Graag wil ik reageren op het artikel: "op vakantie met hem: droom of drama?"

Ik ging vorige zomervakantie, met mijn toenmalige vriend, op vakantie naar Gran Canaria voor 12 dagen. We gingen toen 1 jaar en een paar maanden met elkaar en dit zou onze eerste vakantie samen worden. We hadden er samen van tevoren erg naar uitgekeken en naartoe geleefd. De dag voordat we zouden vertrekken kreeg ik nare gevoelens. Ik werd zenuwachtig en was erg gespannen.

Ik dacht dat het gewoon was omdat ik voor het eerst zonder mijn ouders wegging. Dat gaat wel over als we daar zijn, dacht ik nog. De avond voordat we gingen kreeg ik last van huilbuien en vond ik het toch wel moeilijk, maar ik kreeg steun van thuis en uiteraard

Ook van mijn vriend. We vertrokken 's nachts, wat al niet prettig was, en kwamen de volgende ochtend goed aan. De reis was goed verlopen en eenmaal daar, ging het op zich wel redelijk met me. De eerste dag hadden we natuurlijk bijgeslapen van de nacht die we hadden overgeslagen. De volgende dagen die erop volgde gingen vrij normaal, maar toch was mijn gevoel niet helemaal goed. Ik voelde me, vooral 's avonds, wat misselijk en niet helemaal oke. Mijn vriend probeerde me te helpen waar hij kon, maar hij wist ook niet zo goed wat hij met de situatie aanmoest. Ook had ik dagelijks contact met thuis via de sms die ook met mij meeleefden. Na ongeveer 4 dagen belde mijn moeder op, die toch wel ongerust was over mijn smsjes. Wat bleek na het telefoongesprek.. Ik had last van heimwee! Tijdens het telefoongesprek was ik enorm overstuur en wilde ik heel graag naar huis. Ik had buikkrampen en voelde me duizelig worden. Toen ik eenmaal had opgehangen had mijn vriend mij getroost en gesteund en zijn we naar de hotelkamer gegaan. Daar ben ik de rest van de vakantie niet meer vanaf gekomen.

Nog steeds in de stress, spanningen en had last van buikkrampen. Ik kon niks meer. Ik wilde naar huis, heel graag! Als het moest, liep ik zelfs nog naar huis! Maarja, we zaten op een eiland waar je afhankelijk bent van een vliegtuig, en die zaten allemaal vol natuurlijk!

We hadden de reisleider gebeld, maar ook die kon ons niet verder helpen. De rest van de dagen had ik dus op bed gelegen. Ik kon amper eten. Als ik een cracker naar binnen kreeg op een dag, dan was het veel. Water of iets anders kreeg ik ook amper naar binnen, natuurlijk door de spanningen en stress die voelbaar waren in mijn buik. Zo heb ik de tijd uitgezeten, en dan kunnen 6 dagen erg lang duren! Mijn vriend vond het allemaal heel erg voor mij. Hij baalde er zelf ook behoorlijk van, want hij is graag veel en actief bezig op vakantie. Hij leefde met mij mee, hij steunde me, hij bleef zoveel mogelijk bij mij in de buurt, zodat ik toch niet alleen was. Maar heimwee, dat kende hij helemaal niet en het was erg moeilijk voor hem om in te leven wat ik voelde en meemaakte. Maar toch, probeerde hij alles wat hij kon en daar ben ik hem nog steeds heel erg dankbaar voor! Uiteindelijk na 12 lange dagen en nachten hadden we eindelijk weer de koffers ingepakt en waren we richting Nederland gevlogen. Toen we landde op schiphol barstte ik in tranen uit en dat heeft zolang geduurd tot ik mijn moeder gevonden had. Wat was ik blij om weer thuis te zijn, echt onbeschrijflijk! Eenmaal thuis had ik enorm veel gegeten. Dat was ook niet zo gek, nadat ik 6 dagen bijna niks meer binnen had gekregen. Ik was 10 kg afgevallen in die 12 dagen tijd. Ik weeg ongeveer 55 kg dus dan kunnen jullie je wel inbeelden hoe ik eruit zag

Na de vakantie!

Op dit moment gaat het goed met me, maar op vakantie gaan is voor mij nog steeds een hele grote opgave! Ik was heel erg blij met de steun die ik van mijn vriend gekregen had. Het was voor hem enorm aanpassen de hele vakantie en ik was erg blij dat hij bij me was.

Ik ga binnenkort proberen om weer bij vriendinnen te logeren en weekendjes weg te gaan. Zo toch elke keer wat langer en wat verder weg proberen te gaan. En het komt hopelijk allemaal weer goed!

Groetjes