elkaar weer gevonden, maar kunnen elkaar
liefde niet beantwoorden, omdat hij getrouwd is en ik gelukkig samen
woont. We hebben elkaar bewust niet ontmoet ,omdat we bang zijn voor
de gevolgen. Het doet veel pijn en kunnen elkaar niet vergeten. Moeilijk
om los te laten. Maar we moeten verder met ons gezin en willen hun
geen verdriet doen. Dat is dus 18 jaar geleden. Met vriendelijke groet,
Anoniem |
| Afgelopen augustus zag ik hem voor het eerst.
Toen was ik nog samen met een ander. Als snel bleek ik alleen nog
maar voor hem te gaan en heb ik te veel tijd met hem doorgebracht
ipv mijn vriend, dus heb ik de relatie met die vriend afgekapt. Toen
zei hij dat hij nog niet klaar was voor een relatie. Prima toch. Toen
zei hij dat hij er wel klaar voor was. 3 weken later toch weer niet.
Nu praat hij niet eens meer tegen mij. Waarom? De echte reden is voor
niemand duidelijk. Het is nu alweer een tijdje geleden, maar toch
kijk ik elke keer naar zijn foto en lijkt het mij niet los te laten. |
| Hoe hij mijn hart veroverde.. Ik leerde hem kennen
op vakantie.. Was helemaal verliefd op mijn toenmalige vriendje. Ik
heb maar een week met hem opgetrokken, maar het voelde super. Ik voelde
me ook heel schuldig tegenover mijn vriendje toen, maar aan de andere
kant wilde ik die jongen niet laten gaan. Voor mij was mijn relatie
met mij vriendje toen eigenlijk al over.. En dat kwam niet door die
jongen. Maar dat ik zo snel onder de indruk was van een andere jongen,
dat zei wel wat. De hele week hebben we om elkaar heen gedraaid. We
gingen met een hele groep naar het strand 'savonds, maar eigenlijk
waren we altijd met z'n tweeën en lagen we samen sterren te kijken.
Veel praten, lachen, naar elkaar kijken.. Op de op 1 na laatste avond
deed hij zijn arm om me heen en ik voelde mun lichaam helemaal tintelen..
De avond erna hebben we elkaar gezoend.. Ik had zo'n spijt dat ik
met iemand anders had gezoend terwijl ik een vriendje had. Maar ik
had denk ik nog meer spijt gehad als ik hem niet had gezoend die avond.!
De week erop heb ik het uitgemaakt met mijn vriendje. Ik was niet
meer verliefd op hem en die andere jongen kreeg ik niet uit mijn gedachten.
Ik kon onze zoen niet loslaten. Het was zo ontzettend bijzonder met
hem. Hij maakte dat ik me speciaal voelde en dat had ik nog nooit
bij iemand gehad. Na de vakantie hebben we gewoon door gezet. We wonen
meer dan 200km bij elkaar vandaan, maar daar trokken we ons niks van
aan.. We hebben nooit écht iets gehad, maar we waren gek op
elkaar. We smsten iedere dag heel veel en stuurden elkaar e-cards
met lieve teksten en liefdesverklaringen. Ik voelde me super door
hem. Ik verdronk in zijn ogen en zijn ontzettend lieve lach. Als ik
weer een smsje van um kreeg met de liefste teksten, dan voelde ik
mun maag vol vliegen met vlindertjes en werd ik weer helemaal blij.
Een weekend in september is hij bij me geweest. Het was zo ontzettend
super. We knuffelden, lachten, zoenden en keken elkaar op zo'n manier
aan dat we niets meer hoefden te zegg! En, maar dat we het wel aan
elkaar konden zien wat we wilden z! Eggen.. Hij heeft 1 nacht bij
me geslapen en we hebben helemaal niet geslapen. We hebben muziek
liggen luisteren, naar elkaar liggen kijken, met elkaar gepraat, gezoend.
Het was zo ontzettend mooi.. Hij zoende me op een manier zoals ik
nog nooit gezoend was.. Met zoveel passie en liefde.. Een maand later,
een week voordat ik naar hem toe zou gaan, heeft hij een punt achter
'ons' gezet. Hij zei dat hij ineens geen gevoelens meer had toen hij
besefte dat we dit gewoon die vol konden houden, want we zijn beide
18.. Maar ja, als je gek op iemand bent, dan wil je er gwn voor gaan..
Ik heb ongeveer en ongeveer anderhalve maand lang moeite mee gehad..
Veel huilen, somber zijn, hem willen spreken.. Maar dat kon gewoon
niet.. Dat zou het alleen maar moeilijker maken.. Nu nog denk ik vaak
aan hem.. Aan het weekend. Ik beleef onze eerste kus elke nacht opnieuw
in mijn dromen. Volgens mij ben ik nog steeds gek op hem, maar dat
wil ik zelf niet toegeven.. Ik weet nu ook wel dat het eigenlijk bijna
onmogelijk was, maar ja.. Het is nog steeds moeilijk te accepteren..
Hij zit in mijn hart.. |
| ik leerde hem kennen op mijn stage plek, later
kreeg ik op een ander plek een vast baan en een week of 3 er na stond
hij ook ineens weer voor mn neus. In het begin moest ik niet veel
van hem hebben, maar hij vond mij volgens mij wel aardig (niet meer
dan dat) want hij wou veel met mij samen werken. Hierdoor leerden
wij elkaar beter kennen, ik begon hem steeds leuker te vinden collega's
zagen dit ook wel maar hielden zich stil. Ik heb hem nooit gezegt
wat ik voelde. En wat ik toen voelde heb ik nooit meer voor iemand
anders gevoeld. We hebben een jaar samen gewerkt, toen heeft hij ontslag
genomen en is wat anders gaan doen. Hij had tot op de laatste werkdag
veel interesse in mij. Na z'n ontslag heeft hij me nog 1x gedag gezegt
toen ik hem tegen kwam op straat. Ik ben bang dat ik heb nooit meer
zal vergeten... |
| ik leerde hem kennen toen ik 16 jr oud was. We
zagen elkaar alleen van op afstand. Totdat hij 18 jr werd en hij een
feestje gaf. Hij nodigde me uit via een vriendin. Het was een onvergetelijke
avond. Vanaf die dag zagen we elkaar dagelijks. We hadden genoeg aan
elkaar door alleen maar te praten. Nog niet eens een kus. Maar die
VIBE was er! Het heeft precies 6 maanden geduurd, want ik mocht van
mijn moeder hem niet meer ontmoeten! Vreselijk was dat.... Na 22 jaar
ontmoet ik hem weer en HET was er nog steeds tussen ons, maar hij
was getrouwd en had kinderen en bij mij hetzelfde, maar die gevoelens
zijn er nog steeds! Ik ben ondertussen gescheiden en heb nnu een nieuwe
relatie, hij is nog getrouwd en we weten beide dat HET nog steeds
tussen ons is. Hij en ik bespreken onze gevoelens open en bloot. Ik
weet diep in mij dat hij nooit bij elkaar zullen zijn. Ik wil niet
dat hij van zijn vrouw weggaat en zijn kinderen. Hij heeft een leven
met haar en veel meegemaakt. Er zijn te veel mensen bij betrokken
die GEKWETST zullen worden! |
| Ik was 40, hij 33. Hij altijd plagen en flirten
naar mij en anderen. Ik heb me er 3 jaar tegen verzet en op een dag
kon ik er geen weerstand tegen bieden. In een dronken bui (hij, niet
ik), zoende hij me voor het eerst na al die jaren en ik was perplex.
18 jaar getrouwd en volledig van de wereld. Zo ging het nog een paar
keer door en iedere keer ging ik voor de bijl. Hij is een collega...
Na een paar keer vertelde hij dat het zo niet verder kon maar hij
wel vrienden wilde blijven en voor zijn gezin koos. Uiteraard logisch,
ook ik had er geen andere bedoelingen mee Ik heb geprobeerd hem los
te laten, maar ik kan het niet. Hem zien doet pijn, met hem praten
doet pijn, hem niet zien doet pijn. Steeds als hij teveel drinkt zegt
ie hele lieve dingen. De laatste keer heb ik hem tijdens een dronken
bui dingen laten beloven en hem daar later aan herinnerd. Hij wist
er duidelijk niks meer van en toen was het voor mij duidelijk... Als
ik zijn smoelwerk zie, smelt ik spontaan, maar ik doe er nu alles
aan om hem niet meer tegen te komen en hoop dat ie gauw iets anders
vindt en daar opnieuw aan de slag kan met werk en plagen. Ik ben er
zo ziek van..... En vraag me af hoe het zou zijn gelopen als we allebei
geen gezin hadden gehad.. Zijn ogen en gezicht zijn voor mij het allermooiste
wat er is. |
| ik leef allemaal met julie mee ben zelf 21 had
reltie met colla vrouw vn 35 het ging mis en ik werk nu ergens anders
krijg het niet uit mn hoofd maar het is wt het is grtz |
ik ben ook superrr verliefd op een jonge en weet
totaaal niet wat ik moet doen.Ik moest vroeger egt helemaal niks van
hm hebben. Ik vond
Het maar een stront vervelend mannetje. En anderhalf jaar terug kwam
ik heb tegen op een zomeravond. En liep ik met hem naar huis.. Ik
zei dat ik het koud had en hij vroeg of ik z'n jas wilde lenen. En
ik zei ok is goed. Ik was niet bewust van m'n gevoelens. En ik had
ook niet door dat hij dat deed omdat hij mij leuk vond. Tot dat hij
vaker kwam plakken enz. En k pushte hem weg negeerde hem. En nu....
Ben ik stapel verliefd op hem. Ik weet mij echt geen houding bij hem
in de buurt. Vanavond zie k hem waarschijlijk bij iemand thuis. Het
word c-ker weer negeren en genegeerd worden. Don't no what 2 do anymore:(
|
| Ik zit ook in een situatie van onmogelijke liefde.
Ik ben namelijk verliefd op een van mij leraren. Ik wordt over twee
weken 18 en hij is 23. Ik loop er al een tijdje mee en zelf wil ik
het het liefst vertellen, maar dat kan ik natuurlijk niet doen. Ik
ben bijna klaar met school en ik heb geen zin in gedoe. Ik weet dat
er niks mag gebeuren, maar in mijn hart wil ik het wel. Sommige dagen
kan ik heel vrolijk gwn genieten van het verliefde gevoel, maar andere
dagen kan ik er kapot van zijn dat er niks mag gebeuren. Iemand nog
tips om er vanaf te komen. |
| Ik heb al 2 jaar een relatie met een geweldige
jongen, maar ik weet dat we samen geen toekomst hebben. We hebben
beide totaal verschillende achtergronden en dit zal nooit goed kunnen
gaan. Ander geloof, cultuur etc. Ondanks dit passen we perfect bijelkaar.
Toch weet ik dat een toekomst met hem er niet in zit. We hebben zoveel
gemeen en we vullen elkaar aan. Ik kan hem nog niet loslaten, omdat
ik weet dat hij altijd in mijn hart zal blijven. Op dit moment is
hij eigenlijk nog geen onmogelijke liefde, maar de gedachte dat hij
het ooit zal moeten worden... Die gedachte doet ongelofelijk pijn.
|
| ik heb 4 jaar lang een iets gehad met een jongen.
Het is nu zo'n 2 jaar uit. Hij heeft een nieuwe vriendin, ik heb al
een nieuwe vriend gehad. Maar mijn ex is dus mijn onmogelijke liefde.
We kunnen niet met elkaar maar ook niet zonder elkaar. We zijn al
zovaak vreemd gegaan met elkaar. Ik zeg steeds tegen mezelf nee doe
het niet, maar het gebeurd gewoon weer. We houden nog steeds van elkaar.
We hebben ook al zoveel mee gemaakt. Fouten gemaakt. Wat we elkaar
altijd weer vergaven. Maar een relatie tussen ons is gewoon onmogelijk!! |
| helaas ken ik het ook een onmogelijke liefde,
ik leerde haar kennen tijden het sporten, ik vond haar leuk meer niet,
na enige maanden was het meer dan leuk, zij gaf het zelfde signaal
terug van het een kwam het ander inmiddels 2 jaar verder, nog steeds
allebei "gelukkig"getrouwd en willen dit ook beide blijven,
maar nog steeds hopeloos verliefd wat moet je hiermee? We zien elkaar
niet meer tijdens sporten, maar op de een of andere manier komen we
elkaar regelmatig tegen en gelijk is die vonk er weer die passie,
wat we alleen bij elkaar zien ongelofelijk dat dit kan. Einde van
het verhaal? Helaas geen einde we doen ons best maar..................... |
| Tijdens mijn eerste werkdag in een restaurant
leerde ik hem kennen. Ik was met mijn nieuwe collega's aan het eten
toen hij binnenliep. Op dat moment vervaagde alles om me heen; ik
zag alleen hem. Het bleek dat hij ook in het restaurant werkte, maar
hij was even tijdelik gestopt ivm de examens. Pas een paar weken na
onze ontmoeting werkten we een keer samen. Ik kon mijn ogen niet van
hem afhouden, en probeerde zo veel mogelijk in zijn buurt te blijven.
Ook hij gaf me zo veel mogelijk aandacht. Ik was in de wolken. Daarna
ontdekte ik dat hij een vriendin had. Ik vond het walgelijk dat hij
zo openlijk durfde te flirten terwijl hij een relatie had. Ik beloofde
mezelf dat ik er ook niet meer op in zou gaan. Maar een paar dagen
later was het raak. Hij vierde het feit dat hij geslaagd was in het
restaurant, en toen ik me stond om te Ik gaf mijn nummer en de weken
daarna waren we alleen maar aan het smsen. We werkten samen, we gingen
samen uit, we hadden plezier.. Ik begon te vergeten dat hij een vriendin
had. Uiteindelijk gingen we met elkaar naar bed. Een halfjaar lang
hebben we stiekeme ontmoetingen gehad. Zijn vriendin was er achter
gekomen, maar uiteindelijk kwamen ze weer bij elkaar. Toch bleven
hij en ik met elkaar afspreken. Weer kwam zijn vriendin erachter,
en ging het definitief uit. In dat halfjaar ben ik vreselijk verliefd
op hem geweest. Ik verborg het, maar elk moment samen was voor mij
hemels. Ik koesterde die kleine momenten, terwijl ik me ondertussen
zo waardeloos voelde omdat ik niet zo belangrijk was als zijn vriendin.
Eergisteren heb ik hem gesmst wat mijn gevoelens waren, en dat ik
niet wist hoe lang ik dit nog kon volhouden. Hij smste dat we het
contact moesten verbreken, met als onderschrift: 'Groeten'. Gewoon,
alsof het niets was. En het doet juist zo'n pijn, omdat hij voor mij
alles was.. |
| ik heb een man leren kennen en vanaf het eerste
moment wisten we: wij zouden samen een heel leuk setje zijn. Het zou
vuurwerk zijn en we zouden heel erg van elkaar kunnen genieten. En
nu komt de "maar": hij heeft een vriendin en 5 (jonge) kinderen
bij 2 vrouwen en ik heb een vriend en 2 (jonge) kinderen. Hadden we
elkaar maar 5 jaar eerder ontmoet. Ik houd van hem en hij van mij,
maar het is ons gewoon niet gegeven. Elke dag zit hij in mijn hoofd,
iedere minuut. We hebben veel contact, maar het gaat mij niet ver
genoeg. Moet ik alles opgeven wat ik heb? Zou hij hetzelfde voor mij
doen? Zijn we echt elkaars grote liefdes? Ik weet het niet, time will
tell... |
| Half jaar geleden een geweldige man ontmoet, hele
middag mee gesproken en de energie was geweldig we hebben gezoend
en ik verdronk zowat in zijn zoen... We waren allebei totaal van slag..
Maar hij is getrouwd en ik ook... Ondertussen woont hij in Amerika
en houden we het lijntje vast door bellen en msn'en en kijken we uit
naar het moment dat we elkaar weer gaan zien. Alleen wanneer 'that
is all question'. Hij laat me niet los, ik voel iets wat ik niet kan
verklaren, hou ik mezelf voor de gek? Ik zal niet rusten voordat ik
hem weer gezien heb... |
| Ach ja, de onmogelijke liefde... Ik leerde hem
10 jaar geleden kennen en ik wist na 5 minuten dat het nooit wat zou
worden tussen ons. We waren zo verschillend en ik was zo groen als
gras en hij ervaren. We waren een paar maanden samen en ik was smoorverliefd,
maar hij maakte het uit. Gehuild dat ik heb! Mijn verdriet zette zich
snel om in boosheid en ik had de ene na de ander, uiteraard voor zijn
neus in de kroeg. Ik kreeg al snel weer een serieus vriendje en showde
hem maar wat graag in onze oude stamkroeg. Bij alles wat ik met mn
nieuwe vriendje deed, dacht ik aan mn ex. Wat zou hij ervan vinden?
Hij dacht zeker dat ik niet zo snel een nieuw vriendje kon krijgen!
Ik zette echt mn klauwen in mn vriendje, puur en alleen om een soort
van wraak te nemen op die ene ex. We gingen samenwonen en ik probeerde
niet meer te focussen op mn ex en dat lukt goed, maar af en toe kwam
hij weer in mn gedachte, en dan maakte ik korte metten met hem....of
we begonnen weer een relatie! Ik vroeg me ook zo af wat hij aan het
doen was, of hij gelukkig was (maar ik hoopte dat hij ongelukkig was)
Dat is zo jaren doorgegaan. Ik realiseerde me langzaamaan dat ik alleen
maar bij mn nieuwe vriend was gebleven om me te bewijzen voor mn ex
en om over hem heen te komen. Natuurlijk is dat geen goede basis voor
een relatie en op een gegeven moment heb ik er een punt achter gezet.
Het rare is, dat ik tegelijkertijd ook een punt kon zetten achter
de relatie met mn ex. Het leek wel of zijn geest bevrijdt werd uit
mijn hoofd! Na 7 jaar... Inmiddels heb ik weer een relatie, gebaseerd
op liefde. Maar kon toch de verleiding niet weerstaan om een paar
maanden geleden de naam van mn ex in te typen op Hyves. Met een bonkend
hart bekeek ik zn fotos en ik vond dat hij een rotkop had gekregen!
Daarna heb ik nog wel eens zn fotos bekeken en ik had nergens meer
last van! Genezen! |
| mijn onmogelijke liefde komt door afstand.. Ik
blijf vragen waneer ik naar haar toe kan maar ze heeft op de een of
andere manier nooit de tijd.. Ik zal haar moeten vergeten, maar ik
neem er wel de tijd voor... |
| Ga daten met een andere man/vrouw, koop die nieuwe
outfit, neem die trendy kapsel,wordt lid van een dating site. Doe
dit alles wetende dat het niet zal helpen hem/haar uit je hart te
verwijderen. Waarom wil jezelf tegenwerken? Onmogelijke liefdes zijn
net als ziektes, gemiste kansen, etc, feiten in het leven die je moet
accepteren, en mee moet leren leven. Accepteer dat hij/ zij misschien
in jouw ogen de liefde van je leven is maar dat het lot het er niet
mee eens was. Leer jezelf te berusten in je lot. Koester de liefde
die je voelt voor die persoon, niet met verdriet. |
| de jongen waar je vriendin leuk verliefd op is
leuk vinden.. Onmogelijk en weten dat hij ook wat in jou ziet.. Vriendschap
of liefde? |
| ik ben smoor op mijn docent.. Voor toetsen haal
ik onvoldoendes omdat ik alleen naar zijn ogen kan staren.. Terwijl
ik echt goed ben in het vak.. Ik weet niet meer wat ik moet doen.
Als iemand tips heeft.. Please help.. |
| Mr.E van de band Eels zegt in een lied: do you
know what it feels like to care so much, for someone who you never
gpnna tuch. He man, now you really living! Bij deze woorden troost
ik mijzelf als het gevoel van verliefdheid voor haar in mij opkomt.Kort
gezegd: aan een onmogelijke liefde zit ook een positieve kant, probeer
die te zien. |
| Ik leerde hem meer dan 2 jaar geleden kennen op
zijn werk. Waar ik bijna 4 x per week ook te vinden was ook al werkte
ik daar niet. Hij zocht contact met mij en had via vrienden mijn nummer
gekregen. Ik vertrouwde hem in het begin totaal niet, ik kende zijn
vrienden en dat waren allemaal mannen die regelmatig iets hadden met
meerdere vrouwen tegelijk. Ik leerde alleen dat roddels (in mijn geval)
9 van de 10 x nergens op sloegen en dat hij duidelijk anders was dan
zijn vrienden. Maar ik hoorde al heel snel dat hij een vriendin had...
En misschien heb ik de pijn die ik nu voel dan wel aan mezelf te danken
door verliefd te worden op een man die al een vriendin had. Ik kon
mezelf niet tegenhouden, ik werd stapel tot over mijn oren verliefd
en hij ook op mij. Het heeft heel lang geduurd voordat we eindelijk
aan elkaar toegaven dat we gek op elkaar waren. We kregen een heerlijke
(geheime) relatie. We leerde elkaar steeds beter kennen en verliefdheid
werd een hele grote ! Liefde. Toen hij ergens anders ging werken hielden
we heel veel contact ook al zagen we elkaar niet zo vaak. Regelmatig
belde hij me midden in nacht om te zeggen: Ik hou van je. Ondertussen
vond ik het eigenlijk verschrikkelijk om zo een geheim te blijven.
En ik vond het verschrikkelijk dat hij vreemdging op zijn vriendin.
We praatte daar wel is over en hij vond dat eigenlijk ook. Het is
daarom ook een paar keer een paar weken over geweest. We konden alleen
niet van elkaar afblijven. Ik kon al snel niet meer zonder hem. Ik
wou dolgraag bij hem zijn, geen geheim meer zijn. We leidden allebei
een leven apart en een leven met elkaar. Ik wist niet dat ik zo veel
van iemand kon houden... Tot op het moment dat ik erachter kwam dat
hij ging samenwonen met zijn vriendin... Op dat moment heb ik tegen
hem gezegd dat ik niet bij hem zou blijven. En ik heb me aan me woord
gehouden... Nu ik hem wel is tegen kom, komen alle gevoelens weer
naar boven. Ik begin helemaal te trillen en zodra ik even alleen ben
barst ik uit in tranen. Het erge is eigenlijk nog dat ik er met niemand
over kan praten want tot op de dag van vandaag is alles geheim. Toch
geeft het me ook een gelukkig gevoel dat ik van hem heb mogen genieten
en dat ik weet dat hij tot op de dag van vandaag nog steeds van me
houdt. Ik leef door maar ik zal hem nooit wegstoppen in mijn leven.
Hij heeft mij mooie dingen geleerd en laten zien. Ik had hem niet
willen missen. Ik wil alleen nooit meer in zo'n situatie verzeild
raken... Pijn van een verbroken relatie kan je niet voorkomen. Maar
pijn en gemis van een man waar je vanaf het begin onmogelijk bij kunt
zijn wel. |
| Ik ben stapel verliefd geworden op een man die
net pas uit een scheiding is gekomen. Hij heeft uit dat huwelijk twee
kinderen en wij gaan nu drie maanden met elkaar. Hij weet niet zo
goed wat hij met zijn gevoelens voor mij aan moet. Hij zit nog met
het verdriet van dat zijn ex hem heeft verlaten maar ziet in mij een
lieve spontane vrouw en weet niet zo goed of hij wel verliefd op mij
is. Als wij samen zijn is het geweldig en lachen wij met elkaar. Op
alle vlakken is het perfect tussen ons maar toch geeft hij aan niet
te weten wat te doen met zijn gevoelens.Ik zie in hem de ideale man
en kan me geen leven zonder hem meer voorstellen. Toch weet ik dat
ik hem los moet laten om te verwerken en te rouwen. Alles is te kort
geleden en in zijn hart is er geen plek voor andere dingen. Ooit hoop
ik dat het goed komt maar zelf denk ik van niet. |
| Bij mij op school loopt een heel knappe leraar
rond(volgens mij ben ik de enige die dit vind, maar goed) Hij is natuurlijk
onbereikbaar, omdat hij ongeveer 20 jaar ouder is! Maar ook al wil
ik hem van me afzetten...het lukt niet! Ik heb ook best vaak oogcontact
met hem. Het irritante is ook, dat ik nu alleen iemand wil, die op
hem lijkt. Ik denk dat ik inderdaad nog een tijd aan hem 'vastzit' |
| ik heb wel een onmogelijke liefde en wil er wel
van af maar ook weer niet. Het is leuk en spannend, maar ook weer
heel lastig. Je weet niet echt wat je er mee moet. Eerlijk gezegt
wil ik niet weten wat ik er mee moet. Het is raar want je weet toch
dat er nooit wat van word. Het is gewoon elke keer als je elkaar ziet
en spreekt. Wat nog veel erger is is als je niet helemaal zeker weet
of hij jou wel leuk vind want het lijkt er wel op maar je weet het
niet. Eigenlijk voel je je dan wel een beetje dom want het lijkt wel
alsof hij de enige is waar je gelukig mee kan zijn en het is dom want
je weet dat er niets van komt en toch zit je er mee. |
| Heel herkenbaar. Toen wij elkaar leerden kennen
zaten (zitten) we allebei in een relatie. Getrouwd en samenwonend.
Het was gelijk 'raak', zonder dat we het eigenlijk wisten. Pas na
2,5 jaar durven wij dit naar elkaar uit te spreken, en toen was de
leeuw los! Dit heeft eigenlijk maar 2,5 maand geduurd waarvan we 1
x de liefde bedreven hebben. Eigenlijk als afscheid, maar het was
meer een begin. We komen niet meer van elkaar af. We mailen alleen
een paar keer per week, soms tijd niet omdat het zo moeilijk is. Dan
zoek ik of hij weer contact en worden we weer blij van elkaar. Maar
alleen per mail. Geen telefoon, sms of persoonlijk contact. Dit zouden
we allebei niet aankunnen want het verlangen wordt dan alleen maar
groter. Hij is het gewoon, maar ja...........hij gaat nooit weg bij
zijn vrouw zegt hij. Dus, onmogelijk liefde, je wordt er gek van. |
| Ergens draag je het altijd met je mee, vooral
als je erg intiem bent geweest met elkaar. Ik heb bevoorbeeld momenten
als ik mijn ogen sluit en nog steeds zijn lippen voel op de mijne,
alle aanrakingen.Maar de kennis wetende dat ik niet zijn enige verovering
was maakt het draagbaar.Ook al kan ik hem niets verwijten, geen slecht
woord over hem zeggen.Want waar liefde is kan geen haat zijn, spijtig
genoeg want dit zou alles zoveel makkelijker maken.Mijn geluk is dat
hij aan de andere kant van de wereld woont, want mocht hij voor me
staan zou ik er meteen weer aan toegeven.Wat dit alles zo pijnlijk
maakt is opnieuw liedjes horen op de radio die ik voor hem zong, of
muziek die afspeelde op gelukzalige momenten.Ze staan voor eeuwig
in mijn ziel gegrift. |
| En ik maar denken dat ik er alleen in stond. Dat
niemand al 4 jaar lang zoveel van iemand kan houden, dat alle andere
leuke mannen die ik ontmoet in het niets verdwijnen...wachtend op
die ene...die nooit verder komt dan een sms met..."ik zal altijd
van je houden", terwijl hij vrijgezel is!...bedankt voor de steun
allemaal!!! |
| Een onmogelijke liefde... Maar oh zo echt! : Kris(L)Nicole |
voor jou, voor mijn onmogelijke ware liefde..
Juist aan diegene bij wie het niet moest verloor ik mijn hart
Juist aan diegene waarbij het gewoon onmogelijk is
Waarom niet gewoon bij iemand anders
Zodat ik me nu niet zo klote voelde
Gewoon bij iemand die ik hebben kan die niet onmogelijk is
Echt iets voor mij, we gedroegen ons als geliefden
Maar het mag niet.. Het kan niet
Nooit kom ik iemand tegen waarvan ik zeg wauw
En juist als ik diegene tegenkom is het gewoon onmogelijk
Oneerlijk he? Soms, soms zou ik gister over willen doen
Om vandaag beter te begrijpen
Soms, zou ik gister willen overslaan
Om vandaag niet te hoeven denken
En soms, zou ik willen dat gister voor altijd was
Omdat vandaag zo klote is
Al maanden ben ik wellicht uit zijn gedachten
Al maandan dat hetzelfde met de mijne had moeten zijn
Het scheurt mijn hart elke dag wat meer.. Ik wil je vergeten, maar
dan zie ik opeens je glimlach of hoor ik je stem.. Die onmogelijke
liefde heeft alle macht op
Het onmogeljke.. Omdat er redenen genoeg zijn om aan te tonen dat
het niet goed is
Nu ben je ver van mij, voorgoed verdwenen
En ik vraag me af als je soms nog aan mij denkt.. De zon heeft boven
aan onze hemel eventjes geschenen
Maar nu is het enkel regen die zijn verdrien aan mij schenkt
Als je in mijn ogen kijkt lijkt de wereld stil te staan
De wind houdt op met waaien en bevroren is de maan
Wanneer je in mijn armen ligt en zo tevreden naar mij lacht
Lijk ik alles te vergeten wat daar buiten op mij wacht
Alle strijd en alle tranen alle stille pijn verdwijnt
En de wereld lijkt voor eventjes perfect te zijn
Dit is allemaal voor mijn ware liefde
Een liefde vol verlangen en verdriet
Ik wil je zeggen wat ik voel
Maar jij snapt wat ik bedoel |
| voor altijd.. Ook ik heb een onmogelijke liefde.
Al weet ik dat het onmogelijk is, kan ik er gewoon niet mee stoppen.
In 2 jaar tijd is hij te veel voor me gaan betekenen. Het begon allemaal
in begin september 2006. Ik zag hem wel eens buiten, mijn vriendin
kende hem en zei dan dat ik eens met hem moest gaan praten, misschien
dat er iets uit zou bloeien. Maar dat idee vond ik maar niks, hij
was mijn type niet en wilde niks met hem te maken hebben. Op een avond
was mijn vriendin met hem aan het praten en daarna ging ik weg. De
volgende dag zag ik hem weer en had ik met hem en zijn vriend gepraat.
Maar nog steeds zag ik nog niks in hem. Weer de dag daarop smste hij
mijn vriendin wat mijn nummer was en hij belde me. We hebben lang
aan de telefoon gezeten en we hadden toch afgesproken. Ik sprak hem
steeds vaker en zag hem vaker. Ik begon hem eigenlijk leuk te vinden..
Wat hij niet wist was dat ik toen eigelijk 14 was. Ik zou bijna 15
worden dus ik had gezegd dat ik 15 was omdat hij toen 19 was. Het
ging allemaal heel goed. We belden elke dag en maakte tijd voor me
vrij, hij bleef aan de telefoon ookal was hij met vrienden. Dat gaf
me een fijn gevoel. We kregen wel vaker ruzie, en zo sprak ik hem
dagen niet, weken en soms zelfs maanden niet. In die tijden probeerde
ik hem altijd te vergeten, maar nooit is het me gelukt. Hij bleef
in me hart en in me hoofd. Ik dacht dat als ik een andere jongen vind
dat het dan misschien zou lukken. Maar ook dat lukte niet, het liet
me juist beseffen dat ik hem miste en hem wou. En hij liet dan ook
weer op dat moment iets van zich horen, waardoor ik die andere jongen
had 'bedrogen'. Na weer een ruzie had ik hem gevraagd of hij me wou
verwijderen van msn, zodat ik niet steeds geconfronteerd zou worden
met hem. Na 2 jaar en 3 maanden zit hij nog steeds in me hart. Als
ik hem zie gaat me hart te keer. We hebben nog steeds contact, telefonisch
meestal. We smsen of bellemb dan en dan spreken we meestal ook af.
Als ik weer iets van hem hoor begin ik weer helemaal te trillen, me
buik gaat tekeer en me hart evenals. Ik heb hem pas ook na 1,5 jaar
sex gegeven, wat mij dan ook een gevoel gaf dat het niet zomaar iets
was. Anders zou hij toch niet steeds naar me toe komen ? Terwijl hij
wist dat hij me in zijn macht had en alles met me kon doen. Mijn hart
verlangt alleen naar hem, ik besef nu echt dat hij de enigste is.
Maar jammer genoeg wil hij geen vriendin en heeft hij blijkbaar ook
sex met andere meisjes, wat me hart kapot maakt. Maar wat is beter?
Zonder hem leven terwijl hij de hele dag in je hoofd zit en hem zo
erg mist. Of dat je hem spreekt en ziet, en hij je zo gelukkig kan
maken door maar even bij hem te zijn? Ik weet het niet. Maar bij hem
zijn maakt alles weer goed. Ik ben nu 17 en hij 21. En door hem weet
ik wat houden van is, wat sex is, wat alles is. Hij.. Mijn onmogelijke
liefde. |
| onmogelijke liefde. Ook bij mij. We kennen elkaar
al vrij lang voordat hij "over mij heenvalt" eindelijk zegt
ie, hij had fantasieen over ons al vanaf het begin dat ie mij leerde
kennen. Het voelde goed, opwindend, vlinders. We zouden minnaars zijn
meer niet. Kan ook niet, hij is getrouwd heeft kids. Mijn huwelijk
is inmiddels beeindigd, was al niet goed en dit gebeuren heeft het
alleen maar versneld. Anderhalf jaar lang zijn we "elkaars minnaars"
geweest. Ik zie hem bijna iedere dag, verlang nog steeds naar hem.
Het doet pijn. Ik weet ook dat hij naar mij verlangt, we hebben beiden
gevoelens ontdekt waarvan wij niet wisten dat die bestonden. Ik wil
hem als mijn minnaar meer niet. Gaat dit over? Ben ik verliefd of
is het lust? |
| Ik leerde een paar jaar geleden een meisje kennen.Het
was eigelijk best wel raar, want ik ben zelf ook een meisje. Maar
dit meisje had iets.Ik wist niet wat het was, maar ik was helemaal
weg van haar. Na enigzins proberen was het me gelukt vrienden te worden
en alles was hartstikke leuk. Uiteindelijk kwam van het een het ander
en het leek goed te gaan. We hadden een relatie en we hadden heel
veel plezier. Uiteindelijk ging het alleen maar mis. Vreemgaan, leugens..
Ga zo maar door. Mijn hart brak in wel duizenden stukken en is tot
de dag van vandaag nogsteeds niet geheeld. We hebben nogsteeds contact
en alhoewel we beide graag weer bij elkaar zouden zijn lijkt het wel
onmogelijk. Niemand mag het weten van haar. Steeds is ze weer bij
een jongen en als ik het dan zie doet dat mij enorm veel pijn omdat
ik weet dat ik bij haar wil zijn en zij bij mij.. Maar ja... Ik kan
het niet dwingen. En uiteindelijk blijft het haar eigen keuze hoe
zij haar leven wilt leiden. |
| k mis hem maar hij is mij al vergeten:( |
| Hij werkt bij mij in t gebouw.. Vanaf t moment
dat ik m zag.. Stapelverliefd.. Al bijna 2 jaar. Hij is getrouwd en
ik ben getrouwd.. Steelse momenten samen en sms en emailtjes daar
leven we op.. Misschien ooit, misschien nooit komen we samen. T doet
pijn.. Maar t is ook gelukzalig wanneer we samen zijn.. |
| Die onmogelijke liefde vergeet je als je zelf
de juiste weer hebt gevonden. Alleen moet je daar niet op zoek naar
gaan . Let op maar het komt vanzelf op je pad. Mannen kunnen het vaak
in 1 week alles geheel opzij zetten zij hebben kennelijk niet het
gevoel voor jou dus waarom zou je je nog bezig houden met hen. Dames
echt zonde van jullie tijd! Tip ga op zoek naar een leuke vrouw en
je hebt een top relatie :) |
| Zijn ogen.... Ik leerde hem kennen in de bar waar
hij werkt. Ik was daar met een paar vriendinnen die aan mij vroegen
of hij niet iets voor mij zou zijn. Nee zei ik toen nog en zag eigenlijk
van alles aan hem wat mij niet aanstond. Hij keek steeds naar me met
een schuine blik, lachte en wendde zijn blik weer naar de drank die
hij op dat moment in stond te schenken. Naarmate ik hem steeds vaker
zag, begon ik hem steeds leuker te vinden. Helaas ging het al snel
mis, hij heeft mijn hart gebroken! Het is langer dan een jaar terug,
maar tot op de dag van vandaag hou ik van hem! Ik krijg hem niet uit
mijn gedachte, wat ik ook doe. Something in his eyes captured my soul... |
Welll welll laat me je dit vertellen. Ik ben een
christen sindskort en ik wil God dienen in geest en in waarheid. Op
je pad kun je dus verleidingen tegenkomen en het is aan jou om ze
te weerstaan. Anyway, zodoende is er iets in mij ontwikkeld, een gevoel
ofz, wat je krijgt van dit is echt niet de ware voor mij, je weet
het gewoon van te voren, maar soms negeer je dat gevoel gewoon. Eerst
was het moeilijk om dat gevoel te herkennen, maar door het geloof
is dat dus ontwikkeld (en nog steeds aan het ontwikkelen). Anyhow,
dus laatst kwam ik een man tegen en ik kreeg geen sein bij hem, van
het is hem niet, maar ook niet persee dat hij het wel is. Op dat moment
vond ik trouwens iemand anders leuk waar hij ook vanaf wist(collega's),
dus het zou kunnen dat ik daardoor niet op die manier naar hem keek.
Hoeveel mannen er ook zijn, als ik iemand leuk vind, doen de andere
er niet toe. In ieder geval die persoon die ik leuk vond is voor een
tijdje weg. Ik leerde dus zijn collega beter kennen. URENlang kon
ik met hem zitten praten over van alles en nog wat. Binnen een maand
tijd hebben we zoveel gedeelt, zo diep, niet normaal en alleen door
te praten, geen enkel fysiek contact. En nu... Ja hij heeft een vriendin
al een paar jaar.. Ze willen samen een huis kopen en die dingen. Wat
ik voor hem voel kan ik nog niet plaatsen, maar hij zou de ware voor
mij kunnen zijn, maar niet nu in ieder geval, misschien ook nooit.
Maar het gevoel is wederzijds en ik denk dat we met de tijd er achter
zullen komen wat er gaat gebeuren.
*zucht |
| Ik ben stapel op een jongen , ik ken hem , hij
kent mij maar elke toenadering naar elkaar wordt door iets belemmerd.
Ik zou er alles voor geven om gewoon even met hem te zijn.. |
3 jaar
Lang elke seconde in mijn hoofd
2 jaar een relatie
Met een wereld van verschil
Een afstand van hier tot tokio
Zoveel onbegrip
Zoveel respectloosheid
En nogsteeds gaat hij door mijn hoofd
Ik zeg tegen mezelf dat ik het los moet laten
Ik probeer het ook maar diep van binnen is er nogsteeds een wortel
die diep in mijn hart geworteld is.....die steekt van verlangen naar
dat wat nooit zal zijn...wat we al zolang geprobeert hebben... We
willen het allebij altijd wel proberen maar weten allebij dat het
ons kapot maakt... Vooral mij..dus de hoop is op...het gaat nooit
werken... We zijn allebij wel verder gegaan
Ik weet niet wat hij voelt... Hij heeft een nieuwe vriendin
Ik een nieuwe vriend
Maar nogsteeds...en dat is zo niet eerlijk
Maargoed het is al in een stadium dat ik de hoop echt opgegeven heb
en aan iets opbouwends wil werken... En iedereen is anders... Je kunt
niemand vergelijken
Dus die nieuwe liefde verdient een kans
Hij is een good soul.. Misschien wel beter dan mijn wortel
Hij was vrouw onterend maar toch...zijn positieve kanten overheersen...
BLAAAAA
|
| Ik ben nog steeds weg van de maat van me broer
(19) en ik ben 15. Mijn ouders leven nog in de historie en vinden
hem te oud, en hij mij te jong. Dat kwam echt heel hard aan, weer
iets wat niet gaat zoals je geplant hebt. Mijn vorige was 18, had
1 hele leuke dag met hem. Gewoon waanzinnig die avond voreg die me
ook en ik zei ja. Paar dagen erna niks meer van hem gehoort. Ik snapte
niet waarom, en kreeg later te horen dat ik vervelend was. Ik ging
voor een deel door met me leven. Ik ben nog jong en er kan van alles
gebeuren, maar kon het niet echt accepteren dat hij me niet meer moest.
En toen kwam ik die maat van me broer tegen. Weer problemen, ik ben
te jong voor hem. Toch bleef ik door proberen. Ik heb laatst nog is
gehoort wat de redenen waren. 1: ik ben te jong voor hem. 2: hij heeft
nooit een vriendin gehad. 3: ik schijn nog kinderlijk te wezen en
iritant dus. Ik wil het gewoon niet geloven, ik maak gewoon mezelf
wijs dat het een leugen is, maar ik zou het toch moeten accepteren
wat gewoon veel pijn doet. Maar ik geef nog niet op. Ik blijf het
gewoon proberen. Ik ga voortaan gewoon proberen om niet kinderlijk
over te komen, ik heb er gewoon alles voor over om hem te krijgen. |
| ik heb ook zo'n liefde. Ik heb hem leren kennen
via een vriendin van me. Zij woonde een eind weg en ze wou een grap
met hem uithalen en vroeg of ik mee wou doen. Ik deed mee en hij voegde
me toe. Eerst vond ik hem niks en hij vond mij ook niks, totdat we
elkaar wat beter leerden kennen. Dit was in maart 2007. Op een gegeven
moment zou ik naar hem toegaan, maar ik was pas om half 2 nachts thuis.
Als ik dan nog naar Eindhoven, dat word wel heel laat. Ik begon hem
steeds leuker te worden en dit was andersom hetzelfde, dat zei hij.
Na nog langer chatten en bellen werd ik verliefd op hem, althans,
zo voelde het. Hij zei dat het ook andersom was. Ik ben al vaker teleurgesteld,
dus geloofde ik het, misschien onterecht, niet. Maartoch, ik was verliefd
op hem. En nog steeds ben ik gek op hem en heb ik het idee dat er
geen betere bestaat terwijl ik ook weet, dat dit niet zo is. Hij vroeg
me altijd of ik naar hem kwam en ik had het idee, jij kunt ook naar
mij komen. Dusja, elkaar nooit gezien. Ik zou wel willen dat het anders
was. Ik ben niet zo iemand die dat soort dingen doet, ik hou er niet
eens van. Maargoed, dingen gebeuren. Nu nog denk ik, wat als.. Inmiddels
heb ik zn nummer en mailadres verwijderd. Het enige dat ik nu nog
heb ik gespreksgeschiedenis en een foto waarvan ik weet dat ik het
moet verwijderen, maar ik kan het gewoon niet. |
Woooooooooow Ik kan me echt vinden in dit artikel
Onmogelijk liefde. Ermee leven of voorgoed wegstoppen ? Sooo difficult
Ik spreek mijn onmogelijk liefde bijna iedere dag op msn , ik zal
hem vaak bij de tramhalte& natuurlijk op school af en toe tegenkomen.
Kkan hem echt niet van me afschudden. Ik probeeer elke dag hem te
negerenn maar het lukt me echt niett ,
X |
| Hierbij mijn verhaal.. Ik was de weg kwijt toen
die tijden, genoeg problemen. Ik was toen 16 en leerde hem kennen,
ik zag hem niet staan mij hij mij wel. Om mij verliefd te krijgen
deed het zijn uiterste best. Uiteindelijk toen ik hem zag zitten ging
alles best in mij leven. Elke keer leerde ik hem beter kennen. We
konden niet meer zonder elkaar elke dag zagen we elkaar en of in de
nacht spraken we af. Dat stiekem gedoe was zelfs super. Voor hem had
ik niemand gehad, dus alles leerde ik bij hem, omhelzing, kussen en
het sex. Voor mij was mij maagdelijkheid belangrijk, tog gaf ik het
hem want onze liefde was ontscheidbaar athans dat dacht ik. Die dag
is alles verloren geraakt, wij waren uitelkaar. Nu ben ik 19 en het
is al 3 jaar geleden ´onmogelijk liefde´. Hoe ik ermee
omga? K geniet van elke moment, ik doe waar ik zin hem, maar elke
dag elke minuut is er wel wat waar ik aan hem moet denken. Ik zie
hem niet elke dag maar toch voel ik hem.. Na alles kan ik niet zeggen
ik ben je vergeten |
| mijn onmogelijke liefde is: ik ben verliefd op
een jongen maar hij zegt dat ik wel knap ben en kei leuk maar hij
heeft geen gevoelens voor mij wat moet ik doen ik denk de hele tijd
aan hem |
the things you regret the most aren't about the
things you did,
But about the things you didn't do. Als het een onmogeljke liefde
is ga je meer fantaseren "what if" je gaat dan allerlei
dingen bijfantaseren waardoor je hem "hemels" maakt hij
is geweldig en je voelt je alleen bij hem gelukkig... Dit is onzin!
Hij is ook gewoon een persoon doordat je niks met hem gehad hebt weet
je niet hoe hij in het echt is. Dit is voor mij een enorme troost
geweest. Ook het feit dat achteraf bleek dat hij toentertijd een vriendin
had. Hij was dus geen haar anders dan die anderen mannen. Helemaal
niet zo hemels! Terwijl ik een periode heb gehad dat ik iedereen met
hem vergeleek en altijd maar dacht dat hij de ware voor mij was. Misschien
was het dan ook wel "ment to be" |
| onmogelijke liefdes zijn vreselijk. En ik heb
er niet een maar twee. Alle twee zijn door gegaan met hun eigen leven.
De een is gelukkig getrouwd en heeft twee kinderen de namen die hij
zijn kinderen heeft gegeven wou ik altijd aan mijn eigen kinderen
geven. De ander heeft elke dag een ander vriendin een dag nadat het
al uit was had hij een andere vriendin. Alles wat ik doe in mijn leven
als ik me aankleed als ik me opmaak als ik naar buiten ga. Dan denk
ik alleen maar aan wat hij zou zien. Vooral die getrouwd is. Ik wil
zo graag naar hem toe ik wil dat hij ziet dat ik de ware voor hem
ben en niet zij. We verschillen veel van leeftijd zo'n 10 jaar. Niemand
begrijpt dit en niemand zal het ook begrijpen. Ik wil hem en ik wil
hem zien mijn wens is om hem deze zomer te zien. Als ik op straat
loop en ik zie dat er iemand op hem lijkt word ik gek. Ik heb nachten
gehuild geschreeuwt hem uitgescholden geprobeert hem te haten maar
het kan niet . Het kan gewoon niet. Mijn wen! S is om hem te zien
met hem alleen te zijn en hem te vertellen dat ik alleen hem wil en
dat hij mij moet kiezen. Ik wil zo graag dat dit gebeurt. Als hij
mij dan niet wilt kan ik hem laten gaan. Maar ik word echt gek als
ik het nooit geprobeert heb. Ik wacht op zijn telefoontje op zijn
telefoontje. Op dat telefoontje wanneer hij zegt dat hij wilt dat
ik bij hem kom.... |
mijn onmogelijke liefde. Oktober 2007. Zag ik
hem voor het eerst
Ik was aan het stappen met mijn vriendinnen in een discotheek. Hy
was het eerste wat me opviel toen ik binnen kwam lopen & het laatste
waar ik naar keek toen ik naar huis ging. Toen ik thuis kwam begon
ik gelyk in in mn dagboek te schryven over hem, & dat terwyl ik
al 4 jaar niet had geschreven in dat kinderachtige ding! Ik schreef
niet veel over hem, gewoon dat ik echt een superknappe jongen had
gezien
& dat ie 200% myn type was. Hy was serieus van top tot teen my
type
Zyn kapsel, zyn kledingstyl en vooral zyn gezicht & mooie lach.
Ook kwam hy heel spontaan over, met zn vrienden op de dansvloer. De
keren er na als ik uitging, zag ik hem steeds weer. Maar ik had nooit
oogcontact met hem, alleen zyn vrienden keken steeds. Daar had ik
wat aan (niet). Op een dag kreeg ik via een profielsite contact met
hem. Hy voegde me toe op msn en we hadden een kort luchtig gesprekje.
Daarna sprak ik em een maand niet, hy was online maar we praatten
gewoon niet. Ik vond hem knap maar was niet verliefd ofzo. Een keer
was ik heel laat online & hy ook. Hy begon tegen me te praten
& er volgde een lang goed gesprek. Hy was erg amikaal en hy beviel
me heel erg. Hy vroeg myn telefoonnummer & die gaf ik
Wat serieus absoluut niks voor my is. Het was de eerste keer dat ik
myn nummer gaf aan een jongen, normaal zei ik altyd tegen jongens
dat myn telefoon kapot was of dat ik geen nr had etc. Maar dit keer
dacht ik dat ik gewoon myn kans moest grypen. Op een gegeven moment
waren we dagen door aan het smsen en msnen. Voor ik het wist was ik
smoorverliefd
De eerste keer in myn leven. Ik kon nog steeds niet geloven dat zo
een knappe jongen op my kon vallen. Ik ben zeker niet lelyk, ik mag
er wezen, maar in my ogen was hy gewoon te knap. Ik was verliefd en
myn dag kon niet meer stuk als ie me smste. Soms smste hy me een hele
dag niet & als ik dan net de hoop opgaf en met een rotgevoel op
mn bed wou ploffen, kreeg ik weer een sms;
Hee schatje ik heb je de hele dag niet gesproken! Ik had zo'n drukke
dag, wat ben je aan het doen? Ik kon soms letterlyk een gat in de
lucht springen
Ik had zovaak jongens die geinteresseerd waren maar het deed me niks
& deze jongen maakte me zoo gelukkig
1 smsje was genoeg om my voor de rest van de dag op te fleuren, zelfs
als ik een belangryke toets had verknalt ofzo
Ik begon te fantaseren over dingen die we konden doen
Gezellig naar et strand of samen naar de bios
Ik achterop by hem op de scooter met myn armen om zyn middel
Alles leek zo mooi & hoe het kon, weet ik niet
Maar het leek allemaal waar te worden. Nooit, nooit had ik verwacht
Dat ik met die knappe jongen uit de club zou smsen
Dat hy geinteresseerd zou zyn in my. Maar het was ook te mooi om waar
te zyn. Wat we ook hadden, is vorige week uitgegaan. Om een onbenullige
reden, eigenlyk helemaal geen reden. Het ging niet meer.
& dat terwyl we nog niet eens officieel wat hadden gekregen. Maar
het is beter dat het nu over is, dan dat dat na een relatie zou gebeuren.
Dat zou nog pijnlijker zyn. Maar nja, hy was de eerste jongen waar
ik serieus verliefd op ben geworden. Op myn exen ben ik nooit verliefd
geweest, verder dan leukvinden ging het niet. Een onmogelijke liefde,
is wat het is
Al een klein jaartje ben ik in de ban van hem
Ik dacht dat myn dromen & fantasies eindelyk waar zouden worden
Maar langer dan 2 maanden heeft het helaas niet geduurd
Ik ben er nog niet overheen, soms voel ik me goed & onafhankelyk,
maar soms ben ik down en heb ik huilbuien
Ik heb hem noooit laten merken dat ik er mee zit dat het over is.
Als hy er niet mee zit, dan ik toch ook niet? Zogenaamd.. |
| Wat kan ik erover zeggen.....Ik heb het ook meegemaakt....Het
begin is altijd leuk, lief, zoetig en verlangend... Er is altijd één
die er meer voor over heeft. IK heb ervoor gevochten, maar achteraf
was het dus niet waard... Ik zal zeggen laat gaan en kijk vooruit...
Hoe moeilijk dat ook is. Hoe moeilijk het ook is om hem uit je hoofd
te zetten en hoe moeilijk het ook is om niet aan zijn blik, leuke
ogen, mooie lach en zijn machogedrag te denken....Dit zijn allemaal
de decoraties die in de liefde zit. Echte liefde bestaat het? Ik denk
van niet.... Voor liefde moet je stevig zijn en je verlangens kunnen
volgen. Ik heb dat kunnen doen...Ik heb hem zelfs opgespooord, maar
uiteindelijk wordt je teleurgesteld.. De jongen die ik zag was eigenlijk
een ander........Houden van dat moet in je zitten. Dat kan niet aangeleerd
worden. |
| Onmogelijke liefde.... Ik denk dat dat het ergste
is dat iemand kan overkomen. Ik was 17 jaar oud en ik was net verloofd.
In september begon het school.En ja hoor mijn onmogelijke liefde kwam
ik tegen. Hij zat met zijn discman zat muziek te luisteren. Zon scheen
op hem. Mijn hart ging tekeer, ik begon zenuwachtig te worden, ik
voelde me licht. We maakten kennis met elkaar. Ik kreeg het warm en
begon te zweten. Hij verliet in december het school en hij begon te
werken. Wij hielden telefonisch contact en uiteindelijk hadden we
een keer afgesproken. Ik merkte dat ik dolveriefd op hem was geworden.
Wat moest ik doen? Ik was verloofd en zou in de zomer gaan trouwen.
Mijn onmogelijke liefde wist het allemaal, maar hij gaf mij het gevoel
alsof hij niet verder met mij wilde. In het zomer ben ik gaan trouwen.
Mijn ex man was een hufter. Hij gaf mij geen aandacht, geen liefde,
hij ging vreemd en hij liet mij dingen doen wat ik helemaal niet wilde.
Na 3 jaar volgehouden te hebben zijn we gaan scheiden. Hij had namelijk
een vrouw zwanger gemaakt. Ik had tijdens mijn huwelijk wel contact
met mijn onmogelijke liefde maar we spreekten niet af. Ik wilde niet
vreemd gaan. Mijn gedachtes, mijn hart, geest, ziel en alles was met
hem. Hij is de enige voor mij. Na mijn huwelijk hebben we een paar
keer afgesproken. We smsten elke dag met elkaar tot in de ochtend,
ook al waren we in het buitenland of op vakantie. Hij heeft mij verlaten
alleen ik weet nog steeds de reden niet. Ik zie hem af en toe wel
maar durf niet naar hem toe te stappen. Ik hou nog steeds heel erg
veel van hem. Ik kan niet zonder hem. Ik ben inmiddels 23 jaar en
ik wil alleen hem en niemand anders. Ik weet dat het onmogelijk is.
Ik kan hem niet loslaten. Ik sms hem nog steeds af en toe met de hoop
op een tegen reactie maar dat gebeurt zelden. Als ik hem zie bonkt
mijn hart en gaat hij tekeer gaat... Mijn tranen vliegen eruit en
ik begin te trillen. Wat er ook gaat gebeurt ik kan hem niet vergeten.
Het doet mij heel erg zeer. Ik ben nog steedt smoorverliefd op hem.
Ik kan mijn tranen niet tegenhouden. Ik weet niet wat ik hiermee moet.
Ik wil en moet hem vergeten, loslaten zodat het mij geen pijn meer
doet. |
| Dit is mijn verhaal.. Door een internetsite (pp2g)
had ik mijn ''onmogelijke liefde'' leren kennen. Ik was langs gegaan
op zijn profiel, ik vond hem niet zo bijzonder.. Toen stuurde hij
mij een berichtje: ''zo, je komt langs en je zegt niet eens wat''
ik had niets te doen dus ik reageerde erop.. Later vroeg hij mijn
msn... Die had ik gegeven.. Ik accepteerde hem en zette hem op block...
Paar weken(3 weken) later zag ik hem online.. Toen dacht ik ik onblock
hem wel... Onze gesprekken waren erg leuk.. Na een tijdje hadden we
ook nummers uitgewisseld. Het werd steeds leuker.. We woonden ver
weg van elkaar maar op een dag besloten we om met elkaar af te spreken.
Ik was gelijk verliefd geworden.. Ik wist het zeker met hem zou ik
nog heel lang blijven.. Dat maakte hij mij ook wijs.. Hij zei dat
hij van me hield en dat hij nog heel lang met mij wilde blijven..
In totaal heb ik hem 4 keer gezien in 9 maanden tijd. Ik heb sex met
hem gehad.. Het ging achteraf gezien veel ste snel.. Na een tijdje
ging het niet goed meer.. Ik kon het mij niet meer veroorloven om
naar hem toe te gaan.. Ik was nog niet 18 en had geen OV en een retourtje
naar hem toe kostte 40 euro.. Ik kon het ook niet aan mijn ouders
vragen want die wisten niet dat ik een relatie had. Hij kon ook niet
naar mij toe komen want hij werkte fulltime en had niet veel tijd
meer. Wij waren toen uit elkaar gegaan.. In het begin voelde het goed..
Totdat ik hem begon te missen. Ik sprak hem nog af en toe op msn.
Op een avond belde hij mij en zei dat hij naar Amsterdam zou komen
en of ik ook wilde komen om ff wat te drinken. In het begin ging het
heel goed het was erg leuk.. We zoenden toen ook met elkaar.. Hij
vroeg mij of ik alweer een vriend had(nee) en ik vroeg hem het zelfde
ook hij zei nee... Later zag ik een foto van een meisje op de achtergrond
van zijn telefoon... En toen wist ik het.. Hij had wel een vriendin..
Ik ben toen weggegaan en heb hem gevraagd mij nooit meer te bellen
of lastig te vallen. Ik weet het niet zeker maar ik denk dat hij alles
als een spelletje zag.. Hij hield van een ander.. Maar zag mij als
een tussendoortje... Zo een gevoel kreeg ik. Daarna zag ik op msn
zijn nickname.. Hij had al 4 maanden met haar! Al die tijd maakte
hij mij wijs dat hij geen vriendin had en tog had hij het! Hij ging
vreemd.. Bij haar.. En bij mij! Dit is alweer 3 jaar geleden.. Ik
ben hem nog steeds niet vergeten.. Ik heb nu een vriend.. Ik hou ontzettend
veel van hem.. Maar ik kan mijn ''onmogelijke liefde'' nog steeds
niet vergeten ondanks alles.... |
| een onmogelijke liefde breekt je hart en verbrand
je ziel. Je kunt je 'houden van' verbergen maar nooit stoppen. Meestal
zijn omstandigheden de oorzaak, maar denk eens na.. Omstandigheden
zijn BIJZAAK! Het enige dat telt zijn Jij en Ik. Liefde is liefde,
en echte liefde is zeldzaam. Koester de momenten die je hebt en leef
bij het heden. De pijn die gaat komen zul je voor lief moeten nemen.
Je kunt het ook voorkomen maar dan weet je nooit hoe het zou lopen.
Vermijd de vraagtekens, Wat als...? Doe wat je kunt, zet het leven
naar jouw hand, vecht voor je liefde! |
| Blijven hopen...veel verdriet en weten dat je
hem nooit zal vergeten, hij is en blijft nummer 1 |
| hallo. Ik ben 21 jaar en ik denk dat ik ook zo'n
liefde heb. Toen ik in de 1 ste klas van het vmbo zat toen onstond
er een hele mooie band met de broer van mijn beste vriendin. Van mijn
kant maar ook van de zijne hij zat toen die tijd in de 4 de klas van
het vmbo. We konden goed met mekaar praten en lachen zag ik hem werd
ik vrolijk en anders om net zo goed. Maar op de een of andere manier
is er nooit een reltie onstaan tussen ons we hebben wel eens gezoend
enz maar verder niks. Dit heeft 4 jaar lang geduurd toen heb ik 2
jaar geen contact met hem, gehad maar als ik hem dan in de stad zag
en hij sprak mij aan wat die aaltyd deed dan draaide mijn maag 10
keer op en hij vertelde dat dat voor hem ook geld. Nu een aantal jaar
later woon ik samen met mijn vriend heb 2 kinderen en ook nog zo nu
en dan contact met hem. Maar nbog steeds droom ik over hem en hebben
we als het even kan nog steeds over toen en hij is ook vader van 3
kinderen en hoe gek wij ook met onze vriend en vriendin zijn we denken
dat wij ooit wel bij mekaar zullen komen hij vind dat hij 1 grote
fout heeft gemaakt en dat is op dat moment niet voor mij heft gekozen.
Wij dromen er allebij van hoe het zal zijn samen en we denken aan
mekaar en aan vroeger. Ik denk dat dit ook een onmogelijke liefde
is . Groetjes mij |
| Ik had een onbeantwoorde liefde. Hij was de liefde
van mijn leven maar ik niet van de zijne. Het was ook een ongemakkelijke
situatie. Hij had al een vriendin en was al wel volwassen. Ik was
17 toen. Maar de klik was er en hij was ook altijd zo lief voor me
en gevoel. Sommige tijden waren geweldig net zoals die keer dat hij
me binnen een half uurtje leerde schaatsen. Toen hebben we heel de
middag hand in hand geschaatst. Vond dat zo geweldig en romantisch.
Vooral toen hij lieve dingen zei en heel lief keek. Me altijd steunde
warmte en liefde gaf. Me het gevoel gaf dat ik er echt wel mocht zijn
en al het positieve in me zag. Ik durfde heel lang niks te zeggen
al hoewel mijn lichaamstaal het soms al wel verraadde. Op gegeven
moment was ik zo wanhopig dat ik zelfs mijn uiterlijk ging veranderen.
Mezelf mooier maken. Maar natuurlijk niets hielp omdat het gewoon
echt niet kon de situatie en zijn eigen relatie. Hij was ook een stagiar
en ja dat is nog strafbaar ook. Maar ! Liefde kun je niet uitkiezen
en ik was in de wolken. Uiteindelijk toch maar gezegd net voor ik
hem echt kwijt was. Kon hem zo moeilijk loslaten! Heel lang gehuild.
En ik ken het helemaal! Het gevoel ook dat hij in me leefde. Vroeg
me ook vaak af wat hij zou doen in situaties. Dat maakte van mij een
beter mens. Zo werd ik opener socialer tegenover mensen. Ik ging ook
kleine kindjes vertroetelen en veel liever doen. Anders tegen het
leven aan kijken volwassener. Het maakte echt een beter mens van me.
Dus het heeft me wel geholpen. Ik had daarna alleen nog wel een tijd
last met nieuwe relaties. Ik dacht steeds aan hoe geweldig het was
met hem dat iemand anders daar niet tegen op kon en dan gaat het dus
mis! Nu gelukkig heb ik het kunnen laten slijten. Want ook ik wil
uiteindelijk wel een nieuwe echte liefde hebben. Onmogelijke liefdes
zijn echt gewoon vreselijk! Het maakt je kapot. Alles stort in. |
| We waren jong, stapelgek op elkaar maar ik liet
hem zo hard voor me werken dat hij het (terecht natuurlijk) na een
lange tijd toch maar op gaf. Ik weet niet waarom ik dat deed. Ik wilde
en wil iemand die écht voor mij gaat. Misschien was dat de
reden. Ik denk nog wel eens aan hem. Want ik weet diep van binnen
dat hij een heel bijzonder mannelijk exemplaar is! Ik ben er nog maar
één van tegen gekomen. Ik heb niet de behoefte om hem
op te zoeken want ik heb zoiets van, als het gebeurd dan gebeurd het.
En anders niet. Ik ben ook niet jaloers. Heb ook geen idee of hij
een vriendin heeft op het moment. Ik ben niet jaloers omdat ik daadwerkelijk
denk dat er geen andere vrouw kan zijn die beter bij hem past dan
ik. En ik denk dat hij dat ook weet. Zo zelfverzekerd ben ik dus.
En een kerel dan toch zo hard voor je laten werken... DOM van me!!! |
| ja ik herken dit zeker. Veel vrouwen die mijn
verhaal leen, zullen me msschien veroordelen, maar dit is mij gevoel.
Ik ken hem nog van vroeger. Toen was ik al meteen verliefd op hem
en jaren gebleven. Toen was het leeftijdsverschil te groot en we zijn
uit elkaar gegroeid. Na 15 jaar hebben we elkaar weer gevonden en
afgesproken. Ik ben inmiddels al jaren getrouwd en heb 2 kinderen,
zijn realtie is al een paar jaar over en is du vrijgezel. En vanaf
t moment dat ik hem weer zag, besefte ik dat ik altijd verliefd gebleven
ben op hem. We hebben nog contact via de sms en af en toe zien we
elkaar(meestal met mijn gezin erbij, soms ook niet). Ik ben smoorverliefd
op hem en verlang elke dag naar hem...weet niet wat ik ermee moet.
Ik heb het wel eerlijk aan mijn man vertelt, maar niet aan hem. Stel
je voor dat ik hem daardoor kwijtraak, dat wil ik echt niet! Ik ben
nu in een fase dat ik t allemaal niet meer weet. Veel mensen zullen
zeggen, je hoort bij je gezin te blijven, maar wat als dat niet meer
werkt? En wat als hij ook van mij houdt? Ik heb t gevoel dat hij altijd
al de liefde van mijn leven is geweest en ik kan hem gewoon niet loslaten.
De vraag is natuurlijk moet ik het hem vertellen, wat ik voel? En
wat wil ik ni eigenlijk? Ik heb er helaas geen antwoorden op.... |
| Onmogelijke liefde...kwam pas toen het "te
laat" was. Hij vond het niet nodig om te zeggen dat hij reeds
getrouwd was. Toen ik er uiteindelijk achter kwam besloot ik te wachten
want hij ging weg bij zijn vrouw...Dan zag ik hem weken niet maar
de aantrekkingskracht was telkens zo groot dat wij elkaar opnieuw
zagen...opnieuw en opnieuw...nu één jaar later weet
ik uiteindelijk dat hij niet kan weggaan bij zijn vrouw vanwege achterstallige
schulden...weet ik veel of het waar is....ik geloofde dat zijn vrouw
het allemaal wist van ons maar daar blijkt niks van waar te zijn...is
dit meer een reactie voor een ander artikle over "minarressen???Ik
weet alleen dat het voor mij een onmogelijke liefde is...en het doet
verdikke pijn.... |
Onmogelijke liefdes zijn erger dan sterven, als
iemand sterft dan kun je afscheid nemen, omdat je weet hij komt niet
terug. Bij een onmogelijke liefde blijf je in het rouwproces steken,
omdat je geen afscheid kunt nemen,,,,want wat als je hem toch tegen
komt???????????? Deze zin raakt mijn hart tot het dieps van mijn ziel
Het is werkelijk waar als je ware liefde weg is
Dan is hij onmogelijk geworden
Mij liefde begon 4 jaar geleden ik zag haar en was van de wereld ik
woonde samen
Al heel lang maar toe ik haar tegen kwam kon ik geen adem meer krijgen
mij hart slagen verdubbelde zich het zweet brak me uit ik was sprakeloos
dat een mens zich zo kan voelen
Ik heb geprobeerd dit gevoel te stoppen maar dit was onmogelijk
Dus ik ging scheiden een hoop pijn en verdriet en ging direct samenwonen
achteraf
Helemaal fout er is te veel pijn bij iedereen bij je ex en je nieuwe
liefde dus dat ging al snel mis
Door alle chaos ben je niet meer je zelf ik werd depressief en was
uitgeput na 20 uit elkaar zijn gegaan en steeds weer opnieuw bij elkaar
is de bom gebraste .we zijn niet meer samen een Onmogelijke liefde
was ook bij mij van toepassing hoe is het mogelijk ik heb nu een nieuwe
relatie maar elke denk ik aan haar aan die onmogelijke liefde
Soms is het niet uit te houden
Het is zo erg als ze morgen voor de deur staan weet ik niet wat zou
doen
Soms denk ik wel
Je kunt beter het gevoel van de ware liefde niet kennen dan heb je
al die pijn niet waar je door heen moet
Ik wens iedereen veel kracht toe nog een keer die mooie zin
Onmogelijke liefdes zijn erger dan sterven, als iemand sterft dan
kun je afscheid nemen, omdat je weet hij komt niet terug. Bij een
onmogelijke liefde blijf je in het rouwproces steken, omdat je geen
afscheid kunt nemen,,,,want wat als je hem toch tegen komt????????????
|
| ook ik had een onmogelijke liefde. Een jongen
die ik al jaren ken, maar al heel lang niet gesproken had, kwam ik
op een feestje weer tegen. We zijn allebei getrouwd, dat is het erge
van alles. Ik gaf hem mn mobiele nummer, en nog diezelfde nacht kreeg
ik een sms van hem. In die zelfde week ben ik sávonds naar
hem toe gegaan, we zouden samen een kopje koffie drinken, en even
bijkletsen. Maar toen ik wegging, gebeurde er iets wat ik eigenlijk
gehoopt had. We zoende elkaar heftig en intens, ik vond het super.
Toen ik in de auto op weg naar huis zat, dacht ik; jeetje wat is er
gebeurd... Vanaf dat moment hadden we dagelijks soms vele keren per
dag sms contact. Heerlijk om heen en weer te smsen, soms serieus,
soms een tikkeltje pikant, en dat maakte het extra spannend. We spraken
weer af, wat een vreemd gevoel, ik, in zijn huis op zijn bank, een
beetje ongemakkelijk vond ik het soms wel. Maar telkens als we elkaar
zagen, zoende we met elkaar, en steeds gingen we iets verder. Ik heb
nog nooit zoveel intieme momenten met hem meegemaakt op zijn bank,
als in die 8 maanden dat we stiekem iets hadden samen. En telkens
zeiden we tegen elkaar, dit is fout, we moeten er mee stoppen, maar
geen van beide konden we dat waarmaken. Hij wilde zn gezin niet verlaten,
en ook ik wilde bij mn man blijven, maar de aantrekkingskracht was
zo groot, we konden niet van elkaar afblijven als we samen waren.
Mijn mobiel was altijd bij me in de buurt, en ik wachtte met smart
zijn smsje af. Was ik verliefd gew! Orden op iemand die onbereikbaar
voor me was? Tuurlijk probeerde ik die gevoelens ver weg te stoppen,
maar dat lukte me echt niet altijd. Ik heb weleens gezegd dat ik verliefd
op hem aan het worden was, en hij kon niet ontkennen dat dat niet
wederzijds was. We waren vriendjes van elkaar geworden, en dat benoemde
we ook altijd zo. Tot hij ziek werd en in het ziekenhuis terrecht
kwam, toen veranderde ineens alles. Hij had in de dagen dat hij in
het ziekenhuis lag goed nagedacht, en kwam erachter dat wat we deden
echt niet meer kon. Ik wist dat dat moment een keer zou komen, maar
toen het moment er was, had ik het liefst de hele wereld verteld dat
ik helemaal niet wilde stoppen met mn geheime liefde. Het sms contact
werd drastisch minder, en ik voelde als ik bij hem was een bepaalde
afstand, die ik daarvoor echt nooit gevoeld had. Ik vond het een moeilijke
situatie, want hij zei me niet duidelijk wat hij wilde. Ik wilde met
hem zoenen, maar hij hield het af, ik heb nog heerlijk in zn armen
gelegen, en kreeg wel een aantal zoenen op mn mond, maar ik wilde
meer... Uiteindelijk stuurde hij me een sms dat hij onze vriendschap
echt niet kwijt wilde, maar dat hij niet meer meer wilde. Ik respecteer
zijn keus, maar ik vind het wel moeilijk, ik ben gewoon nog gek op
die jongen, en hoop dat we toch nog een keer zoenen, al is het maar
om definitief afscheid te nemen van de afgelopen 8 manden, want wat
was dat een ongelooflijke mooie en geweldige tijd... |
| Onmogelijke liefde...is heel pijnvol! Ik heb er
een en hij gaat zich verlovennn...maar k weet dat we een soort van
aantrekkingskracht hebben naar elkaar toe, maar k speel nu, zegmaar
alsof het me nix uitmaakt, maar het doet pijn! Mja k ging verder met
men leven, en k had een jonge ontmoet....DAT BLEEEKK DE BROER TE ZIJN
VAN DIE ONMOGELIJKE LIEFDE... Dusja k was stomverbaaassddd & het
blijft me achtervolgen, ookal doe k men best dit allemaal te vergetennnnn
|
| Ik herken dit ook wel,ik ken hem van het stappen
en we wisselden jaren geen woord met elkaar,tot 2 wkn geleden en hy
is een stuk jonger dan ik heeft geen kids en ik wel,hy werkt 56 uur
in de week en heeft daardoor weinig tyd want is s'avonds doodmoe van
het werk,ben afgelopen weekend het hele weekend by hem gebleven en
was heel gezellig,maar hy wil geen verplichtingen en dat moet ik wel
respecteren,terwyl ik nu meer voor hem ben gaan voelen heb het hem
ook wel een beetje laten blyken,maar hy kan of wil er niks mee en
dat doet me wel pyn heb ook geen zin om hem er mee lastig te vallen
want anders raak ik hem miss wel kwyt.... |
| Nou ik had ook een onmogelijke liedje, hij is
van een ander cultuur en ik kom van een ander cultuur...zijn ouders
keurde mij niet goed... We houden nog steeds van mekaar,, maar houden
afstand van mekaar....het doet te pijn.. |
| Mijn onmogelijke liefde is een collega, die net
als ik gelukkig getrouwd is en net als ik kinderen heeft. Vanaf het
eerst begin waren we maatjes en na 3 jaar sloeg de vlam in de pan.
Sindsdien ben ik hopeloos verliefd en volgens hem is het wederzijds.We
weten niet wat we er mee moeten en willen geen van beiden ons gezin
in de steek laten. We zijn allebei al van baan veranderd om elkaar
minder te zien, maar kunnen niet zonder elkaar. Hij is zo lief en
mooi. Echt de man van mijn dromen. Verder dan een intieme zoen is
het nooit gekomen en dat willen we ook niet, maar in gedachten is
hij altijd bij me. Ik rij om zodat ik langs zijn huis kom, als we
elkaar zien, dan raken we niet uitgepraat en als ik in bed lig met
mijn eigen man, denk ik aan hem. We houden allebei van onze partners
en kinderen en willen niemand verdriet doen, maar wat wij samen hebben
en voelen is zo intens en zo'n ander niveau dan wat we nu hebben.
Het is een regelrechte obsessie en iedere dag neem ik! Me weer voor
ermee te stoppen, maar het lijkt wel een verslaving. Hij is absoluut
de liefde van mijn leven en soms is het zo heftig dat ik zou willen
dat ik hem nooit ontmoet had. Ik hou zo ongelofelijk veel van die
gozer, ook al is hij 6 jaar jonger. Het is echt heel erg en dat voor
iemand die heel rationeel is en 43 is... |
Jaaa inderdaad... Ze bestaan.. En hoe zeg... Verliefd
maar dan ook echt hoteldebotel verliefd op de man van een goede vriendin.
Dan eindelijk vertel je het hem... Je krijgt dan een antwoord van;
"ik vind je wel leuk maar ga niet voor je bij mijn vrouw weg."
Nou dat zijn de meest hartverscheurende woorden die je maar van je
'grote liefde' kan horen. Als er iets hard aankomt is het dat. En
dan vooral ook nog zo normaal mogelijk proberen te blijven kijken
want hij mag niet weten hoeveel pijn het doet... Ow ik haat het gevoel,
het voelt als de dag van gisteren maar is meer dan een half jaar geleden.
Ik weet dat deze liefde (onbeantwoord of niet) nooit in het echte
leven zal bestaan en ik baal er zooo ontzettend van. Het doet pijn,
echt pijn. Maar ik zal verder moeten gaan want ook ik zit in een toch
al 5 jaren durende relatie. Mijn liefde voor deze man heeft overigens
niks met mijn vriend te maken (ook al zijn hun ook vrienden) want
van mijn vriend hou ik ontzettend veel. Maar dan komt de vraag, kun
je van 2 mensen tegelijk houden?? Voor diegene die dat niet geloven..
Het is echt zo... Het kan en het maakt het er zeker niet makkelijker
op!! |
| Ja ik herken dit zeker.. Hij heeft een vrouw en
gezin, en ik ben vrijgezel. We kennen elkaar al heel lang, maar in
die tijd is er wat gaan groeien, hij houd van mij, ik houd van hem,
en dat maakt het allemaal zo moeilijk. Ik wil hem niet kwijt, hij
mij ook niet.. Hoeveel moeite het me ook kostte heb ik er toch een
einde aangemaakt en heb hem gezegd dat ik hem niet meer wilde zien.
Het was te moeilijk om met zo iemand iets te hebben, je kan hem niet
bellen wanneer je wilt, je kan geen afspraken maken wanneer jij dat
wilt, allemaal zo ingewikkeld. Ik heb er een einde aangemaakt maar
ik mis hem vreselijk, en denk aan de leuke dingen die we hebben meegemaakt.
Soms denk ik zal ik hem bellen, en dan denk ik nee beter van niet.
Hij heeft mij gezegd toen ik er een einde aan maakte, jij houd niet
van mij anders doe je dit niet, maarja juist omdat ik van hem houd
heb ik dit gedaan, omdat het gewoon pijn doet en moeilijk is. Hoop
dat dit gevoel snel weggaat. |
| Een onmogelijke liefde is heel moeilijk voor alle
twee , je zou de hele dag bij elkaar willen zijn en een normaal leven
met z'n tweeen willen delen maar als een van de twee verplichtingen
heeft thuis met vrouw en kinderen en vooral naar de kinderen omdat
ze nog vrij klein zijn ,wordt het heel moeilijk .Ergens kan ik het
best begrijpen maar doet wel zeer en vaak voel je je heel eemzaam.
Want juist op momenten dat je hem nodig hebt kan hij er niet voor
je zijn.En Vraag ik me ook afvraag waarom ik mezelf zo moeilijk maak
terwijl er genoeg mannen zijn die een normale relatie met me willen
, maar de liefde is ondoorgrondelijk zo zie je maar weer.maar een
toekomst met tweeen ??????????????????????? |
| 2 jaar lang was het een onbereikbare liefde. Het
was hoogstens flirten, naar elkaar kijken. 100% zeker wist ik dat
hij ook op mij was. Maar we durfden allebei niks, totdat hij weg ging.
Ik heb hem 2 jaar lang niet gezien, heb er zoveel spijt van dat ik
niet heb gezegd hoeveel ik van hem hou en hoe erg ik hem mis. Nog
steeds denk ik aan hem.... Ik weet niet of ik hem ooit zou kunnen
vergeten. |
| De meest ongemakkelijke en meest beschaamde onmogelijke
liefde is, wanneer het de vriend van je beste vriendin is. Ja hoor,
ik heb het meegemaakt. Hij en ik waren voordat het allemaal begon
redelijk goede vrienden. Totdat op een heerlijke zomernacht, we beiden
een beetje diep in onze glaasje keken en we met elkaar (passievol)
zoenden. Ik kon het niet mijn vriendin vertellen en hij ook niet.
Na week of twee kwamen ze hoor, de gevoelens en de kriebels in m'n
buik. Het werd erg ongemakkelijk tussen hem en mij. Veel erger was
dat ik me zelfs ging ergeren aan mijn vriendin. Aan de ander kant
liep ik met een ontzettend grote schuldgevoel jegens haar. Zij was
dagelijks met hem en ik met haar dus ook met hem. We waren met z'n
viertjes altijd, namelijk ook met de neefje van hem, die mij heel
leuk vond. Om de befaamde jongen jaloers te maken, deed ik alsof ik
de neefje ook leuk vond, waardoor de neefje uiteindelijk gekwetst
werd. Na het niet langer vol te hebben gehouden, he! B ik mijn vriendschap
beeindigd met mijn destijds dus beste vriendin. Zij onwetend en verbaasd
en mijn hartje kapot. Nu ben ik er compleet over heen en ben ik het
vergeten. Het stel gaat nog met elkaar, en ik heb weer contact met
mijn oude vriendin. Misschien dat het toch nog allemaal goed komt. |
| Het was liefde op het eerste gezicht van zijn
kant en voor mij een super lekker ding. Twee jaar later hebben we
een relatie achter de rug gehad en kan ik hem niet uit mijn hoofd
krijgen. Hij is inmiddels ver verder met z'n leven en ik bedenk nog
allerlei manieren om het weer goed zien te krijgen. Na een paar belachelijke
pogingen waar ik tot de dag van vandaag helemaal rood van kan worden
als ik er ook maar aan denk..Zoals in een vreemde bui(na een paar
drankjes bijvoorbeeld) hem uitgebreid vertellen dat ik toch nog wat
voor hem voel en jaa hoor hem zelfs gezoend te hebben, wat ongetwijfeld
gedwongen moeten hebben gevoeld voor hem. Ondanks dat ik een andere
relatie heb gehad, blijft het gevoel hangen. Ondanks dat ik andere
jongens ontmoet, en dat ik dan ''effe'' niet aan hem denk. Het gevoel
blijft maar hangen. Onze relatie is opgehouden, niet omdat ik het
heb uitgemaakt of hij, Neee, omdat we geen contact meer met elkaar
hadden. Ik had geen telefoon meer, destijds geen email, en ik ging
op vakantie voor zes weken. Toen ik terug kwam, heb ik heb drie maanden
later pas gezien en toen was ik zijn ex. Ja(!!!), ik heb ook een onmogelijke
liefde. Wanneer houdt het op??? Who knows.... |
elke keer als ik hem zie begint da gevoel weer
.. Onmogelijke liefde .. Mmh .. Hij houd van mij maar toch wil hij
geen relatie ..
2 jaar lang geloofde ik dat er nog hoop was maar nu ben ik mijn vertrouwen
in hem kwijt
Ik zie hem nog elke week enja .. We maken lol en hij beweert nog steeds
dak ik voor hem alles ben .. Maar dingen zijn veranderd .. Ik heb
nu zelf een nieuwe vriend .. Maar eerlijk gezegt voel ik nog altijd
liefde voor hem . Maarja die tijd is over en ik moet hem uit mijn
hoofd zetten .. |
ik vind iemand leuk hij is 21 bijna 22 en ik ben
15 maar ik heb laatst te horen gekregen dat ik zijn type niet ben
en hij vind een vriendin van mij leuk maar ik vind hem egt heel leuk
, mijn hartsvriendin vind hem ni et leuk en zij is 14 zij vind hem
ook te oud maar ik woon nu op dezelfde camping en ik zie hem dus wel
vaak, dat is niet zo leuk
Gr......... |
| Ik had ook een onmogelijke liefde.Maar op valentijnsdag
hebben we er samen een punt achtergezet.Het kon niet langer zo, het
maakte me helemaal kapot van binnen.Als je zo naar iemand verlangt,
als die persoon zo diep in je zit maar je kunt elkaar niet elke dag
zien omdat er 1 getrouwd is en kinderen heeft en de ander gaat trouwen.Ik
ben helemaal verschuurt.Ik weet niet hoe ik verder moet.Denk elke
dag aan hem ik sta ermee op en ga ermee naar bed. Ik koester de gedachten
dat we iets moois hebben gehad samen, maar huil en schreeuw van binnen
dat die tijd nooit meer terugkomt. |
| Ik ben momenteel smoorverliefd op ...jawel...de
ex van mijn beste vriendin... Ik ken haar al jaren en wil haar natuurlijk
niet kwijt...maar mijn hart ligt bij hem... Vandaar heb ik dit weekend
besloten om uit de kast te komen met onze liefde en het haar over
mijn geheime liefdesrelatie te vertellen... Ik zet veel op het spel...
Maar dat doe je toch voor de liefde? Je leeft maar 1 keer ..
|
| Het doet verdriet gevoelens te hebben voor iemand
maar wetend in je hooofd dat het verkeerd is, elke dag met plezier
naar je werk gaan omdat je weet, dan zie je hem! En dat maakt je dag
weer goed een verscheurde gevoel want thuis heb je kinderen en een
lieve partner samen ben je een gezin maar je gedachte is elders en
ik neem mij dagelijks voor om ermee op te houden om niet meer naar
hem te verlangen, te hunkeren naar zijn blik dit gaat zo al een jaar
Noem het zwakte, noem het verliefheid mar weet wel het doet verdrie.t
|
Ik heb een onmogelijke liefde,
Hij zit bij op school
En vanaf het eerste moment dat we elkaar zagen, was het er ik weet
niet wat maar HET was er
( dat moment was in de eerste dag op me middelbaren school) nu zit
ik ondertussen in de derde, 3 jaar later. Na de eerste ontmoeting
heb ik hem eigelijk niet echt meer in de gaten gehouden, hij kreeg
een vriendin. En toen dat uit ging ( in de 2de ongeveer) ik heb een
week later met hem gezoend op een schoolbal. We kregen lange gesprekken
op msn
Elkaars hand vastpakken in de gangen en heel veel knipogen en lieve
lagjes verlgen hooi zegen was wat we elke dag deden. Maar het ging
vervelen - vooral bij hem - maar geen van ons durfde de ' eerste"stap
te zetten tot een echt relatie. En ons contact werd minder tot niets.
Nu minstens anderhalf jaar later heeft hij al 9 maanden een vriedinn
en ik wat losse relaties gehad. Maar ik kan hem NIET uit me hoofd
krijgen, we kijken elkaar altijd aan in de gangen ( en daarbuiten)
hebben in dat anderhalf jaar geen woord gewisseld. Maar ik kom nie
van hem los
Bij alles denk ik aan hem. Elk vriendje verglijk ik met hem
En loop soms onmogelijke wegen door school om maar even naar hem te
kunnen kijken ( en hij naar mij)
Al mijn vriendinnen weten dat ik een zwak voor hem heb, en dat altijd
zou blijven houden maar dat het zo erg is nee dat weten ze niet. Mijn
exsuces om steeds te langs te lopen? Mijn vriendin is verliefd op
zijn vriend, handig he ;)
Maar vreselijk fout want zou kom ik nooit van hem af. Maar ik kan
het niet, stoppen met kijken/ flirten. Wat moet ik doen? Doorgaan
tot ik hem terug heb en dan alles geven. Of
Onmiddelijk stoppen met wat ook maar iets met hem te maken heeft? |
Het leven is een komedie door het koesteren van
een onbereikbare liefde. Hij, hield van elke vrouw en zij, alleen
van hem. Hij, vond dat het voorbij moest zijn en zij snapte niets
van de stille hints. Een willige vrouw liet zich gebruiken om haar
Wakker te schudden. Hij beloofde de willige vrouw eeuwig trouw en
ging terug naar zijn vriendin met wie hij het bed indook. Eenmaal
het spel doorziectig geworden nam zij de beslissing de relatie te
beeindigen. Ze mist hem elke dag. Geen andere man is nog aantrekkelijk
en Hij hij versiert en beloofd steeds weer , steeds aan de nieuwe
vrouw. Hij is al 59 jaar. En nog steeds een Loverboy |
23-10-05 kreeg ik wat met een jongen die 2 jaar
ouder was dan ik. Alles ging gewoon perfect!
We hebben in een half jaar dat we wat met elkaar hadden 1 keer ruzie
gehad, en dat ging om iets kleins! Alles ging perfect totdat er iets
was gebeurt waardoor ik hem nodig had, en hij juist ff alleen wou
zijn.. Dat botste dus heel erg. Na elkaar een maand niet gezien te
hebben, hebben we goed gepraat en heeft hij het uitgemaakt.. Dat is
nu bijna 2 jaar geleden. Nu, nog naar 2 jaar, denk ik elke dag aan
hem, denk ik wat hij aan het doen zou zijn, hoe het zou zijn als we
al die tijd nog samen zouden zijn en hoe het zou zijn als hij opeens
op de stoep zou staan en zou zeggen dat alles een fout was en dat
hij me terug zou willen! Soms is het een troost,, dat je lekker kan
fantaseren over leuke dingen wat je vrolijk maakt, maar als je dan
in de realiteit terug komt doet dat je wel schrikken! Je verpest je
leven er eigenlijk helemaal mee.. Een oplossing? Ik zou ut niet weten..
Dat is er, zoals ik er nu nog over denk, niet! |
| Ik heb een onmogelijke liefde.... Maar hij is
wel de liefde van mij leven,mijn hart stroomt voor hem. Hij leeft
elke minuut van de dag in mijn gedachten,lichaam en ziel! En dat al
bijna 4 jaar en we hebben samen een kindje. Maar toch is het niet
mogelijk,we zijn te verschillend en kunnen van zijn kant niet tot
elkaar komen. Dus moet onze wegen hier gaan scheiden en ieders zijn
eigen leven oppakken en gaan leiden..... |
Hoi nog zo n onmogelijke liefdesverhaal: Ik werd
eens verliefd op een jongen die ik eerst knap vond ik hield hem gwn
in t oog en vervolgens hebben we gwn een paar woorden verwisseld en
ook een blik, .... Oh vooral die blik ( zei meer dan duizend woorden)
dus ik werd meteen verliefd na die ene namiddag. Hij is knap van dezelfde
geloof goedgekeurd en al, grappig,..en nog zo n honderd positieve
dingen die ik aan hem kon koppelen met maar een gebrek grote leeftijdsverschil
hij was bijna 9 jaar ouder dan mij en ik was nog 15 dus ja dan is
het wel zichtbaar. Ik was wel heel verliefd en we praatten af en toe
enzo en ook op msn wat diepere gesprekken, ik hield van hem dacht
ik, ik kon me al zelfs als zijn vrouw voorstellen, hij was mijn droom
en mijn gekoesterde wens. Tot hij op n avond Met een jonge vrouw binnen
kwam die zijn vlam bleek te zijn ik was kapot, gebroken die avond
en de eerste jaar erna :( ik zag t niet aankomen niet dat hij een
meisje krijgt, niet dat hij oo! It liet blijken dat hij iets voor
me voelde hij deed gwn vriendschappelijk maar ja ik had toen ook zo
n verdomd roze bril op en zag ( wilde zien) meer dan er was te zien.
De meisje die hij bijhad was van zijn leeftijd, dolverliefd op elkaar
nog steeds gaan vermoeddelijk zelfs trouwen binnen deze en het volgende
jaar wat er dan van me wordt weet ik niet maar ja c'est la vie zeker?
Nu praat, en kijkt hij niet meer naar me( logisch). Als ik hem zie
is zij er altijd bij dan voel ik me gekleineerd net of hij haar boven
mij heeft gekozen dat is ook zo want hij wist het van mijn gevoelens
voor hem destijds. Ik heb al mijn moed bijeen geraapt het is nu bijna
2 jaar geleden sinds ik verliefd werd en ik wil dat het hem goed gaat
dat hij gelukkig is ook al is het met haar, dan hoop ik dat zij goed
voor hem zorgt en van hem houdt want dat verdient die jongen! En omdat
hij haar heeft gekozen dan respecteer ik zijn keuze en laat ik hem
gaan. Ik kan niet anders ze zijn echt samen en ik ka! N en zou er
ook nooit tussen willen komen ik was verliefd jawe! L, maar
Nu is alles gebroken,verloren het mag niet meer in zulke gevallen
moet je sterk zijn. Dan moet je hen 2 hand in hand laten staan en
zelf omdraaien en weggaan zonder om te kijken letterlijk en figurlijk!
Sterkte met je onmmogelijke geliefdes meisjes en jongens blijf niet
te lang vastklampen, heb ook zelfrespect please xxxxxx |
| hoi, op mn dertiende ontmoette ik een jongen met
een blik en was op slag verliefd, vervolgens probeerde hij wel wat
flirterigs te zeggen maar zijn vrienden waren er altijd bij en ik
was toen nog zo preuts, jong en verlegen dat ik noit iets terug zei.
We zaten op dezelfde school en telkens als we langs elkaar kwamen
keken we elkaar in de ogen zo speels en flirterig ik begon verliefd
te worden maar had nooit in mn gedachten dat zo erg zou wourden! Hij
was verliefd op me hoorde ik van zn vriend maar hij wordt heel vaak
verliefd zei zijn vriend.Ik was wel ik de zevende hemel maar hij was
15 en ik 13 we durfden nooit iets te zeggen het bleef bij de blikken.
Nu ben ik 17 en hij 19 we zitten nog steeds op dezelfde school en
het gevoel bij mij blijft hetzelfde, we werden nooit vrienden en er
is nooit een relatie tussen ons geweest ik durfde niet nooit omdat
hij van een andere nationaliteit is en een ander geloof heeft van
mijn ouders bijvoorbeeld zou ik nooooooit samen met! Hem mogen zijn
dat is ook hetgene wat me tegengehouden heeft om een gesprek met hem
te beginnen of zelfs zijn e-mail te vragen. Hij heeft nu ondertussen
al een vriendin en ik verwelk van binnen ik verlang naar hem en in
al deze jaren is er geen dag geweest dat ik nie aan hem dacht er zijn
wel een paar andere jongens geweest waar ik verliefd op werd (maar
geen relatie mee gehad) Maar die ene blijft in mn hart mn ziel ik
voel hem ik word aangetrokken als een magneet tot hem, hij is mijn
droom en mijn onmogelijke liefde! Ik heb nooit tegen hem durven praten
maar ken hem wel gewoon van andere mensen zijn e-mailadres heb ik
wel ns gevraagd maar altijd aan zijn verre vrienden waardoor ik t
nooit kreeg, aan hem durfde ik het niet te vragen. Nu zeker niet omdat
hij een vriendin heeft. Ik kan m niet vergeten hij blijft voor mn
ogen staan als ik ze sluit ik kan wil daarom ook niets met andere
jongens beginnen en kan het ook niet. Soms haat ik het gevoel maar
voel me ook machteloos..! |
| ik wacht al 6 jaar op hem.... We hebben wat gehad
maar nooit gezoend, omdat ik dacht dat we jaren samen zouden zijn....
Ik mis hem zo erg en ik hou met de dag meer van hem.... Maar het is
nou eenmaal zo en ik blijf nog even wachten totdat ik hem vertel wat
ik voor hem voel.... In de hoop dat hij hetzelfde voelt.... Ik wacht
en wacht en wacht, want mijn hard zegt dat hij het voor mij is en
ik zie het in zijn ogen... Ik hou van hem en hij van mij!!!!!!!!!
Of ben ik nu weer aan het wachten op dat wat er nooit komt?? Dit is
het ergste gevoel ooit..... Ik hou van hem!!! En hij misschien van
mij maar ik zal het niet weten... |
| Hallo..ik had een relatie ,zo perfect,met de duur
van 4 jaar, maar helaas werd het een onmogelijke liefde. Wat het pijnelijke
is, dat onze eigen familie leden ervoor hebben gezorgd dat onze relatie
tot een einde is gekomen...,jaloersie. We hadden beiden gevochten,
om de relatie in stand te houden ,maar toch op een gegeven moment
de stryd verloren, elkaar verloren. En dan ga ik nu wel verder in
mijn leven, gelukkig. Van hem blijven houden zal ik altyd...I will
always love you. Echte liefde herken je door,als je van jezelf hou.
Als je van jezelf hou, kan je liefde geven. C |
| mijn onmogelijke liefde is/was 42 toen ik hem
ontmoette, ik was toen 15...Ookal wist ik dat het niet kon en ik er
eigenlijk mee moest stoppen, toch wilde ik er perse mee doorgaan.
Hij leek overigens geen 42 eerder begin 30, Op gegeven moment hadden
we sex gehad, hij had mij ontmaagd en hij was toen heel lief en ik
vond hem heeel erg leuk! Ik ken hem nu 1 jaar en 10 maanden en we
zijn dolgelukkig samen, niemand weet ervan daarom is onze liefde nog
steeds onmogelijk om geuit te worden, maar we houden van elkaar en
realiseren dat dat het enige is wat telt, en niet de leeftijd,toch
denk ik er vaak nog over na dat het niet kan en mag, maar ik blijf
toch bij hem. Gewoon omdat ik van hem houd! |
Hallo mensen,
Ik ben een dame van 22 en hij 40, ik heb hem 2 jr geleden ontmoet
op het werk, hij is getrouwd en heeft kids....... Dat is de reden
dat het onmogelijk is. Ik ben zelf ruimdenkend, als hij vrijgezel
zou zijn zou ik het een kans geven maar nu, nu zit ik met verdriet.
Ik heb inmiddels ook een vriend van mijn leeftijd, ik moet daar ook
open voor staan toch? Maar gevoelens die ik voor hem heb zal ik nooit
krijgen. Ik mis hem nog elke dag. Het enige wat ik wil zeggen is dat
leeftijd geen reden mag zijn dat jij je hart niet volgt. Het zal praktisch
wat problemen geven en uiteindelijk moet je zelf gaan kiezen wat je
ermee gaat doen, gaan jullie er beide voor of laat je de buitenwereld
jouw leven bepalen? Liefde is een mooi iets, ik heb het ervaren, met
hem! En nooit zal ik het vergeten, ook al kan ik niet bij hem zijn
en doet het pijn. Gr, Ik |
| Ik heb ook een onmogelijke liefde. Ik vind het
niet erg, we zijn gewoon vrienden. Ik ben ook gewoon bevriend met
zijn vriendin. Ik probeer er gewoon van te genieten dat ik verliefd
ben en lol kan hebben met hem. Ik kom vanzelf iemand anders tegen
toch...
|
Ik Had een onmogelijke liefde,
Waarschijnlijk heb ik dit fout opgelost, maar het werkte wel! Ik ben
naar bed geweest met een grote vijand van mij ex/onmogelijke liefde.
Hij kwaad, mij kan het niet meer schelen, het is Over. Dat zou het
al heel lang moeten zijn. Ik dwing mezelf nu om hem uit mn hoofd te
zetten, we hebben ook geen contact ed. Meer met elkaar. Hij is waarschijnlijk
zwaar teleurgesteld in me, wat mij in dit geval goed uitkomt. Zo neemt
hij ook geen contact meer op nl. Ik hoop alleen niet dat het, zoals
dat gaat met onmoglijke liefdes, dat het weer opbloeit als we elkaar
weer tegenkomen over een tijd... |
| tis een geluk wanner je er vrede mee sluit en
hem als je beste maatje mag en kan beschouwen. Zeker wanner zijn vrouw
ook jou vriendin wordt. Het prikkelt af en toe wel..maar we zijn daar
open over en zijn allen gelukkig. |
| if the heart says "go"..and the mind
says "no"..you've got a problem... |
helaas heb ik een onmogelijk leuk neefje.. Maar
ik zie hem niet vaak, als ik heb wel zie is het meet een familieaangelegenheid..
Dus is er geen kans hem even alleen te spreken
Hij woont in het noorden van het land en ik in een stil boeren dorpje,
Daarbij heb ik geen rijbewijs ofzo dus kan ik er niet even langs rijden..
Majah ik weet ook niet hoe hij naar mij kijkt, waarschijnlijk gewoon
als een gezellig nichtje. Ag jah.. Tog niet goed om iets mee te doen
aangezien je elkaar als familie op den duur niet meer kan ontlopen
als het fout gaat he ;)
Gr. Me |
| Ik heb met toestemming van mijn man en zijn vrouw
een relatie erbij met mijn onmogelijke liefde.Heerlijk wel de lusten
maar niet de lasten. |
| we kennen elkaar nu een jaar of tien... We hebben
een jaar wat ''gehad'' ik was singel maar hij niet. Het was niet eerlijk
want ik kende haar ook en haar vreindinnen waren ook mijn vriendinnen
enz. Maar er was iets tussen hem en mij vanaf de eerste keer dat we
elkaar zagen. Ik wist die dag meteen dat hij een vriendin had en dacht
dat het dus toch niets werd maar niets was minder waar. Een jaar lang
hebben we onze liefde gedeeld hij was alles voor me, ik was zo ongeloofelijk
verliefd en hij ook op mij dat vond ik geweldig!! Alles deden we samen
(zodra zij weg was) we sliepen ook bij elkaar en hij was de eerste
bij wie ik me echt vertrouwd voelde kortom hij was geweldig! Dat hij
mij aan het lijntje hield door te vertellen dat het heus nog wel uit
ging tussen hun en hij dan met mij verder kon zie ik nu eigenlijk
pas echt in. Na een jaar is het stuk gegaan tussen ons, ik wilde dit
niet meer,vond dat hij moest kiezen. Dat deed hij niet,kon hij nog
niet en toen heb ik hoe moeilijk ook een punt achter gezet. Mijn hart
brak maar het kon zo niet langer. Een jaar later bleek dat het uit
was tussen hun, weer kwamen we bij elkaar en weer was het geweldig
maar een relatie konden wij niet krijgen... De vriendinnen wisten
van ons toen en haate mij nu (hem niet?!) nu tien jaar later hebben
we allebij een ander we spreken elkaar nog steeds en als ik hem zie
vliegen de vlinders razend snel door mn buik.. Ondanks alle ellende
en al het verdriet hou ik nog zielsveel van hem
|
| Met mijn onmogelijke liefde, maar wel liefde
van mijn leven, heb ik slechts 1 avond gezoend... Het was heerlijk,
met dat soort "vuur" en passie wat we allebei voelden. Ik
denk dat het alleen niet wederzijds was. Moet zeggen, hij is geen
relatietype en ook "bang" om zijn ware gevoelens te tonen.
Na een heel lief smsje hoorde ik niks meer van hem. Ik zag hem nog
wel eens met uitgaan (pas maanden later) of sprak hem op msn en voelde
dan elke keer nog meer vlinders in mijn buik. We hadden zelfs een
keer iets van een woordenwisseling in de kroeg waar mijn hart van
brak. Maar telkens weer (hoe kwetsend het soms ook was) liet ik het
weer gebeuren. Want er bleef altijd iets tussen ons bestaan. De manier
waarop we naar elkaar keken... Het was niet alleen zijn mooie uiterlijk,
maar vooral zijn uitstraling en de blik in zijn ogen. Nu zit ie aan
de andere kant van de wereld en heb ik hem al een jaar niet gezien...
Maar ik moet nog zovaak aan hem denken. Soms wenste ik dat ik hem
zo kon vergeten...maar aan de andere kant? Het blijft heerlijk om
erover te dromen en een beetje hoop te koesteren! |
| Hai, volgens mij heb ik wel een onmogelijke liefde.
Ik ontmoette hem op mijn 16de. Hij was al 28. Maar toen ik hem zag,
toen voelde het net als of ik iemand had gevonden die ik al heel lang
zocht. Ik hield gelijk al van hem, terwijl ik nog niks van hem wist.
Hij vertelde mij later dat hij 21 jaar was, toen was ik echt gelukkig
ik dacht ik heb je gevonden, en ik laat je nooit meer los. Ik wist
ook helemaal niks van seks ofzo, nou ja ik had een week tijd met hem,
en het voelde zo goed met hem en ik voelde me echt gelukkig bij hem,
dus na 3 dagen hebben we seks gehad, en dan was het niet 1 keer per
dag, het waren meerdere keren op 1 dag. Later kwam ik erachter via
zijn paspoort die ik gevonden had dat hij 28 was, tog hield ik nog
van hem. En dat hij ook meerdere vriendinnen had.en een zoontje van
toen 3 jaar. Nou ja ik zat ermee, en ben tog doorgegaan met mijn leven
en hij ook, dus hij had weer een vriendin, en pas na zeven jaar hem
ik hem een e mailtje gestuurd en! Kreeg ik bericht terug. Vanaf toen
hadden we contact met elkaar, een een paar maanden later heb ik hem
weer gezien. Er is helaas niks gebeurt, waar ik nu wel spijt van heb,
maar ja. Bij alles wat ik doe, denk ik aan hem. Hoe het zou zijn als
ik met hem samen woonde. Nu pas kan ik hem een beetje loslaten, ik
dacht als ik niet bij je kan zijnn , dan is dat tog het beste om te
doen, maar ik hou nog wel van hem, en dat zal zo blijven denk ik. |
| Viend blijven met de onmogelijke liefde is onmogelijk
want dat willen ze niet ze willen dat je met hem bent... Het doet
pijn maar vergelijk andere mannen niet met hem word je ongelukkig
van...Probeer andere leven op te bouwen want je verstand heeft tog
gelijk hij was je achterna gegaan als die het je waard was...tsja... |
| Een relatie hebben met een jongen, alles is rozegeur
en manenschijn, plannen voor de toekomst maken ...Totdat zijn broertje
het voor jullie verpest. Hij verteld aan zijn ouders + familie dat
hij jou eerder leuk vond als zijn broer. Broer wordt er de dupe van
en alles voor de toekomst wordt verpest. De broer wordt gezien als
een afpakkertje en het meisje wordt gezien als de bok. Samen gaan
en verder leven met je vriend gaat moeilijk. Een broertje hebben die
ook een oogje op je vrouw heeft is niet prettig.. |
| je moet ze niet voorgoed wegstoppen, dan leer
je er niks uit, maar probeer er met iemand over te praten, dat lucht
op, en word/blijf gewoon bevriend met je onmogelijke liefde! |
Onmogelijke liefde :
Telkens als ik hem zag of al zijn naam hoorde kreeg ik de vlinders
in mijn buik. Niemand mocht spijtig genoeg van mijn gevoelens voor
hem weten,dat zou teveel voor veranderingen zorgen. Ik zie hem nu
nog altijd héél graag. Het spijtig dat ons leeftijdsverchil
zo groot is en dat de wet er zo erg optegen is,want door de wet moeten
wij beiden een andere weg kiezen. |
| We werden gekoppeld door een wederzijdse vriendin,
niet dat het de bedoeling was dat het uberhaupt wat zou worden maar
we hielden elkaar wekenlang wakker met mns-en sms en en bellen. Ook
toen we daadwerkelijk wat met elkaar kregen, bleven we elke dag bellen
en smsen en mailen,ik zijn kinderen ontmoette onze levens werden met
elkaar verbonden. Alles ging goed en super we hadden nooit problemen
met elkaar of ruzie na een jaar zette hij een punt achter onze relatie,
nooit heb ik dit zien aankomen, wel heb ik een soa gekregen van hem,
en blijkt hij toch een ander te hebben. Nog dagelijks word ik aan
hem herinnerd, hoe zeer ik hem en zijn kids ook mis. Is het niet aan
zijn muziek, dan is het wel de omgeving waar hij woont, onze wederzijdse
vrienden, plaatsen waar we naar toe gingen, of door het werk etc..
Ben je eindelijk weer een beetje jezelf aan het worden, wordt het
gevoel dat je iets mist steeds groter... Het helpt niet om een ander
te zoeken, ik heb het geprobeerd, het los ! Laten lukt maar niet,
uiteindelijk zal het me lukken dat leventje te vergeten, los te laten,
al moet ik alles er voor opgeven, hij moet uit mijn systeem. Iedereen
zegt het word wel minder maar hoe lang duurt dat nog... Ben het zo
beu, beu mezelf alleen maar pijn te doen en diegene die echt van me
houden |
| Het mooiste impulsiefste ding dat ik ooit gedaan
heb is nu uitgelopen in zo'n onmogelijke liefde.Ik zag hem tijdens
zijn werk,ik zei plagerig dat ik mijn email adres zou afgeven waar
hij werkte en mijn vriendin had me gepushed om dat te doen,een weekje
later had hij me toegevoegd,ondertussen kennen we elkaar al 2,5 jaar,er
is een leeftijdsverschil van 8 jaar,ik ben 16, hij 24.. En toch snappen
we elkaar en hebben gevoelens voor elkaar hoewel we beiden een relatie
hebben.Ik zie alles wat ik doe door zijn ogen, ''Zou hij deze lingerie
mooi vinden?'' , ''Wat zou hij hier van zeggen?'' ... Ik kan hem niet
laten,hij mij ook niet,het doet veel te veel pijn,ik wil hem ook niet
loslaten,ergens geeft hij mij geborgenheid en ik weet,ik weet dat
hij me graag ziet... |
| ik wil geloven dat mijn liefde mogelijk is. Met
kerst 2005 hebben we elkaar ontmoet en na een paar maanden gaan samenwonen
(omdat we toch elke nacht bij elkaar waren). Hij was het helemaal,
maar wel een buitenlander die geen woord Nederlands sprak. We waren
beide aan het studeren en zo ging het door tot een half jaar geleden,
toen hij besloot naar Engeland te gaan om daar zijn master te halen
en later daar een baan te vinden, omdat hij in nl professioneel nergens
zou komen. We willen heel veel van het leven, carriere, geld, gezin
(later) en we willen elkaar vrijlaten in de keuzes die we moeten maken.
Hij wil dat ik bij hem kom, maar wel een goede baan vind die bij me
past en me niet lager voordoe puur om bij hem te zijn. Ik heb de keuze
om of door te gaan en genoegen nemen met wat ik voorlopig heb (hem
een paar dagen zien eens in 3-4 weken en een baan zoeken daar) of
ermee ophouden. Ik weet niet hoelang ik dit nog vol kan houden. Ik
mis hem verschrikkelijk, elke dag is en marteling omdat ik hem niet
zal zien als ik thuiskom. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan
hem denk, aan hoe ons leventje was voordat hij wegging. En elke keer
als ik hem zie voelt het alsof mijn hart weer heel is. Zelfstandig
en optimistischt dat ik was, ben ik de afgelopen tijd veranderd in
een hoopje verdriet die niemand kan begrijpen. Het voelt alsof ik
verdrink in mijn eigen pijn, het gemis van HEM. We praten urenlang
met elkaar, maar praten is niet genoeg. Ik wil hem zien, hem voelen,
zijn geur inademen, zijn lach horen... Ik moet een keuze maken tussen
carriere of liefde. Blijkt dat Engelsen nou ook niet bepaald openstaan
voor alles en iedereen, dus carriere EN liefde lukt momenteel voor
geen meter... Maar ik kan niet zonder hem... Dus blijf ik hopen... |
| Ik heb een maand een relatie met hem gehad en
we zijn er gezammelijk uit gekomen dat het beter was om uit elkaar
te gaan. Nadat dit is besloten kan ik niet meer stoppen met aan hem
denken. Hij weet hier niets van en dat blijft ook zo aangezien ik
geen contact meer met hem heb en het zo goed als onmogelijk is om
nog contact met hem op te nemen. Dat zo'n korte relatie toch zo'n
gevolg zou hebben had ik nooit verwacht. |
| Ik ben zijn liefde, hij is mijn lustobject.. Ik
voel zeker wel wat voor hem, het is niet voor niks 2 jaar m'n vriend
geweest. Maar door de jaren heen hebben we elkaar zo'n pijn gedaan
dat ik mezelf niet meer kan toestaan om van hem te houden. De Lust
een aantrekkingskracht blijft wel bestaan, daar kaunnen we allebei
niet omheen. Hij is wel nog in staat om van mij te houden, en wil
alles doen om dit tot een goede afloop te brengen. Naar mijn mening
zit dit er niet meer in. Toch bezwijk ik elke keer weer voor zijn
charmes en blijf ik me afvragen of dit ooit stopt.. Door omstandigheden,
onmogelijk&verboden |
| Onmogelijke liefde. Elke keer dat hij tegen me
sprak of dat hij naar me keek werd ik al rood. Ik zou alles doen om
met hem te zijn, dacht ik. Want bovenal hij is/was onbereikbaar........
TOTDAT hij ineens achter me stond en een serieus gesprek met me begon.
Toen leerde ik hem beter kennen en mijn onmogelijke liefde werd mijn
grootste afknapper. Hij was totaal anders dan ik had verwacht! Onaantrekkelijk,
alleen maar praten over zichzelf en enorm kinderachtig |
| Ik heb een onmogelijke liefde. Ik ben ongeveer
2 jaar geleden gescheiden. Eerste jaar was overleven, alleenstaande
moeder, werken en zorgen voor de kinderen, bleef weinig tijd over
maar na een jaar zonder sex begon het weer te kriebelen. Ik dacht
ben onafhankelijke en een moderne vrouw en neem nu een man voor de
sex. Zo gezegd zo gedaan. Ik zocht man op internet, dat bleek verre
van moeilijk. Dacht toen gelijk ik neem een donkere man want die zijn
beter in bed zeggen ze. We ontmoette elkaar ergens en omdat ik op
was van de zenuwen had ik inmiddels al iets teveel gedronken. Maar
ik was stoer vertelde hem waarom het mij ging en we belandde in bed.
En daar ging het mis, de sex was zo heftig dat ik het voelde in mijn
ziel. Vergat tijdens de daad adem te halen. Kortom verkocht, maar
ik doe mijn best niet verliefd te worden. Hij komt uit hele andere
cultuur, die ik werkelijk niet snap. Ik brave blanke burger, hij toch
in mijn ogen betje vreemde donkere antilliaan. En die hebben toch
bar slechte naam. Durf niet zo goed met hem over straat. Door mijn
werk heb ik gevoelige positie. Ben bang voor alle comentaren, de kritiek
de blikken, de roddels etc. Maar hij zit in mijn hoofd. En ik koester
de momenten dat wij elkaar heel even zien. |
| wat ben ik blij om deze reakties te lezen! Doet
me goed dat ik niet de enige ben. Ik heb 2 onmogelijke liefdes gehad.
Onmogelijk omdat ze mijn gevoelens niet konden beantwoorden om zoveel
redenen. Ze waren wel vrij. De eerste keer dat ik zo verliefd werd
waren we te jong om ons te binden en later is hij met een ander getrouwd.
Nu, 28 jr later, heb ik heel af en toe oppervlakkig contact met hem
per sms. Dat is genoeg, ik heb rust als ik weet dat hij leeft. Meer
zit er toch niet in. Mijn 2e onmogelijke liefde ontmoette ik 10 jaar
geleden. Tja, als je ontzettend verliefd wordt maar die ander mag
je alleen graag dan houdt het op. We zijn nu 10 jr jaar bevriend geweest
maar dat ging op zijn manier, niet de mijne. Ik heb hem gesteund door
dik en dun want ik ging van hem houden maar er kwam te weinig terug.ik
ben toevallig? Vandaag zover gekomen dat ik hem niet meer wil horen
of zien want ik ben veel meer waard dan wat deze man voor mij overheeft.
Ik ben een vriend voor h! Em, hij niet voor mij. Hij is nogal gesloten
en daarom heeft het lang geduurd totdat ik in kon zien dat een relatie
tussen ons niet goed gegaan zou zijn. Ik kan nu de redenen daarvoor
zien, het 'waarom' en dat maakt me nuchterder. Die nuchterheid heb
ik nodig om me van hem los te maken want ook al zegt mijn verstand
dat dat het beste is mijn gevoel voor hem is nog niet weg. Heeft tijd
nodig. Die eerste onmogelijke liefde heb ik 12 jaar geleden, dus 15
jaar na de eerste keer!, weer ontmoet en toen sloeg bij ons allebei
de vlam in de pan. Wat er toen door me heenging kan ik niet met woorden
zeggen. Inmiddels allebei getrouwd. Hij gelukkig, ik niet. Maar ik
kan mijn geluk niet bouwen op het ongeluk van een andere vrouw en
hij was bang dat hij er spijt van zou krijgen als hij zijn gezin in
de steek zou laten en dat vond ik zo ontroerend. Hij zei me veel over
hoe hij is. Ik verhuisde naar het noorden v/h land en dat was goed
voor mij, die afstand tussen ons. Ik ben gaan scheiden. Toen ik hem
weer ontmoette was ik gaan voelen hoe het is om bij degene te zijn
die m'n hart had en ik kon niet meer bij mijn ex blijven. Na die 2e
keer had ik veel minder pijn in mijn hart dan na de 1e keer omdat
ik nu wist dat hij zich ook aangetrokken voelde tot mij. We houden
nu grote afstand. Ik vind dat je niet echt kunt zeggen hoe je er overheen
kunt komen. Toen ik jong was kwam het ha! Rder aan dan nu op m'n 46e.
Ik kan nu beter relativeren dan toen. Als ik aan die laatste vriend
denk probeer ik die gedachte opzij te zetten en ergens anders aan
te denken, als het moet wel duizend keer, totdat ik op een dag merk
dat er steeds meer uren zijn dat ik niet aan hem gedacht heb. Gelukkig
slijt het op den duur.ik koester zeker geen goede dingen want dan
maak ik het moeilijk voor mezelf. En als ik de goede herinneringen
nodig heb om de dag van vandaag op te leuken dan moet ik iets aan
mijn leven veranderen want dan ontbreekt er dus duidelijk iets aan,
vind ik. Het verleden is voorbij. Maar zo kon ik nog niet denken toen
ik jong was. En bij mij is het ook zo dat ze niet voor m'n neus moeten
staan op een dag want dan sta ik niet voor mezelf in. Die liefde verdwijnt
nooit. Maar ik ben er zelf verantwoordelijk voor om m'n leven leefbaar
te maken en te houden, zonder hen. |
Mijn onmogelijke liefde is mijn ex. We hebben
3 jaar geleden wat met elkaar gehad en toch zien we mekaar nog weleens
en belt hij als hij 'zin' heeft. Hij was mijn eerste vriendje en sindsdien
ben ik ook niet meer zo gek op een jongen geweest. Ik heb 2 jaar lang
hem op een afstand kunnen houden totdat het uit ging met mijn vorige
vriend. Ik kan bijna nooit nee tegen hem zeggen als hij mij belde
totdat ik erachter kwam dat hij ook met een ander meisje ging, maar
het mij niet durfde te vertellen. Ik had hem ermee geconfronteerd
toen hij me weer belde omdat hij weer zin had. Ik heb toen gevraagd
of zijn scharrel het ook goed vond dat hij met mij ging en het antwoord
was geen ja :P. Sindsdien heb ik niet meer met hem gepraat en hij
ook niet meer met mij omdat hij begreep dat ik in zulke dingen geen
trek had. Soms denk ik dat ik het goed heb gedaan om toen nee te zeggen
maar stiekem hoopte ik toen dat hij voor mij weer koos. Het is nog
steeds heel moeilijk als ik hem zie, maar ik onthoud nu gewoon dat
hij heel ontrouw is en het met niemand en ook niet met zijn nieuwe
vriendin het eerlijk en oprecht meent. Ik zal toch een zwak voor hem
houden, maar ik pas nu wel veel beter op voor zijn spelletjes en probeer
nu niet meer terug te vallen op hem. Ik probeer nu verder te gaan
met mijn leven. Hij heeft mijn leven te lang op een stop gezet, zonder
dat hij ook maar iets oprechts en eerlijks met me voor had.Zolang
je al het pijn en leed onthoud van wat ze doen en hoe oneerlijk hun
spelletje is kom je er overheen. Hij was de moeite niet waard.
|
| en wat doe je als je vriend na 2jaar het allemaal
nog steeds prima vindt zoals het is, want hij voelt zich er lekker
bij..ik niet!Ik wil zo onderhand toch best een beetje vooruitgang!Lijkt
me best ''logisch''om toch een verwachtingspatroon te hebben na die
tijd....hoe maak ik hem dat nu duidelijk op een tactvolle niet dwingende
manier!!!!ik word er zo langzamerhand een beetje moedeloos van dat
alles op ''zijn''manier gaat en ik voor mijn gevoel toch op ''hold''sta
met mijn verlangens.... |
| hm ik weet niet of mijn lieefde onmogelijk is...ik
heb wel laatste tijd wat ''twijvels''of an ben ik niet meer in staat
hem een kindje te schenken(ik ben nu 35)misschien loop ik voorruit
hoor op de zaken maar het is zo in mijn gedachtens geslopen en het
laat me niet meer los. En dan de reacxties van sommige vrienden"hij
me dan toch dumpt, dus waarom ik er nu zelf niet mee stop''pfff dat
maakt me bij elkaar een onzeker vrouwtje...ben ik niet blij mee |
| Bliksemflits? Ik geloofde er niet in! Tot ik op
sollicitatie gesprek moest en hij gevraagd was bij het gesprek te
zitten. Het was bizar. We raakten aan de praat en het was alsof we
slechts met zijn tweeën op deze wereld waren. We voelden dit
allebei. Zijn vriendin bleek echter zwanger van hun 3e kindje dat
nu inmiddels 5 maand oud is. We probeerden in het begin nog stug vol
te houden dat we alleen vriendschappelijk in elkaar geïnteresseerd
waren en ik kwam ook gewoon bij hen over de vloer. Dat is verleden
tijd want zijn vriendin had er toch problemen mee, ze voelde net als
wij dat er een hele sterke spanning tussen ons is. Nu is het stiekem,
hij belt me zo'n 4x per dag en sms, mail en msn natuurlijk. We zijn
zo vaak mogelijk bij elkaar. Hij deelt al zijn gedachten en gevoelens
met me en hij zegt geregeld hoezeer hij me nodig heeft. Ook vindt
hij het vervelend dat hij zo kwetsbaar is in mijn handen, dat hij
niet van me weg kan blijven. We doen niets lichamelijks. We! Proberen
elkaar zo min mogelijk aan te raken omdat we dan de zindering voelen.
In zijn hoofd is wat hij doet wel verkeerd maar niet echt vreemdgaan.
Dat mag namelijk niet... Hij zit in een relatie! Wat is wijsheid?
Heel hard wegrennen. Maar in mijn leven had ik niet meer gedacht dat
ik mijn match, mijn soulmate, mijn maatje en mijn passie zou vinden.
Hoe kan ik weglopen van dit, wetende dat het wederzijds is? We horen
gewoon bij elkaar. Ik probeer echter niets, hij heeft drie kleine
kinderen (die overigens dol op me zijn). Hij is een man die een enorm
verantwoordelijkheidsgevoel heeft. Ik zal nooit aan hem vragen minder
te zijn dan hij is, dus ik zal wel aan het kortste eind trekken uiteindelijk.
Laat ik dan maar zoveel mogelijk genieten van iedere blik, ieder woord
en iedere aanraking hoe vluchtig ook. Net zolang tot mijn hart breekt... |
| Toen ik het artikel las dacht ik echt bij mezelf:
dit gaat over mij! Ik ken hem al bijna 6 jaar. We zaten bij elkaar
in de klas. Uren praatten we altijd op msn, over van alles en nog
wat. (Op school praatten we nooit echt, op msn wel.) Ik kon altijd
met hem praten over echt gewoon alles. Een paar jaar geleden is hij
naar de andere kant van de wereld gegaan; het ging heel slecht op
school en hij is daar naartoe gegaan om iets te studeren, daar kon
het wel (vader/moederland). Hij is daar al ongeveer 2 jaartjes. Soms
komt hij weleens terug omdat zijn moeder hier nog is, dan spreek ik
hem soms op msn. Af en toe is het dan net zoals vroeger. Hij is echt
perfect, precies wat ik een jongen zoek. Niet dat ik op zoek ben,
maar hij is echt grappig, we hebben dezelfde humor. Hij is slim, ik
kan echt gesprekken op niveau met hem voeren, ik kan echt goed met
hem praten over van alles en nog wat en het allermooiste is nog: he
likes me too! Very much! Momenteel zit hij weer eens aan de andere
kant van de wereld. Wij hebben verschillende geloven dus een relatie
is onmogelijk. Jammer dat het niks kan worden.. Ik weet dat ik niet
eeuwig op hem kan blijven wachten, maar wat het ook is dat wij hebben,
het is zo mooi! De laatste keer dat ik hem in het echt zag is een
alweer een paar jaar geleden, maar zijn uiterlijk is niet zo belangrijk.
Hij is wel een mooie jongen, maar ik ben gevallen voor zijn uiterlijk..
Een andere reden waarom hij zo perfect is: we zijn begonnen als vrienden.
We vonden elkaar allebei leuk, maar wij lieten het niet echt merken.
Ik wilde altijd dat mijn vriendje eerst een goede vriend was, dan
leer je elkaar echt kennen en dan voel je je ook meer op je gemak
en al die dingen. Bij hem was het precies zo!! Er gaat geen dag voorbij
dat ik niet aan hem denk. Ik moet hem loslaten, ik weet het. Wij hebben
het er al eens over gehad, dat wat het ook is dat wij hebben nergens
naartoe leidt, het zal toch nooit iets worden..maar het is gewoon
zo moeilijk om hem los te laten! Vooral omdat ik weet dat hij precies
hetzelfde voelt. Waarom moet het leven zo zijn? Waarom is mijn grootste
liefde een onmogelijke liefde..? Kus, a girl in love |
| Onmogelijke relaties? Verschrikkelijk! Dat zijn
de ergste.. Je blijft voor altijd met vragen ziten "wat als het
wel kon" "wat als we nog samen waren". Ik ben sinds
kort uit een onmogelijke relatie gestapt. Ik Nederlandse hy Turks.
En ja dat mag nu eenmaal niet he.. Integratie?? Diep in hun hart hebben
de "oudere" generaties daar nog nooit van gehoord! En dat
breekt héle mooie relaties.... |
| Onmogelijke liefdes, iets waar iedereen wel iets
mee te maken heeft. Tuurlijk..over zoiets heen komen; een ramp. Je
blijft maar aan hem denken, en zal het nou zou zijn als de onmogelijke
liefde wel mogelijk zou zijn. Zou het dan heel anders zijn? Zou je
dan gelukkiger zijn? Of is een onmogelijke liefde maar een fantasie
die verder is doorgedrongen tot je gevoelens? Die ene man, waar iedere
vrouw van droomt... Maar stel; je hebt 'mister right' ontmoet maar
het is een onmogelijke liefde...is het dan nog wel 'mister right'?
Tuurlijk, geen één andere man zal zijn lach hebben,
zal zijn ogen hebben en zal zijn zoals hij is. Maar je kan er toch
ook niet vanuit gaan dat er nog iemand rond loopt precies zoals hij?
Dat maakt mensen juist leuk; ze verschillen. Dan zal er toch vast
wel iemand anders rondlopen met een andere lach, een blik waarmee
hij je kan aankijken zodat je spontaan begint te smelten en anders
is dan de 'mister right' van de onmogelijke liefde. Tuurlijk, een!
Onmogelijke liefde doet pijn, maar vrienden zullen er altijd zijn
om je te steunen en te troosten. En probeer ook eens te kijken naar
wat je al hebt. Vrouwen die getrouwt zijn; er is vast wel een goede
reden waarom je getrouwt bent. Vrouwen die net een relatie met hun
onmogelijke liefde achter de rug hebben; ga lekker met vrienden uit,
leuke dingen doen, er zal vast nog wel een leuke man rondlopen. En
vrouwen die een onmogelijke liefde hebben die onbereikbaar is; durf.
Maar denk je dat die ene onmogelijke liefde jouw ware liefde is? Vecht
ervoor, even doorzetten. Dreams Still Come True |
| Ook ik zit in een situatie, leuke heerlijke vent
ontmoet (gemaakt voor elkaar). Alles is zo vertrouwd en veilig. Hij
een relatie, ik nog getrouwd maar lig in scheiding. We hebben geen
toekomst samen maar we blijven naar elkaar verlangen. Hij zit zo diep
in mijn hart, hoe kan ik ooit loskomen van hem. Onmogelijke liefde?
De tijd zal het leren. |
| zo heb ik het ook, was mijn relatie net over,
kreeg ik een nieuwe baas, waar ik het erg goed mee kan vinden..vorige
week kwam ik er achter dat onze stiekeme relatie al dik negen maanden
aan de gang is,! Hij is tien jaar ouder, vader, en we vertellen iedereen
vrolijk dat we single zijn, alleen als ik bij hem ben voel ik me goed,
op m'n gemak, en hij ook, is wat hij verteld. Hoe onze toekomst er
een beetje uitziet..waarschijnelijk stiekem, al kan het zo niet doorgaan,
we hebben verschillende vragen gehad of we een relatie met elkaar
hebben, ontkennen is steeds de makkelijkste weg..stiekem hoop ik dat
we binnenkort eens eerlijk kunnen zijn en dat iedereen onze relatie
accepteerd..we hebben het eens een maand volgehouden om niet te zoenen,
vreselijk vonden we het, ook omdat je niemand kunt vertellen hoe verliefd
je bent, als je in een kroegje staat met allemaal verliefde stelletjes
om je heen doe je alsof er niets aan de hand is..liefde is zo moeilijk,
helemaal als het een onmogelijke is.. |
| de liefde van mijn leven zal ik nooit vergeten
en nooit krijgen. Het is ook al 20 jaar geleden dat ik hem heb gezien,
maar de herinneringen zijn in mijn hart gegrifd. |
| onmogelijke liefde, zit er op dit moment midden
in. Ik hou van hem, hij is degene die mijn hart doet zingen en tegelijkertijd,
maakt hij het kapot.Het voelt als zelfpijniging, iedere keer weer
het contact opzoeken en weten dat het zeer doet. En toch iedere keer
weer gaan, voor die ene blik, die blik die zegt dat hij ook van jou
houdt, maar het nu even niet aankan.Het is een verslaving, die maakt
dat je jezelf gaat haten, dat je denkt,, vindt ik mezelf dan zo weinig
waard dat ik me dit zelf aan doe. Alleen zijn met elkaar gaat niet,
de aantrekkingskracht is tegroot, en de sex teoverweldigend. Maar
de prijs is hoog, je hebt opnieuw jezelf veraden want op het ogenblik
wil hij alleen je lichaam en jij wilt alleen maar zijn liefde. Om
jezelf tewapenen ga je hem kwetsen, met als gevolg dat hij je niet
meer spreken wilt, wat het verdriet nog erger maakt. Want elk levensteken
van hem is jou levensdoel, jou adem en reden om door tegaan. Onmogelijke
liefdes zijn erger dan sterven, als iemand sterft dan kun je afscheid
nemen, omdat je weet hij komt niet terug. Bij een onmogelijke liefde
blijf je in het rouwproces steken, omdat je geen afscheid kunt nemen,,,,want
wat als je hem toch tegen komt???????????? |
| onmogelijke liefdes kan je niet vergeten ,al doe
je nog zo je best. Het feit dat ze jouw hart zo laten lijden &je
ondanks dat toch elke dag, elke minuut van de dag aan hem denkt, bevestigt
alleen maar hoe sterk je gevoelens zijn. Het doet zoveel pijn dat
je soms wenst dat je dood was, maar dan ontdek je een kracht in jezelf
en wil je doorbijten, in de hoop hem ooit te ontmoeten.. |
| Ik had een relatie met iemand die nps had. Hij
vondt mij geweldig en dat was beslist wederzijds maar accepteerde
mijn dochter niet. Mensen met een narcistisch persoonlijkheidssyndroom
vinden zichzelf geweldig. Ik was ook perfect in zijn ogen maar vriendinnen,
familie enz was te min. Ik baalde daar zo van dat ik het 3 x uitgemaakt
hebt omdat hij niet veranderde. Nu ben ik moe en teneergeslagen ondanks
dat ik weer rust en balans heb. Voel me wel sip maar ben trots op
mezelf. |
| een onmogelijke liefde is een liefde waar ik al
5jaar en 3 maanden van geniet,ja t kan dus,ben er niet trots op maar
de liefde kan je niet zomaar uit je leven verbannen.hij is mijn allessie
mijn grote liefde.groetjes |
| Ik heb een jongen ontmoet in Engeland. We waren
op slag verliefd op elkaar. Maar het probleem was dat hij dus in Engeland
woonde en ik hier in Nederlands. We hebben we gechat en ook even een
maand een relatie gehad. Maar na die maand zagen we beide dat de afstand
te groot was. Ik heb het na een tijd uitgemaakt. Ik dacht daarna nog
elke dag aan hem. |
| Onmogelijke liefde....... Soms overkomt het je
gewoon. Verliefd zijn heb je namelijk niet zelf in de hand, maar wat
je er mee doet wel! Ook mij is dit overkomen. Al heel veel jaar gelukkig
met mijn gezinnetje (nog steeds) kwam ik op een morgen op mijn werk
en kreeg ik een nieuwe collega telefonisch te spreken. Meteen raak
bij het horen van zijn stem. Kriebels en warmte die door mijn lijf
gierde. Iedere keer opnieuw dat ik hem hoorde gebeurde dit terwijl
ik dus echt niet wist hij hij eruit zag. Nu hebben wij op het bedrijf
op iedere afdeling een spaarpotje (komt samen in 1 grote pot) staan
waar degene die mee willen doen iedere week iets in sparen zodat we
om de 2 à 3 maanden gezellig met deze mensen een hapje gaan
eten en nog wat uurtjes de kroeg in gaan met alle afdelingen samen.
Op het eerste beste collega avondje kwam er een man binnen die dit
zelfde effect op mij had en toen hij goeiendag zei werd mij de adem
benomen. De rest van de avond heb ik in een soort roes doorgebracht.
Nu bleek dit alles ook wederzijds te zijn, maar beide zijn we gelukkig
in ons eigen gezin. Het voelt zo dubbel. Het is zo fijn om over elkaar
te fantaseren en het is zo'n heerlijk gevoel dat zijn stem en zijn
aanblik deze heerlijke gevoelens te weeg brengen. Maar het voelt zo
slecht als ik dan thuis kom, het geeft het idee (gevoel) van verraad.
We zijn ondertussen al zeker 8 jaar collega's en nog steeds is dat
verlangen naar elkaar daar. Zolang we met andere mensen in de buurt
zijn kunnen we het voor elkaar krijgen om redelijk gewoon met elkaar
om te gaan. Maar beide zijn we ondertussen zo ver dat we het niet
meer aandurven om alleen met elkaar te zijn (zelfs in werksituaties
niet). Ik weet nu uit ervaring dat het moeilijk is iets opzij te zetten
als je er iedere dag mee geconfronteerd wordt........... Het enigste
dat ik probeer is het goede gevoel dat het geeft mee te nemen in mijn
relatie....... |
| Ik heb al ruim 2 en een half jaar iets met 1 jongen..
En ik ben nog steeds heel verliefd op hem alleen ik kryg niet zoveel
aandacht van hem als ik nodig heb.. En by my op school zit een jongen
die verliefd op my is en hy geeft my wel genoeg aandacht.. En nu weet
ik niet voor wie ik moet kiezen.. Of voor me huidige vriend waar ik
heel veel van houd of voor die andere jongen die me wel genoeg aandacht
geeft??? |
| Heb op t werk vorig jaar een jongen (zijn bedrijf
had een klus bij ons) ontmoet die net zo'n k*t relatie had als ik
(vreemdgaande partner). We hebben veel aan elkaar gehad en er was
ook echt een klik om niet te zeggen chemie. Over en weer blijven smsen,
bellen en elkaar soms zien na t werk of óp het werk. Er is
nooit iets gebeurt, want we wilden niet over de schreef gaan zoals
ons dat overkomen was. Maar wel op een gegeven moment uitgesproken
dat we gevoelens voor elkaar hadden. Ik was zo blij dat mn verliefdheid
wederzijds was! Maar hij ging eind van de week natuurlijk wel weer
iedere keer naar huis en woont erg ver van me vandaan dus iets opbouwen
of mekaar verder leren kennen was moeilijk. Eind vorig jaar zag ik
m en het was weer raak, allebei helemaal weer helemaal van slag. Maar
uiteindelijk hebben we mekaar de laatste maand vh jaar niet meer gezien
en hij zat door omstandigheden thuis. Begin dit jaar zocht hij weer
contact met me op. Wilde weten hoe het met m! E (en thuis ging). Zijn
relatie was in die tijd een stuk verbetert zegt ie en ondanks dat
ze m 2x pijn heeft gedaan en hij gevoelens voor mij heeft gaat ie
er weer voor en hij zegt dat het goed gaat. Bij mij gaat t slecht,
wil er een punt achter zetten omdat ik het niet eerlijk vind om bij
iemand te zijn als je wat voor een ander voelt. En dat doe ik. Hij
heeft mn wereld op de kop gezet en daar moet ik het mee doen. Ik kan
m altijd bellen om mn hart te luchten maar ik wil m daar niet mee
lastig vallen... Ik gun t m dat ie zo lekker in zn vel zit nu, maar
zou graag willen dat ie maar half wist hoe k*t ik me nu voel. Ik ben
nog steeds verliefd en kan er niets mee... Wil wel graag reacties
hoe hiermee te dealen |
| Het zijn van die Mixed Feelings waar je mee zit.
Zucht. We weten van elkaar wat we voor elkaar voelen en ook dat het
onmogelijk is. Ik ben ruim 11 jaar getrouwd, hij heeft ruim 5 jaar
een relatie. Ik heb mijn baan bij het bedrijf waar we allebei werken
opgezegt. Maar o wat doet het pijn en we missen elkaar. Ook al waren
het soms alleen de blikken die we elkaar toe wierpen. Hoe moeilijk
het soms ook is we hebben gekozen voor onze huidige partners en daar
blijven we ook bij. Kus. |
| 2,5 maand geleden kwam ik hem tegen, ik eerst
nog een beetje voorzichtig maar hij zat al gauw, voordat we zelfs
al een date hadden met een ontbijtje een uur lang te wachten op mij...
T ging heel snel en we hebben in zo'n korte tijd nog nooit zoveel
voor iemand gevoeld. Maar die vreugde en liefde werd helaas snel gedoofd
door het feit dat hij streng christelijk hervormd is opgevoed 9en
daar zelf ook erg in geloofd) en ik zelf ben vrij opgevoed, wel vrij
katholiek gedoopt maar zelf later de kerk uitgestapt. Want van mij
hoeft t niet zo nodig, ik geloof niet echt in God. Onze relatie heeft
een klein maandje geduurd, maar ik ben er nog steeds kapot van. Vooral
nu hij weer terug is bij zijn ex (die wel geloofd). |
onmogelyke liefdes moet je mee leren leven. Die
kun je zoiezo niet wegstoppen. Dat lykt my het best
X' meisje,onzeker |
| Ik voel wat voor zo'n onbereikbare liefde en zit
er al maanden mee in mn hoofd en heb hem misschien max. 10 keer gezien!
Krijg je dat gevoel maar weg.. Duizend keer gezegt: 'nu ga ik hem
echt vergeten'. Maar dat is toch makkelijker gezegt dan gedaan, helaas! |
| same here.. Zit in een situatie die je kunt beschrijven
als 'tussen twee vuren' .. Leuke vent ontmoet.. Ik getrouwd, hij heeft
een relatie met een andere vrouw, niet getrouwd dus.. Beiden vinden
we elkaar leuk, maar hij wil haar niet loslaten en ik vind de keuze
ook (nog) te moeilijk..tja wat moet je ermee |
| wat als deze onmogelijke liefde de hele dag ziet
op je werk!!hoe kom je er dan overheen?? |
Ik heb genoten van uw artikel Önmogelijke
liefde"Ik leef met zoiets al 2 jaren en inderdaad is het kwelling
die ik nog steeds niet van mij kan afschudden. Het begon zo:
Hij werkte in een winkel in de buurt waar ik woonde dus sprak ik hem
vluchtig wanneer ik de winkel binnenging gedurende ongeveer 3 jaren.
Op een dag had ik heel wat bloemen gehad en spontaan bracht ik hem
een bos bloemen. Hij was erg verrast en ik nam de moed hem uit te
nodigen om met mij mee te gaan naar een feestje. Hij stemde toe en
we gingen uit. Het werd zo een leuke avond en we bleven gezellig met
elkaar babbelen en zo werd een vriendschap geboren. Daarna zagen we
elkaar dagelijks en gingen leuke dingen samen doen (neen nog geen
seks) gewoon uit wandelen, winkelen, uit eten, koffiedrinken, naar
de film, naar de kerk en het was altijd alsof we beiden samen nog
steeds aan het feesten waren want we konden zo goed met elkaar overweg.
Een paar maanden later werden wij intiemer met elkaar en ook dat klikte
helemaal.We werden toen pas echt verliefd op elkaar. Niet lang daarna
gingen we samen wonen en we voelden beiden dat we bij elkaar hoorden
en bij elkaar zouden blijven. We! Gingen door met ons leuk leventje
en deelden dat met onze vrienden en familie. Twee jaren later werd
ik geconfronteerd met een familie situatie en moest met spoed verhuizen
naar een andere Staat (dit alles gebeurde in Amerika) Voordat ik wegging
vroeg ik hem als ie ook wilde meegaan want ik wilde hem niet kwijt
natuurlijk. Dit was de beste relatie die ik ooit had gehad. Hij zei
dat hij daar zou blijven wachten ook al duurde het lang. Ik ging en
wij hadden nog dagelijks telefonisch contact en per email. Hij vroeg
mij om terug te komen maar de omstandigheden lieten dat niet toe tot
zes maanden later toen ik een kans kreeg om terug te gaan. Maar toen
ik terugging was hij veranderd en wilde niet verder gaan met de relatie.
Hij zei ook niet waarom. Ik was natuurlijk helemaal kapot ervan en
ging weg. Van toen af probeerde ik wanhopig hem aan het praten te
krijgen per telefoon, maar hij ontwijkte mij en wilde nooit een reden
opgeven. Nu 2 jaar later loop ik nog te huilen om het g! Emis van
hem en inderdaad zie ik zo vaak mannen op straat die ! Mij aan
Hem doen denken. Ik hoor zijn stem steeds, ik droom vaak van hem en
het meest pijnlijke is dat er geen antwoorden komen op de vragen waar
ik mee rondloop. Ik voel mij ook heel erg geremd om een andere relatie
te beginnen met wie dan ook want dan weet ik dat ik direct ga vergelijken.
Ik heb het beste gehad.Ik voelde mij een hele tijd ook schuldig omdat
ik hem daar alleen had achtergelaten in ons huis met al onze spullen
die we samen zo mooi bij elkaar hadden, maar dat schuldgevoel is nu
tenminste weg, want ik bedacht toen dat hij eigenlijk heel snel (na
6 maanden) al van gedachten veranderd was dus dat de liefde dan bij
hem niet zo diep zat als bij mij? Wel vind ik dat als hij nou maar
had gezegd wat de reden is dat hij niet verder met mij wilde gaan,
dan zou het makkelijker geweest zijn om af te sluiten. Het is een
bitterzoete pijn met mooie herinneringen en een vervlogen hoop. Nu
woon ik weer in Holland en probeer moedig verder te gaan. Zou iemand
willen bemiddelen en toch ! Het antwoord van hem loskrijgen? Het waarom?
Het waarom moet toch een daarom hebben? |
| Ik herken heel veel in jullie reacties. Mij is
hetzelfde overkomen met een man die ik niet kan vergeten. Wat het
lastig maakt, is dat we elkaar zo goed aanvoelen, maar hij zit nu
'vast' aan een ander. We hebben alles met elkaar gedaan wat in de
liefde mogelijk is en terwijl mijn hart JA schreeuwt, zegt mijn verstand
NEE. En als ik hem niet zie, wordt de pijn en het gemis steeds minder,
maar als hij nu ineens voor de deur staat, komen alle gevoelens weer
terug. Men kan me voor gek verklaren omdat ik er nog steeds zo over
denk en voel, na alle (soms vervelende) dingen die er zijn gebeurd.
Maar dit kan je pas begrijpen als je het zelf hebt meegemaakt. Juist
die goede herinneringen die ik koester van wat we samen hebben gedaan,
doen het meest pijn omdat ik dat nu niet meer heb. Het lastigste is
nu dat ik weet dat ik hem terug kan krijgen als ik het wil, omdat
hij dat diep van binnen ook wil. Maar als ik dat doe maak ik weer
degene kapot met wie hij nu is en dat is geen oplossing. Frustrerend
... Liefde zou iets moois moeten zijn; waarom al die complicaties?
|
Hallo,
Ikzelf ben een vrouw van 33. Ik heb sinds kort een nieuwe baan waar
ik mensen met problemen help, nu zit ik dus zelf met een probleem.
Toen ik mijn contract ging tekenen moesten we ook een formulier tekenen
dat we geen contact met "clienten" mogen hebben buiten werk.
Nu ben ik geheel onverwacht verliefd geworden. Hij vind mij ook heel
erg leuk en we hebben al een paar keer afgesproken, dit niet bij mij
thuis omdat ik een zoon heb en onze relatie is nog pril. Nu is hij
een beetje terughoudend geworden omdat hij weet dat als ze er op het
werk achter komen ik mijn baan kan kwijt raken. Ik heb hem gezegt
dat mij dit niet uitmaakt omdat als je echt verliefd bent je bijna
alles voor die persoon over hebt. En zo dus ook dat ik een andere
baan kan zoeken. We hebben op het moment afgesproken dat ik op het
werk alleen nog maar hoi tegen hem zeg en verder niet maar, het liefste
wil ik overal met hem heen en laten zien aan wie het maar wil zien
dat we samen zijn en van elkaar houden. Ik! Vind dit zeer moeilijk.
Zijn er meer mensen die dit probleem hebben en zo ja, wie o wie kan
mij advies geven over wat ik kan doen. Groeten een verliefde steenbok
|
| zij is gelukig getrouwt moeder van een groot ge
zin ik ben ook gelukkig getrouwt en vader van een groot gezin maar
toch zijn wij meer dan zomaar buuren van tijd tot tijd zijn we samen
om te praate als wij elkaar zien groeten we hartelijk onze verhouding
is niet seksuel en we raaken elkaar niet veel aan maar toch op windend
om samen te zijn
|
| ja heb het ook meegemaakt,we waren allebij getrouwd
was onmogelijk,maar toch gebeurde het dat we elkaar onze gevoelends
deelden,en we allebij veel voor elkaar voelden,ongelooflijk had nooit
gedacht dat ook hij voor mij gevoelends had. |
| Ik ben echt verliefd op eem jongen.. MAAR hij
is de grootste rivaal van me broer. En ik geef heel veel om me broer
dus wil hem niet kwetsen om met hem te date. Ook weet ik dat hij iets
met mij wilt, maar ik weet niet of hij iets met mij wilt om mij of
om me broer te kwetsen.... Ik weet echt niet wat ik moet |
| net zoals jullie heb ik hier last van. Paar jaar
geleden ontmoette ik een jongen via een vriendin. Het klikte maar
hij had al iemand. Toch gebeurde er iets meer en ik wou zo graag dat
hij voor mij koos. Ironisch genoeg heeft zij hem laten zitten en naïef
als ik toen was dacht ik dat hij wel voor me zou kiezen na een tijdje.
Maar niets was minder waar, ik heb vanalles gehoord, we wonen te ver
uit elkaar, we leven in verschillende werelden maar ik zie je wel
graag hoor... Uiteindelijk heb ik hem gewoon verbannen uit mijn leven
tot een paar maanden geleden. Ik dacht dat we na al die tijd wel vrienden
konden zijn maar kan je het al raden ... Op onze eerste ontmoeting
was het alweer raak, de vonk was er weer en wederzijds. Toch is een
relatie te moeilijk ... Afstand, werk dus ben ik blij met de ontmoetingen
dat we hebben. Hopelijk komt er eens een relatie van maar ik ben toch
een heel stuk realistischer geworden. Ik zie nu ook z'n slechte kantjes
van nu en vroeger. En dan is er nog dit: elk mogelijk vriendje wordt
vergeleken met hem ... Hebben jullie hier ook last van ? Voor mij
is vergeten heel moeilijk maar ik probeer me emotioneel toch in te
tomen ... Ik zal nooit meer zo 'vallen' voor hem als toen |
Ik kan me echt vinden in dit artikel. Mijn onbereikbare
liefde is een goeie vriend. Ik vond hem zo lang leuk, meer dan een
jaar. Nu heb ik een blauwtje gelopen. We zijn nog steeds
Hele goeie vrienden. :)
|
| Ik ben helemaal gek op een jongen die ik nu een
half jaar ken. Hij geeft me steeds het gevoel dattie me leuk vind,
en dan doettie weer bot. Maar nu heb ik een hele leuke andere jongen
ontmoet hij is lief, leuk en geinterresseerd in wat mij bezighoudt.
Dat laatste heeft die andere jongen dus totaal niet. Maar nog zit
ik steeds met hem in mijn hoofd terwijl dit duidelijk ONMOGELIJK is.
Pff jongens, liefde het is allemaal maar irritant |
| Mijn onmogelijkliefde, niet in de ogen van mij
maar in de ogen van mijn ouders, ik een netjes opgevoede katholieke
meid , hij een marokaan van een gevaarlijke buurt. Maar hij is super
lief , ik ben zijn wereld .. En hij die van mij .. Maar owee mijn
ouders , ooit wisten zij het ! En gefaked moest het gedaan zijn. Maar
de dag erna wisten we dat we niet zonder elkaar konden ..dus nu 8
maanden verder zijn we nog steeds super gelukkig en super geheim..
This overdreve lastig dat ik niet by hem kan zijn wanneer ik dat wil,
ik zit nu ook in depressie heb heel veel ruzie met mijn ouders omdat
ze super achterdochtig zijn. Hij 20 moet mij 18 jr elke dag kalmeren
en zeggen dat ze tg van mij houden vind het super erg want hij voelt
zich een monster ! Een monster door mijn ouders ! Terwijl zijn ouders
, een moeder die in de politiek zit het goedkeurd ! Ik die thuis weg
wil , ik die geen uitgang vinde.. Wordt gestuend door hem hij die
zegt blijf thuis we halen het wel hij die do! Or mijn ouders ronduit
belachelijk wordt afgekeurd .. Hij die van me houdt.. Ouders die om
mij geven maar me niet de kans geven voor eigen keuzes. Want ik weet
mijn toekomst ligt bij hem ! Kinderrachtig , kalverliefde.. Nhee Dankk
je zo ben ik niet . Op dat gebied volwassener ! Maar wat nou ? |
| Ik leerde zo'n drie jaar geleden een ontzettend
aardige en lieve jongen kennen. Hij was mijn fitnessinstructeur. Ik
kan niet zeggen dat ik vanaf het begin al verliefd op hem was, dat
is de loop van de tijd meer gegroeid. Ik voelde me ontzettend bij
hem op mijn gemak en kon alles aan hem kwijt. Het ging in die tijd
niet zo lekker op mijn werk en die paar uurtjes in de week dat ik
lessen bij hem volgde daar keek ik dan ook echt naar uit. Na een tijdje
heeft een vriendin, zonder dat ik het wist, aan hem gevraagd wat hij
nu eigenlijk van mij vond. Hij vond me super en had me allang uitgevraagd,
ware het niet dat hij een vriendin had. Ik schaamde me rot toen ik
het van haar hoorde, maar hij heeft er nooit wat van gezegd. Toen
hij vorig jaar een andere baan kreeg was ik er kapot van dat ik hem
nooit meer zou zien en heb ik hem via de mail min of meer verteld
wat hij voor me betekend en dat waardeerde hij enorm. Inmiddels heb
ik vernomen dat hij gaat samenwonen met een an! Der meisje. Dat vond
ik eerst wel moeilijk, maar ik kan er niets aan veranderen. Heb me
vaak voorgesteld hoe het zou zijn als we iets zouden hebben gekregen
met elkaar, maar ik ben nu denk ik toch wel blij over hoe het nu is.
Hij is een persoon die me innerlijk heeft verandert en me anders naar
het leven heeft doen kijken. Voor hem bewaar ik voor altijd een plekje
in mijn hart. Ik hou van hem maar waardeer het nog meer dat hij een
goede vriend is geworden, ook al zie ik hem nauwelijks meer. |
| jaa... Ik weet precies wat er bedoeld word...ik
heb daar nu namelijk ook last van. Hij is zo ontzettens schattig (
voor eenkeertje geen badboy) maar ja hij is al op iemand anders en
hij negeerd mij een beetje soms . Ligt er aan met wie hij is! Het
is wel lueker als hij jou luek vind.. Maar dat is onmogelijk. Ik ben
namelijk niet zo knap en hij is wel aardig en zo maar hij praat konstand
met allemaal mooie meiden en het is onmogelijk dat hij ooit met mij
zou nemen.. |
| We leerden elkaar drie jaar geleden kennen. Ik
getrouwd, zijn vriendin hoogzwanger... Hoe we het ook probeerden,
bij elkaar wegblijven kon niet, ondanks de afstand (letterlijk: 300
km). Ruim twee jaar geleden spraken we af en het is nooit meer goed
gekomen... We zagen elkaar nu en dan op de meest onmogelijke plaatsen;
ik leefde van ontmoeting naar ontmoeting, soms met 3 maanden tijd
ertussen. We mailen en smsen ons gek... Het kan eigenlijk niet en
het mag zeker niet. Maar het gebeurt wel. Nog altijd zijn we stapelgek
op elkaar. Ik ben nu vrij, hij (nog) niet. Ik ben bang dat we nooit
echt samen zullen zijn. Weet zeker dat hij mijn grote liefde is. Maar
zal waarschijnlijk genoegen moeten nemen met 'second best'. Soms wilde
ik dat we elkaar nooit hadden ontmoet... |
Zij (hij) die verliefd is, zal nooit aan zichzelf
toegeven dat de verliefdheid tevergeefs is, maar wel bittere tranen
storten om het lot dat hen uit elkaar houdt. Ik was een tijdje ontzettend
verliefd op een volwassen man (hij was 25, ik was zelf pas 15). Dat
was natuurlijk een onmogelijke combinatie, aangezien hij gewoon veel
te oud was. Maar ik kende hem van een cursus. Hij kwam uit Londen
en was zo sympathiek! Ik hield van hem met heel mijn hart, en eerlijk
gezegd geloofde ik zelfs dat hij mij ook wel zag zitten...(is dat
nou fout?)
Hoe dan ook, hij ging voor een tijdje terug naar Engeland en toen
ben ik hem uit het oog verloren...maar niet uit het hart. Het bleef
schrijnen, tot ik hem op een dag weer zag, in de lente, datum: 15
mei 2005. Ik was inmiddels zeventien. Ik liep nietsvermoedend over
het Rokin, toen ik plotseling mijn naam hoorde roepen. De manier waarop
hij werd uitgesproken kon maar van één man afkomstig
zijn. Ik geloofde het in eerste instantie niet, tot ik me omdraaide.
Zijn prachtige gezicht, bleek maar gezond, zijn ogen, blauwgroengrijs
als de middellandse zee bij een bewolkte lucht, de sproeten op zijn
neus, de bleke lippen, de donkerrode krullen, ik verloor mezelf in
dat gezicht en ik noemde zijn naam duizend keer in mijn gedachten.
Mijn hele lichaam schreeuwde om een omhelzing...en die kwam. En dat
niet alleen. Ik had het haast niet durven hopen, tot het ongelooflijke
gebeurde, zijn lippen op de mijne, het was net of ik een stukje van
zijn ziel proefde en hij de mijne door mijn mond ! Kon opdrinken.
Het was geluk, puur geluk, dat dacht ik. We hebben de hele dag plezier
gehad, ben 's avonds bij hem gaan eten (ook nog een fantastische kok!).
Ik belde mijn moeder dat ik bij een vriendin bleef slapen. In plaats
daarvan heb ik de nacht bij hem doorgebracht, in zijn huis in Amsterdam,
en ben ik op zijn borst in slaap gevallen, brandende waxinelichtjes
naast ons op een tafeltje, met zijn armen om me heen (meer hoef ik
niet te zeggen). Drie maanden leefde ik in goddelijke gelukzaligheid.
Ik ging ieder weekend naar hem toe. Ik hield van hem met heel mijn
hart. Op een dag was hij weg. Ik probeerde hem te bellen, maar kreeg
geen gehoor. Hij was nooit meer thuis. Toen ben ik hem definitief
uit het oog verloren. Ik was radeloos. Ik at niet meer, ik sliep slecht
en werd letterlijk ziek van verlangen. Mijn ouders dachten dat ik
aan een fysieke ziekte leed en lieten me onderzoeken door een dokter.
Die had het onmiddelijk door. Voor ik het wist kwam het hele verhaal
eruit. Hoe wanhopig ik van hem hield. Hij zei dat ik hem van me af
moest zetten. Tot op de dag van vandaag heb ik hem nooit meer gezien.
Ik mis hem nog steeds, hou nog steeds van hem, maar heb ook geleerd
van anderen te houden. Het leven is voor mij wel doorgegaan. Het is
heel jammer dat het niet meer kon, plotseling was hij onbereikbaar
geworden. Ik heb nooit iemand van deze gebeurtenissen verteld, omdat
mijn vriendinnen en ouders het zouden afkeuren. De enige die het weet
is mijn nicht, die ik meer vertrouw dan wie ook. Lieve meiden, laat
het je niet van binnenuit opvreten, want er is in het leven zoveel
meer dat er toe doet! Meer dat de voldoening kan schenken! En koester
elk moment. Liefs, |
| ja er zijn té veel onmogelijke relaties!!! |
| Wat is onmogelijk. Ja heb ik ook gedacht. Maar
als je heel je leven met iemand in je hoofd rond loopt en er zelfs
soms gek van wordt. Eerst denk je dit kan en mag niet. Maar dan kom
je hem weer tegen en denk je ga ik dat praatje je aan of niet. En
ja dat doe je dan, nou dan ben je weer helemaal verkocht.En op dat
moment staat je verstand weer even stil. Uit eindelijk heb ik hem
wel gekregen dus wat is ONMOGELIJK. |
| Het is nu bijna 5 jaar over tussen mij en mijn
ex-vriend en ik ben er nog steeds niet overheen..! Denk nog bijna
elke dag aan hem, vraag me af; hoe het met hem gaat? Of die al getrouwd
is? Denkt ie nog wel eens aan mij? Hij was mijn grote liefde en na
drie jaar is het uitgegaan tussen ons, om een reden die ik niet kan
begrijpen en ook nooit zal begrijpen.! Het doet nog steeds zo'n pijn,
ik probeer het elke keer achter me te laten, maar op de één
of ander manier lukt het maar steeds niet. Waarom blijf ik toch zo
hangen? Ik durf het ook aan niemand meer te vertellen, de meeste zullen
zeggen, het is zo lang geleden, ga verder met je leven! Maar voor
mij was hij de ware en nog steeds helaas. Hoe laat je iemand los??
Dat is mijn vraag. Heb al van alles gehoord, maar toch blijft hij
in mijn hart. Ik wist niet dat liefde je zo kan achtervolgen, misschien
is het ook wel omdat ik niemand anders heb ontmoet op wie ik verliefd
ben geworden.Ze zeggen vaak; je komt over iemand ! Heen, als je een
ander ontmoet. Nou voor mij niet, nog steeds hoop ik eigenlijk wel
diep in mijn hart dat het goed komt. Kan hem helaas niet los laten,
wil het wel graag. Ben moe van het verdriet en een soort eenzaamheid
van binnen die niemand bij me weg kan halen. Wat ik met hem had, heb
ik nog nooit met iemand beleefd. We paste zo goed bij elkaar met alles.
We waren zo'n prachtige paar. We waren echt soulmates. Ik begrijp
het dus ook niet, dat hij me heeft laten gaan! Dat doet het meeste
pijn.. Voor mij is dit dus een onmogelijke liefde met een triest eind..
|
wij waren al jong bij elkaar
Kregen ongewenst een kindje
Besloten samen om door tegaan en ervoor te knockken(ons hele leven
op zun kop)
Na acht jaar samen waarvan drie jaar getrouwd
En inmiddels twee kinderen
Kwam ons gemis van onze jeugd terug
Dat wat we misten omdat we ineens ouders waren
Dus allebei op avontuur(je kent dat wel)
Elkaar veel pijn gedaan en verdriet
Toch enorm veel voor elkaar blijven vechten en niet los willen laten
Toen was daar uiteindelijk toch
De scheiding
Heeel zwaar geweest voor ons allebei
Ieder zijn eigen weg gegaan
Maar elkaar nooit los gelaten
Na 10jr later(geen contact meer gehad met elkaar)
Was daar ineens onze zoon die op zoek ging naar zijn vader(met alle
gevolgen van dien)
We zagen elkaar weer terug
En??die klik was er ook weer
Alsof het nooit was weggeweest
Ik ben nu getrouwd(als het ware gevlucht in een andere relatie)
Heb met deze man ook een kindje
Gaat prima niks te klagen
Maarrrr... Als mijn exman en ik elkaar weer zien
(dat gebeuert nu regelmatig vanwege de kinderen)
Is het net als de eerste keer weer tussen ons
Hij heeft ook relaties na mij achter de rug
Maar is nu weer alleen
Tja daar sta je dan weer met zun 2en
Pfffffffffff
Er gaat van alles door ons heen
Toch weer heel langzaam proberen
Dicht bij elkaar te komen
Omdat het zo fijn voelt
En omdat die klik er weer is
Dat vertrouwde(dan vergeet je opeens wat er allemaal is gebeurd
Je houdt het wel in je achterhoofd
Maar toch
Het blijft onbereikbaar voor elkaar
Nou jullie weer
Pffffff
Hoe los je zoiets op |
| Toen ik een jaar of 16 was, werd ik smoorverliefd
op een leraar. Ik vond het vreselijk. Want ik wist dat hij nooit op
mij zou vallen, en ik wist dat als hij al deed het toch nooit iets
zou kunnen worden, omdat een relatie tussen leraar en leerling not
done is. Het heeft me toen veel pijn gedaan. Door mij verliefdheid
op hem heb ik die tijd ook nooit een vriendje gehad. Ik heb als het
ware een 'stukje jeugd' gemist. |
| Ik had dit ook tot 2 weken geleden! Ik was 4 jaar
samen met mijn vriend en daar stond plots de man van mijn dromen!
Na lang piekeren heb ik mijn vriend laten staan voor die man. 1 maand
later had de man van mijn dromen me gedumpt! Daar stond ik dan! Alles
deed me aan hem denken, en zelfs als ik smorgens vroeg naar de bakker
ging, zorgde ik ervoor dat ik er piekfijn uitzag, want ik hoopte telkens
hem tegen te komen. Nu dat spelletje heeft nu een jaar geduurd en
ik ben er nu pas volledig over! Ik beelde mij vaak in hoe ik zou reageren
als hij met een ander zou zijn. En dat heb ik stap voor stap opgebouwd,
eerst inbeelden, dan naar foto's kijken waar hij opstond met andere
vrouwen en dan hoorde ik vorige week dat hij iemand had.. En het kon
me niets schelen. Ladies, er lopen ontzettend leuke mannen rond op
de wereld! Veel leuker dan diegene waarvan je denkt "hij is de
ware". Ik heb er veel te lang over gedaan om over hem te raken,
dus ladies, 1 tip: get over it as soo! N as possible, zodat je vlug
nieuwe mensen kan leren kennen en misschien kan jij dan wel binnenkort
met je nieuwe lover pronken! |
ik heb er ook een
Ik ben verliefd op een jongen maar die is 9 jaar ouder dan mij. Ik
vind hem egt gewelidg maar hij ziet mij niet staan hij flirt met een
ander meisje waar ik dsu eigenlijk best jaloers op ben. Als ik met
vriendinnen ben en ze zegen eej kijk een leuke jongen denk ik meteen
aan hem. Wat moet ik doen ? |
| Ik kan elke jongen krijgen die ik wil, behalve
die ene. Hij is heel anders dan andere jongens, hij is zichzelf, hij
is rustig, hij is knap op zijn manier, hij is volwassen maar nog maar
17 jaar. Ikzelf ben 18 jaar. We hebben een tijdje geleden heel even
iets gehad, maar ik was te verlegen. Ik denk nog steeds elke dag aan
hem. Ik geloof echt dat hij de ware is, alleen het is waarschijnlijk
niet wederzijds meer. Ik weet dat ik deze onmogelijke liefde moet
vergeten, maar het is moeilijk. Xx
|
Hey iedereen,
Ik heb echt al 2,5 jaar een onmogelijke liefde. Hij is echt DE jongen
voor mij, dat weet hij zelf ook. Maar ik weet gewoon dat hij niks
in mij ziet, hij heeft het ook al wel tegen mij gezegd. Ik denk gewoon
elke dag aan hem of ik kijk of ik een smsje van hem heb. Soms word
ik er echt helemaal gek van! |
| ik heb altijd t probleem dat ik op getrouwde mannen
en mannden met kinderen val. Hier ook, woon nu in italie en t is weer
zo. Getrouwd met een kind. Maar hij flirt wel gezellig mee met me,
en komt vaak genoeg heel dicht bij me staan.....wat moet je daar dan
van denken? Kijk verliefdheid is t niet, maar leuk natuurlijk wel
en toch ook zeker een sprankje hoop dat tie me op een dag zoent....
Kus uit italie |
| ik herken me erg in dit artikel! Ik was namelijk
stapelverliefd op mijn snowboardleraar. Hij was zo mooi, zo vrolijk
en ontzettend lief. Jammer alleen dat ik 17 was en die leraar tegen
de 30. Ik heb het hem nooit verteld, ik nam genoegen met gewoon vrienden
voor 2 weken. Nu heb ik daar echt heel veel spijt van! Ik fantaseer
er nog steeds op los en plan ieder jaar om er weer terug te komen!
Maar aan de andere kant ben ik er ook blij om, als mijn ouders er
achter waren gekomen... Groetjes, Valerie |
| Pfoeh, waar ik woon schijnen de mannen niet geïnteresseerd
te zijn. Maar altijd als ik naar m'n geboortedorp ga naar een goede
vriendin, is het daar raak. Maar het mag gewoon niet zo zijn, want
wat heeft het voor zin zo'n lange-afstandsrelatie? Het is alsof de
liefde niet voor mij is bestemd.. Zucht. Hoop dat het beter wordt. |
| zij was populair ik was populair op middelbaarschool
zei keek naar mij en ik naar haar zij was de mooiste van de hele land
over mezelf weet ik niet maar we negeerden elkaar zij was bang en
ik schaamde me van haar als ik haar voor me zag kon ik niet meer praten
alleen met hoofdschudde cool blijven en na het middelbaarschool raakten
we elkaar kwijt en dat was 3 jaar geleden. |
| k denk voorgoed wegstoppen ja als hij niet met
je wilt dan moet je um vergeten hoe bijzonder die ook was en is en
hoe leuk je um nog vind soms raak je iemand kwijt terwijl je dat niet
wilt waar je geen keuze in hebt dat is vaak jammer maar erin blijven
hangen is ook niks due vergen die man!of jongen:P |
| het is allemaal waar! Een onmogelijke liefde doet
vaak pijn, en toch koester je die.. Je wilt anderen geen pijn doen,
maar doet jezelf pijn.. Je wilt het niet, maar kunt niet anders..
Je koestert de momenten en kunt daar heel lang op teren.. Je weet
dat het nooit zal worden zoals jij hoopt en droomt, toch droom je
verder .. Je laat wel eens nieuwe `gevoelens ` toe, maar die verdwijnen
als sneeuw voor de zon na 1 ontmoeting met hem.. En het leven gaat
door , jaar na jaar, belemmeren je verdere ontwikkeling , maar geven
je leven naast een wrang smaakje, ook kleur.. Een onmogelijke liefde
beeindigen ? Onmogelijk... |
| ik heb maanden van iemand lopen houden. Ik zag
alleen hem, en hoopte iedere dag hem weer te zien, al was het maar
die 3 seconden dat we langs elkaar heen liepen. Ik had een vreemd
gevoel van binne. Ik was vrolijk, maar ook erg verdrietg. Verdrietig
omdat ik niet wist of hij gevoelens voor mij had. Ik was in de war,
en voelde me op een gegeven moment, hopeloos. Ik wilde hem vergeten,
en verder gaan. Maar het was moeilijker dan ik dacht. Er was een tijdje
dat ik hem vaak tegenkwam, en eentijdje dat het leek alsof hij van
de aardbodem verdwenen was. In die periode dat ik hem niet zag, heb
ik hem voor 75% kunnen vergeten. Ik kon weer normaal mijn gangetje
gaan, zonder alles wat ik deed aan hem te denken. Maar de vraag is
of het zo zal blijven, en niet door hem weer terug te zien in de wolken
kom te zitten!! |
| Hoe mooi de herinnering ook is, het moet een
herinnering blijven. Het zal hoogst waarschijnlijk niet meer worden
wat het geweest was, of wat je ervan verwacht. Je moet toch een keer
door met je leven, al kost het tijd. Ik zie ook nog steeds spoken,
en dat zal ook wel een hele tijd duren voordat het weggaat, maarja..
Je kan jezelf niet voor de gek blijven houden toch?? |
| er was wel een jongen die ik heel leuk vond, hij
mij ook. Toen werd het valentijsdag en kreeg ik een kaartje van hem.
Hoewel ik hem wel heel leuk vond heb ik er niks mee gedaan. Ik was
er niet klaar voor. Nu zie ik hem nog vaak en vind ik het niet erg
dat ik niet bij hem ben. Toch denk ik soms hoe het geweest zou zijn
als we wel samen waren, op die momenten vind ik het heel jammer dat
hij niet bij me is en heb ik spijt. Ik hoop dat we ooit wel gewoon
vrienden kunnen worden, en misschien nog wel meer... |
| Ja, ik heb ook 'last' van een onmogelijke liefde.
Eentje die al een hele tijd een vriendin heeft, maar zich ondertussen
ook met mij bezig houdt. Flirten, aanraken etc. Nou ik hem echt leuk
begin te vinden, maar hij toch voor z'n vriendinnetje gaat, ben ik
van die aanrakingen niet meer gediend. Ook al kijkt hij hier vreemd
van op, schiet het voor mij op deze manier ook niet op. Als hij voor
haar wil gaan, moet hij dit ook voor de volle 100% doen en mij met
rust laten... |
| Hij is 18 jaar ouder dan ik ben. We kennen elkaar
al 4 jaar. Na een feestje zijn we bij elkaar in bed beland, waar we
vervolgens hebben gezoend en lekker tegen elkaar aan hebben gelegen.
Ik vind hem geweldig, hij is precies mijn type, maar toch... Hij is
te oud. Ik ben 20 en hij is 38. Ik probeer hem te vergeten, hem uit
mijn hoofd te zetten, maar het lukt me niet. Hij is constant bij me
in gedachten, bij alles wat ik doe, en ondertussen vergeet ik te kijken
naar jongens van mijn leeftijd.. Lastig: ik zie hem iedere week. Heeft
iemand tips? Help wat moet ik doen?! |
| Ik zit er middenin! Reacties pleaaase!!! NEED
HELP!! |
| je kunt ze niet weg stoppen ze zullen in je hart
blijven en zie je het moet je wijken je verstand gebruiken je krijgt
hem niet het is hard maar realitiet zou hij vrij zij wil je dan nog
een onmogelijke liefde houd je hart en je zelf jong de bent altijd
toch n0g bij hem |
| Ik heb ook een onmogelijke liefde. Zelfs een onmogelijke
onmogelijke liefde. Ik heb een vriend maar ben verliefd op een ander.
Probeer het te verdringen maar het lukt niet altijd even goed. Als
ik iets doe of een keuze maak denk ik eerder aan mijn onmogelijke
liefde wat hij ervan vind, dan wat mijn vriend ervan vind. Maar ik
kan het niet uitmaken en mijn onmogelijke liefde mogelijk maken, want
ik kan niet weg bij me vriend ik zit vastgeplakt. Waarom? Omdat ik
bang ben voor nieuwe dingen. Maar ik dacht altijd dat liefde zo sterk
was? Waarom kan ik het onmogelijke niet het mogelijke maken dan? Hoe
ik ermee omga? Ik huil en schreeuw van binnen Maar aan de buitenkant
blijf ik lachen en speel een toneelstuk. Want het blijft onmogelijk
dus waarom al het mogelijke opgegeven |
| mijn eerste liefde ontmoette ik ongeveer 5 jaar
geleden. We vonden elkaar al meteen leuk, maar hij had een vriendin.
We groeiden steeds meer naar elkaar toe en hij maakte het uit met
zijn vriendin, waarna ik met hem verder ging. In het begin was alles
geweldig, maar het werd steeds vervelender. We waren jong, hij wilde
vrijheid, ik wilde vastigheid. Na veel ruzie is het uitgegaan, maar
hij wilde mij terug. Steeds als we bij elkaar waren konden we niet
van elkaar afblijven, er was echt een soort chemie, maar we wisten
dat het niet zou werken. Toen dat ook tot hem doordrong heeft hij
mij min of meer uit zijn leven verbannen en sindsdien heb ik niets
meer van hem gehoord. Inmiddels ben ik alweer bijna 2 jaar heel gelukkig
met een andere jongen, die mij veel gelukkiger weet te maken dan mijn
ex, maar mijn ex speelt nog steeds een belangrijke rol in mijn leven.
Ik heb er nog steeds verdriet van dat het niet heeft mogen werken.
Het voelt alsof ik gefaald heb. En hoewel i! K nu een liefde heb gevonden
die meer waard is dan wat ook in de wereld, hou ik ook nog altijd
van mijn ex, mijn onmogelijke liefde.
|
| jeetje wat een toevallig artikel, enkele weken
geleden kwam ik mijn vroegere liefde tegen na 5 jaar. Wat zijn we
jaren dolverliefd geweest op elkaar, van beiden kanten op hol geslagen
maar toch niet genoeg van elkaar kunnen genieten door omstandigheden,
we waren tenslotte ook veel te jong. 2 jaar lang zonder hem gezien
te hebben heeft ie in mijn hoofd gespookt. Maar nu ik een relatie
hebt met mijn huidige vriend die volgens iedereen en ook altijd voor
mezelf de ware is, beginnnen de twijfels toe te slaan. Waarom moet
die vroegere liefde ook zeggen dat ie alles voor me wilt opgeven en
dat ie nu die me zag weer helemaal vlinders krijgt?waarom ruikt ie
in mijn nek tijdens het gesprek? Ik was zo blij toen je uit mijn hoofd
was.... Maar als het de ware is zullen we elkaar zeker nog wel tegen
komen op een beter moment. |
| Twee jaar geleden ontmoette ik hem. Ik had nog
nooit een beantwoorde liefde gehad, maar na 1 week was het click.
Ik was te jong, hij te oud, we leefden te ver weg. Hij kon (nog) niet
over zijn ex heenkomen, die hem van de ene dag op de andere was verlaten
en geestelijk was ingestort. Dus ging ik met een gebroken hart verder.
Een vriendin zei ik fleur je op en geef je een blind date. Die blind
date verslond ik om maar over mijn eerste liefde heen te komen. Met
kerst zag ik hem opnieuw, hij had 6 uur gereden om mij te zien, terwijl
ik niet wist dat hij zou komen. Ik hoorde dat hij niet zeker wist
of zijn keuze juist was, hij had graag onder 4 ogen met me gepraat.
Ik dacht dat hij niet van me hield, dus koos ik voor 'nummer 2'. Na
6 maanden, 9 maanden, kon ik hem nog niet vergeten, het ging uit met
nummer 2 in de zomervakantie. Ik zag hem opnieuw. Ik heb nog nooit
knikkende knieeen gehad van iemand, maar hij deed het zo voor me.
Kerstmis 2007. Ik bood mijn excuses aan, ik wilde goed met het jaar
2008 beginnen. Ik kreeg eerst wel antwoord, maar opeens niet meer.
Thuis aangekomen bleek dat hij in Canada zat. We zijn weer aan het
praten, en ik weet niet hoe mijn toekomst eruit ziet, aangezien hij
nog steeds in Duitsland leeft en ik nog in Nederland, en jong ben.
Voor hem, zou ik naar Duitsland gaan. Hij heeft me nu uitgenodigd
om in maart naar hem toe te komen. . . (fingers crossed!!) |
| Ik heb het ook meegemaakt, en moet zeggen dat
het inderdaad een bitterzoete pijn is. Ik koester alle herinneringen
aan hem, maar diep van binnen weet dat dat niet goed is. Ik zal nog
een tijdje last van hebben, maar probeer zo goed mogelijk met mijn
leven door te gaan. Een onmogelijke man van je afzetten is geen optie,
het gaat niet van een dag op de andere weg. Maar je kunt ermee leren
om te gaan, wat ik ook probeer te doen. Voornamelijk genieten van
de goede herinneringen, en niet depressief mee leven, maar het zien
als een mooie ervaring in je leven waarvan je veel geleerd hebt. De
tijd nemen, die ervoor nodig is, en mijn advies is vooral niet aan
een nieuw relatie beginnen als de pijn er nog is, omdat dat funest
kan zijn en averechts kan werken voor de nieuwe relatie. Succes, dames.
Groetjes, Maria |
| ik leef met een onmogelijke liefde ...we spreken
af en toe af met elkaar buiten ergens waar het heel rustig is...waar
bijna niemand komt,maar we hebben ook nog niet veel gedaan...maar
toch ik moet weer gevoelens krijgen voor een jongen die geen relatie
wil. We spreken elkaar via msn en via sms maar hij vraagd toch elke
keer of ik geen gevoelens voor hem heb maar die heb ik dus wel maar
ik wil nog niet de wegen schijde omdat hij nog niks wil ik hoop elke
keer weer tot hij wat zegd...of hij wel verder wilt of zo maar het
duurt steeds langer....ik weet niet wat of hoe ik het ga oplossen
ik weet het niet wil hem nog niet kwijt...ik weet het even niet meer...ik
heb mezelf overwegen om een paar dagen geen contact met hem op te
zoeken maar dat lukt gewoon niet. |
| 3 jaar geleden heb ik een meisje ontmoet en we
hebben langzaam contact met elkaar gemaakt en zij al meteen duidelijk
gemaakt dat ze verlieft op me is maar ik was nog erg verlegen en durfde
niet veel kwijt te raken maar hadden nog steeds 'iets'met elkaar.
Na zo'n 3 maanden ging het niet erg lekker tussen ons en zij gaat
nu met mijn beste vriend en hij weet de verleden van ons 2. En ik
zie ze elke dag samen en voel me echt kut |
|
Advertorial  
Bugles: hoe vind jij ze het lekkerst? Smiths Bugles is het enige
zoutje dat je op oneindig veel manieren kunt vullen. De helft van Nederland
doet dit al, waarbij iedereen zijn of haar eigen favoriete vulling heeft.
Bugles met roomkaas, sweet chilli saus, verse guacamole, kruidenkaas, pesto,
zalmmousse of tzatziki. Maar ook jij hebt vast een favoriete vulling. Wil
jij anderen inspireren met jouw vultip? De beste vultip wint 10.000 euro!
Stuur
jouw vulling in op Smiths.nl |
|  Covermodel: Chantal Hanse Het nieuwe cover model van de week van Adversus is de mooie, hoogblonde... [LEES MEER]
|
|
|
|
|
|
|
|
 Modetrends zomer 2012
De mode voor het komende seizoen is op en top vrouwelijk. Tien trends die je niet mag missen!
|  Audrey Hepburn stijl
Mijn look is heel toegankelijk', zei Audrey Hepburn. 'Vrouwen kunnen heel gemakkelijk...
|  Look expensive
Zo zie je eruit alsof je net uit een modetijdschrift ben gestapt (zonder er veel geld voor...
| |
|
|
| |
|
|
HOROSCOOP MEI 2012
Ontdek snel wat de meimaand voor je in petto heeft. Lees je
horoscoop... [Lees] |
MODETRENDS
Modetrends, kledingtips, mode accessoires... [Lees] |
BEAUTY EN KAPSELS
Make,up tips, lichaamsverzorging, kapsels en haartrends... [Lees] |
TRENDS EN LIFESTYLE
De allernieuwste lifestyle trends... [Lees] |
AFVALLEN
Afslanktips en dieet tips voor een strak lichaam... [Lees] |
LIEFDE
Alles over liefde, verliefdheid, relaties en seksualiteit... [Lees] |
|
|
|
|
