|
|
Home | Relatie | Waarom blijf
je bij hem als hij de ware niet is?
Waarom blijf je bij hem als je weet dat hij de ware niet
is?
Iedereen
heeft wel een vriendin waarvan je denkt: 'wat doet ze bij hem? Waarom
gaat ze niet weg?' misschien zit je in hetzelfde schuitje en ga je door
met hem, ook al weet je diep in je hart dat hij de ware niet is. Een lastig
parket. En hoe langer de situatie standhoudt, hoe moeilijker het zal zijn
om hem vaarwel te zeggen en een nieuw, eigen leven op te bouwen.
Wat brengt ons er soms toe om bij de 'niet-ware' te blijven?
Er kunnen verschillende en uiteenlopende redenen voor zijn.
1. Bang voor de 'publieke opinie'.
Jullie zijn al jaren bij elkaar en iedereen vindt jullie het 'ideale
paar'. De buitenwereld zou er gechoqueerd op reageren als jij ervan
door zou gaan en je denkt dat je maar op weinig steun zult kunnen rekenen.
'hij is toch zo perfect, jullie passen zo goed bij elkaar? Kijk eens
wat je kapot maakt'. Toch is het goed om je hart te volgen.
2. Weinig eigenliefde/eigenwaarde.
Het kan ook een kwestie van weinig eigenliefde zijn. Misschien denk
je onbewust dat je geen betere relatie 'verdient'. Ben je bang dat er
eigenlijk niemand echt van je zal houden en daarom houd je wat je hebt
met beide handen vast. Ook al gaat het niet goed tussen jullie.
3. Schuldgevoelens.
Schuldgevoelens kunnen er ook voor zorgen dat je bij de 'verkeerde'
man blijft. Je durft hem niet te verlaten, hebt hem de illusie gegeven
dat het 'voor altijd' zal zijn, hebt hem misschien al je 'ja-woord'
gegeven.
4. Medelijden met hem.
Deze reden ligt in de lijn van nummer 4. Je kunt het idee dat hij voortaan
alles alleen zal moeten doen niet aan. Zal hij zich wel redden?
5. Gemakzucht.
Je mag dan niet echt gelukkig met hem zijn, je weet wel waar je aan
toe bent. Jullie delen de kosten, hebben dezelfde vrienden, zitten in
een bepaald ritme. Je gaat voor zekerheid en bent bang voor verandering.
6. Bang om alleen te zijn.
Een andere reden om bij hem te blijven is de angst om alleen te zijn,
om alles alleen te moeten doen, om helemaal alleen voor jezelf te moeten
zorgen, en om de tijd alleen te moeten doorbrengen.
7. Hopen tegen beter weten in.
Je blijft tegen beter weten in hopen dat het goed komt. Je kunt je
er niet bij neerleggen dat je relatie is stuk gelopen en blijft hopen
dat alles (en vooral hij) ooit zal veranderen en dat het allemaal goed
zal komen.
8. Economische redenen.
Je weet niet waar je van moet leven, hoe je alleen moet rondkomen,
waar je moet gaan wonen.
9. Kinderen.
Deze reden hoeven we, denk ik, niet verder uit te leggen.
Toch is het vaak goed om naar de stem van je hart te luisteren... Neem
je tijd, wees eerlijk tegenover jezelf, verlang niet van jezelf dat je
direct een beslissing neemt (weggaan kan een heel langdurig proces zijn)
en wees vooral lief voor jezelf.
Wat zijn jullie ervaringen? Herkennen jullie het probleem? Mail je reactie
via het venster hieronder. Vermeld wel even de titel van dit artikel erbij
('waarom blijft ze bij hem?')
|
reacties van trendystylers
|
| ben 25jaar bij mijn man hij is erg zorgzaam en
goede vader voor onze kinderen maar zeer bezitterig tegen over mij
ik heb geen vrienden meer van toen, ga nergens zonder hem heen, alleen
naar mijn werkga ik alleen. ik ben toe aan vrijheid maar hoe ik ook
met hem praat,. het komt niet door hij zegt van dat hij er aan gaat
werken en dat hij mij begrijpt maar dat is alles. onlangs ben ik iemand
tegen gekomen waar ik af en toe contact mee heb, zelfs dat kan ik
niet aan hem vertellen. ik heb ook weer gebroken met deze persoon.
tot mijn spijt! ik moet dan veel te oplettend zijn mijn tel. wordt
regelmatig bekeken.wie heeft een oplossing voor mij hoe kan ik dit
aan pakken ik hoef niet direct bij hem weg maar meer vrijheid is erg
welkom. radeloosje |
Interessant zeker,
Ik heb al 15 jaar een relatie met een man,hij heeft vaak interesse
in andere vrouwen en gaat ook achter ze aan.Het (heel begrijpelijke
)probleem is dat ik dik ben.Hij zegt met mij verder te willen maar
wel behoefte te hebben aan ìets èrbij .
Ik heb hier veel verdriet van en het beheerst grotendeels mijn leven
en geluk dat een man niet gewoon blij kan zijn met mij.
Probleem is dat we allebei ook wel willen stoppen maar we hebben een
huis en twee kinderen wat het ingewikkeld maakt en volgens hem onmogelijk
hij wil gewoon zo verder en vind het wel best zo(makkelijk gezegd
vanuit hem) Ik wil niet verder maar wat dan? |
Ik vind wel dat mensen de dag van vandaag snel
opgeven. Na jaren bouw je een relatie op, die een sterke basis heeft,
waar toekomst in zit. En het is normaal dat die vlindertjes van in
het begin verdwijnen, en dat alles wat normaler wordt, en dat je een
beetje nieuwsgierig wordt naar een andere relatie. Maar waarom willen
mensen altijd wat ze opgebouwd hebben wegsmijten? Of ben ik de enige
met het 'ouderwets' gedacht dat iemand wil vinden voor het leven?
Ik moet wel zeggen, ik heb bij mijn vorige relatie ook heel veel twijfels
gehad. we verschilden heel hard, maar ik wou blijven doorzetten, omdat
er toch nog mogelijkheden op toekomst waren. Maar deze emoties wisselden
af: voor altijd samen, niet voor altijd samen. Ik werd er gek van
en kon met mijn eigen twijfelgevoelens niet leven. Ik had soms ook
het gevoel dat hij de ware niet was, maar ik snapte niet van waar
het gevoel kwam. Ik haat dit soort voorgevoelens. Ik heb er met hem
over gepraat. Ik heb hem ook gezegd dat ik wel wou blijven vechten
voor onze relatie. Vechten, dat is iets wat men de dag van vandaag
niet meer kan. Hij had ook twijfels, vooral omdat we verschilden.
daarop had hij het uitgemaakt. Nu mis ik hem, ookal weet ik dat het
beter zo is. Een stukje in mijn wil blijven vechten, en blijft hopen.
ps, we waren slechts enkele maanden samen. |
| Mijn vriend en ik wonen zo'n 7 jaar samen en hebben
geen kinderen. Ik ben nu 35 jaar en hij is 41. In het begin (het eerste
half jaar) hadden we veel sex, maar dat is steeds minder geworden.
hij heeft een drukke baan en zegt dat hij zo moe is. ik begin de sex
steeds meer te missen, maar anderzijds houden we heel veel van elkaar.
ik zit nu zo te twijfelen of ik de relatie zal beeindigen alleen vanwege
het sex-aspect of dat ik me er bij neer leg, om mijn leven lang geen
sex meer te hebben. we geven elkaar alleen een zoen op de mond, echt
zoenen doen we ook al jaren niet meer. kinderen zal ik dan ook niet
kunnen krijgen als we op de wijze doorgaan. of via een kunstmatige
weg. ik voel me best alleen staan met dit probleem. Ik doe tegenover
de omgeving maar of we een "normale" relatie hebben met
alles erop en eraan. Maar ik hou zielsveel van mijn partner en hij
van mij, dat weet ik zeker. Maar anderzijds voel ik me ook wel te
jong om sexloos door het leven te gaan. Misschien heeft een buitenstaander
een goed advies voor deze situatie.
|
Ik heb het eigenlijk heel erg goed met mijn vriend.
Ik ga nu iets langer dan een jaar met hem.
op de een of andere manier wil ik het toch met hem uitmaken. we hebben
steeds vaker wat mindere tijden en ik ben steeds degene geweest die
doorwou gaan terwijl we laatst op het punt stonden om er mee te stoppen
wou ik zo graag door en hij ook. het lijkt gewoon of t wel goed komt.
alleen nu wil ik het gewoon niet meer op de een of andere manier ik
wil niet zonder hem zijn want ik heb het gevoel dat ik niet beter
kan krijgen dan hem. ik moet het gewoon maar zien ik wil eigenlij
kdat hij t uitmaakt maar dat durft hij toch niet. ik weet dat gewoon
.. ik wil ook niet bam in een keer hem de deur wijzen want uiteindelijk
heeft hij niks fout gegaan maar loopt het niet meer.
ik weet nog helemaaaaal niet wat ik moet doen alleen ik kan niet te
lang wachten dat doe ik nu te lang |
ik heb nu 2jaar een relatie met een super lieve
en knappejongen, we zijn echt elkaars beste vrienden geworden, maar
hij is ook erg bezitterig & claimt me heel erg, ik ga niet meer
uit enz. en ik ben pas 18. Daarvoor ging ik juist heel veel uit en
maakte dingen mee.
Maar we zien elkaar elke dag en we zijn zo vertrouwd met elkaar dat
ik hetniet durf uit te maken. Het eerste jaar ging goed, was leuk
en gezellig, maar sinds afgelopen jaar hebben we steeds meer ruzie
en gaat t standaart bijna 1x in de maand aan en uit, maar als we dan
uit willen maken dan kruipen we beide weer terug omdat we zo kunnen
lachen samen en van elkaaar houden... ik (hij ook )blijf maar hopen
dat het nog veranderd en dat we wel samen oud kunnen wordenx maar
begin steeds meer te twijfelen... Hoemoet dit nou? Straks krijg ik
vette spijt en dan heb ik 2 jaar relatie weg gegooit ... :(
|
Mijn vriend zocht altijd wel contact met andere
vrouwen.
Maar volgens hem was dat doodnormaal en deed ie er niets mee!!
Tot dat het tussen ons ietsie minder ging en hij raar gedrag ging
vertonen naar mij toe.
Vroeg of ik kwam eten, maar deed dan heel sjagrijnig en boos, gaf
me minder aandacht en "t leek wel of ie een hekel aan me had!!
Ik vroeg nog," is er een ander?" welnee! je kunt me echt
vertrouwen hoor!
Tot hij laat in de avond een sms kreeg, die volgens hem van een vrouw
van zijn dienstmaat was, die ook PTSS zou hebben en het daar met hem
over kon hebben.
Hij vertelde het zo overtuigend!!
Tot ik op een dag per ongeluk een berichtje had achtergelaten op deze
dame haar Hyves-pagina.
Ze vroeg wie ik was, en vertelde, dat ze een korte maar heftige relatie
had gehad met hem en hij haar nog steeds belde!!!
Op dat moment was meneer onderweg naar mij toe.
Ik ben weggegaan, en toen hij me tegenkwam, en ik hem negeerde, belde
hij me op.
Ik zei," ga maar naar mevr****, wie is dat? vroeg ie ook nog
schijnheilig.
Ik zei dat ik zijn rotkop nooit meer wilde zien, en toen kreeg ik
nog een paar vreselijke sms"jes.
Na een aantal maanden heb ik hem vergeven en ben weer bij hem, omdat
ie me vertelde dat ie erg veel van me houdt,me miste en wilde trouwen.
dat laatste is hij op terug gekomen.
Ik was nog maar net weer bij hem of hij kreeg al weer sms jes en mailde
weer naar dames.
Hij zou het niet meer doen, maar ik ben al mijn vertrouwen in hem
kwijt, en weet niet wat te doen...ondanks alles houd ik erg veel van
hem, ook mede omdat hij zwaar psychisch patient is..
Zelf ben ik niet echt lelijk en kreeg onlangs nog een tel.nr achter
mijn ramenwisser van een leuke man.
Toch blijf ik bij een dikke hufter! Hoe bedoel je stom?
|
Ik heb een soortgelijke probleem..
ik ben een islamitisch meisje en was tot me oren verliefd op een islamitische
jongen.
Het was allemaal goed en ik dacht echt dat hij de ware voor mij was.
Na een afstandsrelatie te hebben van 3 jaar ongeveer. begonnen we
nog serieuzer te worden.
Nu realizeer ik me dat hij niet de ware voor mij is. Ik heb een aantal
keer gesprekken met hem gehad/ breaks/ ruzies noem maar op en steeds
kom ik bij hem terug. ik kan niet zonder hem omdat ik zo gewend ben
geraakt aan hem maar ik weet ook niet hoe ik dit moet aanpakken.
Als ik het nu echt uitmaak ..heb ik geen eer voor mezelf meer over.
ik wil nog wel dat hij nog respect voor me kan hebben. hoe raar het
mag klinken .. ik heb me best gedaan ik had alles voor hem over maar
gelukkig kan hij mij niet maken ..
Hoe moet ik dit knoop doorhakken ..
|
Ik ben corina en ben 37 jaar ik zit nog in scheiding
en heb 2 kinderen uit dat huwelijk ondertussen heb ik iemand anders
leren kennen die 10 jaar jonger is en hij wil heel graag een kindje
samen,maar ik twijfel heel erg.
Vooral om wat iedereen om me heen er van zal denken ik weet dat ik
veel commentaar zal krijgen,maar gezien mijn leeftijd vind ik dat
ik wel een keuze moet gaan maken.
Ik ben ook heel erg bang om niet meer aantrekkelijk gevonden te worden
want in mijn huwelijk heb ik daar heel erg het idee van gehad en dat
heeft me heel onzeker gemaakt.
Deze 2 punten maken het voor mij bijna onmogelijk om te zeggen dat
ik het wel wil,terwijl mijn hart ja zegt maar mijn verstand nee om
anderen niet te kwetsen. Ook ben ik bang dat het te snel gaat voor
mijn kinderen ze zijn 2,5 en 5,5 jaar.
Had ik maar een antwoord....
|
ging 3,5 jr met mn vriend, het eerste jaar waren
we helemaal gek van elkaar, hij was de wereld voor me, vetrouwde en
bouwde op hem, waren zowat 24/7 samen.. En was dus echt gehecht aan
hem geraakt, daarna werd de relatie anders, veel ruzies om stomme
dingen,het ging uit en weer aan,elke keer als het uit ging zocht hij
snel contact met andere meiden via internet en zei vaak dingen tegen
hun zoals je bent mooi en zulke dingen zei hij nooit tegen mij, ik
kwam erachter via een vriend van hem dat ie me heel vaak had verneukt,
en altijd andere namen tegen die meiden zei zodat ik er eigenlijk
niet achter zou kunnen komen, heb de meiden zelf gesproken en gezien
waarmee hij me had verneukt, en het waren er wel een stuk of 10 ....tjah..
Ik was gebroken omdat ik dat eigenlyk niet had verwacht want zo kende
ik hem niet, hij had 3jr lang in me hoofd gestampt dat ie anders is
dan andere jongens en niet zo'n fout zou maken en als wel dat hij
dan de 1ste is die me het zou verte!
llen en dom genoeg ben ik die woorden gaan geloven, maargoed kwam
er dus achter dat ie dat had gedaan en dacht nee dit pik ik niet,
ik wil niks meeer met m te maken hebben, helaaaaas!! Ik ging weer
terug.. En hij verliet me weer en wou me weer terug en ik ging...ondertussen
al 5x in een half jr.. 3dagen geleden heb ik er een punt achter gezet
omdat ik het niet meer trek, we zijn net een stel vrienden dan dat
we partners zijn.. Nu denk ik constant aan hem, blijf zn internetsites
bekijken, voel me unhappy (met&zonder hem) en nu maar hopen dat
ik sterk genoeg ben om niet weer terug te gaan en zou niet weten hoe!
En ik kan niet eens zeggen dat ik nog van hem hou, dat ik nog gek
op hem ben... Ik ben gewend aan hem, gehecht aan hem... What can I
do!!!!!!!!!!!!! |
| Ik herken veel van de punten. Ik ben bijna 23
en heb 5 jaar een relatie. Ik twijfel al heel lang over onze relatie.
Als ik alleen ben dan bedenk ik manieren om het uit te maken, maar
zodra ik hem dan weer zie ben ik het vergeten. Dit maakt mij zo in
de war. Want aan de ene kant wil ik het uitmaken, dat zegt mijn gevoel
en de punten hierboven en aan de andere kant denk ik; hij is een goeie
jongen, wil alleen jou, doet lief, belt je elke dag. En toch heb ik
het idee dat ik het uit wil maken en de echte reden weet ik nirt precies.
Hierdoor kan ik me ook niet voor de 100% geven en zet ik me juist
tegen hem af. Het is zo verwarrend allemaal ik word er gek van. Ik
heb het 1. Eerder uitgemaakt en ik weet nog jet gevoel van opluchting..
Ik hoop dat ik deze keer wel mezelf blijf en ook dat gevoel weer krijg
en me niet laat overhalen. Het is een lieverd maar ik wil niet meer.
|
| Ik herken het probleem zeker. Maar ik weet niet
hoe ik het moet doen, we hebben al een vakantie geplant. |
Ik ben 20. Heb nu 4 jaar met mijn vriend.
Hij zoekt altijd aandacht bij andere meisjes. via msn internet en
zijn telefoon ik heb vaak gezegt dat als hij er mee doorgaat dat ik
het uit zal maken. Maar hoop toch altijd nog dat hij zal veranderen
terwijl ik eigelijk weet dat hij dat nooit zal doen.Groetjes |
ik heb ook alle contact nu verbroken. na 16 jaar
huwelijk (terwijl ik pas 34 ben) voldoe ik nog steeds niet.
Ik ben er zo klaar mee. Een kwestie van loslaten denk ik.... |
mijn relatie is 3 maanden uit omdat die zooo saai
was Na 10 jaar
Ik wil de relatie vergeten ,maar het lukt niet zo erg en denk nog
iedere dag aan hem,maar ik wil toch niet terug |
| Bij mij is echt 7 van toepassing. Ik hoop telkens
maar weer dat het wel anders zou gaan en hij zichzelf wel verandert
terwijl ik weet dat dit nooit zal gebeuren. Ik heb nu 4 jaar een relatie
en vind het zo moeilijk er een eind aan te maken:S |
Waarom blijft ze bij hem
Hallo mensen,
Mijn story..
Ik ben 2 jaar samen met me vriend, ben voor hem in Rotterdam gaan
wonen, maar ben nu niet happy meer. Weinig sex, zelf ook eigelijk
geen behoefte aan. Geen spannende dingen meer, interesses heel veschillend.
Ik hou van hotels, uit eten, reizen. Hij wil alleen maar met de auto
naar Frankrijk, zo wil ik mijn toekomst niet zien! Ik heb weinig vrijheid,
ga niet meer stappen , voorheen heel veel. Ben pas 21! Alles wordt
gecheckt, hij heeft andere meningen. is verlegen, dus geen impulsiefe
acties, hou ik juist van. Houdt niet van mij hobbies en mijn soort
muziek. Ergeren aan dingen en doordat alles zijn we toch samen.
What to do?
Wortd er zelf gek van!!! |
| Reden 1 t/m 7 is op mij van toepassing. Dat is
heel veel om naast je neer te leggen en een verstandige beslissing
te maken. Er zijn meer excuses om te blijven dan redenen om bij hem
weg te gaan... |
Ha een man die reageert,
Mijn ex heeft het uitgemaakt, omdat ze geen toekomst meer zag, eerlijk
gezegd zijn we ook gewoon uit elkaar gegroeid. Ik ben erg blij dat
het uit is, omdat we nu beiden weer ons eigen leven kunnen lijden.
Alleen jammer dat het altijd zo verrekte veel pijn doet als de "ander"
het uitmaakt. Maar als een relatie niet werkt, dan moet je maar eieren
voor je geld kiezen en je bij de pakken neerleggen. Eerlijkheid gebied
mij te zeggen, dat het eerste jaar wel fantastisch was, alleen het
jaar daarna, werden de verschillen erg tastbaar en zichtbaar. Vurig
hoop ik dat we beiden verder gaan in ons respectievelijke leven en
dat we binnenkort weer als "vrienden" in de kroeg kunnen
zitten. |
ik denk dat het ligt aan het aantal jaren dat
je hebt
Heb je 1 jaar ja dan is de keuze makkelijker. Heb je bv 9 jaar een
huis 2 hondjes etc dan is het een stuk moeilijker en zullen de meesten
mensen naar mijn mening kiezen om de relatie echt te redden. Je geeft
dat toch niet zomaar op. Vooral niet na zoveel jaar als je zo geweven
bent in zijn familie en andersom en in de vriendenkring toch! Gr |
| Ik heb een relatie van 5 jaar met een hele lieve
jongen. Ik was 14 toen we wat kregen en ik vond hem heel leuk en hij
mij ook. Ik heb altijd wel het idee gehad dat hij mij leuker vond
vanaf het begin al. Hij heeft de eerste stap ook gezet, maar langzamerhand
beleef je allerlei dingen met elkaar. Het is een paar keer uitgeweest
en daar was hij altijd de reden van, een keer wou hij weer single
zijn (daar is hij wel snel op terug gekomen) en andere keren was ik
erachter gekomen dat hij aan het flirten was met andere meiden op
msn. Dat is allemaal goed gekomen en in die tijd was ik blij dat het
goed was maar altijd voelde ik toch op de achtergrond een gevoel dat
hij niet de ware voor mij is en vooral de laatste tijd neemt hij elke
kans om maar te zeggen dat hij met mij wil trouwen en kinderen wil.
Ik begin hem nu een beetje te knijpen en nu besef ik dat ik altijd
wel onbewust een stemmetje heb gevoeld die zei dat dit het niet was.
Ook al is hij lief voor me en doet hij! Lieve dingen en is hij bijvoorbeeld
nog nooit vreemdgegaan. Ik hoor altijd rond me heen verhalen van mannen
die allerlei dingen verkeerd doen maar waar de vrouwen toch altijd
naar hem toegetrokken voelen, en ik heb dat niet. Maar ik d8 van :
'ik moet heel blij zijn met hem'' Het is misschien een beetje raar
om te zeggen omdat ik 5 jaar met hem heb gehad maar ik denk dat hij
niet de ware voor me is, maar misschien heb ik wel een heel vertekend
beeld van ''de ware'' zoals veel vrouwen hebben door al die leuke
romannetjes en romantische films... Maar ik blijf toch hopen op echte
liefde. |
| Ik heb al bijna 3 maanden verkering, en het is
m'n eerste vriend, maar hij is heel anders dan ik eerst dacht, hij
wil niet werken daar is hij te lui voor, maar hij is al wel 18, en
hij wil nooit afspreken of hij wel of niet komt en komt alleen wanneer
het hem uitkomt, dus ik heb eigenlijk het gevoel dat hij me gebruikt
en ik alleen goed genoeg ben wanneer het hem uit komt, en dat zeggen
m'n vrienden en familie ook steeds tegen me. En ze vinden allemaal
dat ik het beter uit kan maken, maar ja dat is nou juist het probleem,
dat wil ik niet want ik hou wel heel veel van hem maar ik weet eigenlijk
al dat hij de ware niet is en het uiteindelijk niks zal worden... |
| heel waar wat jullie zeggen want het kost zo veeel
energie om bij die ene foute man te willen blijven dan op zoek gaan
naar die ene goeie ja het klopt als een bus wat jullie zeggen bedankt. |
| gemengde gevoelens. Ik heb nu 3 maanden een vriend
maar vraag me af en toe wel eens af of het wel een relatie voor moet
stellen. We kunnen niet prate zoals dat normaal in een relatie hoort,
hy vindt al snel dat ik een te grote mond heb. Soms denk ik dat ik
beter af ben zonder hem, maar mijn grote angst is om hem te verlate,
en dat ik achteraf spijt ga krijgen. |
| Ja ik ben zelf gek geworden op een lieve man maar
die wil zijn relatie niet opgeven en blijft voor de kinderen bij zijn
vrouw ik weet dat hij niet gelukkig is toch moet hij zelf de keuze
willen maken om er uit te stappen. Anoniem |
| Ik ben een vrouw van 27 die net uit een relatie
is gestapt van 10 jaar. Een grote reden is bezitterigheid geweest.
Ik had een partner die niet wilde dat ik alleen op stap of vakantie
ging. Heel lang heb ik gedacht dat dit dominantie is geweest vanuit
zijn kant.. Nu ik eraan terugdenk, denk ik dat het grotendeels te
maken heeft gehad met onzekerheid. Aangezien mijn ex een grote ego
had heeft hij dit nooit bekend, praten hielp dus niet aangezien hij
vond dat hij een goede reden had om mij niet alleen op stap of vakantie
te laten gaan (reden: Ik vertrouw jou wel, maar anderen niet). Zijn
wil was wet. We zijn er dus nooit uitgekomen helaas, waardoor ik voor
mezelf heb gekozen. Dus als tip zou ik aan de onzekere mensen willen
meegeven: Kijk uit dat je je partner verstikt met je onzeker gedrag,
want dan zou het averechts kunnen werken! |
| ik ben al bijna 10 jaar samen met mijn man. Ik
heb de scheiding aangevraagd,zoveel ellende meegemaakt.mijn man ging
vaak vreemd ,maar wilde niet bij mij weg.Hij ziet mij als iemand om
mee te pronken tegenover collega s en andere bekende.en toch heeft
hij een sexverslaving op internet en vraagt aandacht op de chat.Nu
heb ik doorgezet de scheiding en is bijna rond,hij blijf bij ons wonen
maar dat ik niet meer opbrengen.Eigen huis krijg hij niet moet langer
ingeschreven staan,naar zijn famikie wil hij niet geen contact meer
mee.Al met al voor mij nu een hele moeilijk situatie. |
| Het is eigenlijk heel simpel gezegd, maar niet
simpel gedaan. Uit ervaring heb ik geleerd dat een relatie goed zit
wanneer je het beste in elkaar naar boven haalt. Natuurlijk heb je
wel eens een dip maar als dit altijd doorsluimert moet je toch een
keer een bepaalde knoop doorhakken. Of doorgaan en er helemaal voor
gaan, of gewoon afscheid nemen. Wat een zin was die mij heel erg goed
heeft gedaan is "Wees niet bang om in het gat van eenzaamheid
te vallen". En echt, dat is zo. Je valt wel even, en het is allemaal
even heel hard en moeilijk, maar uiteindelijk ben je jezelf oneindig
dankbaar en kan je weer de persoon zijn die je altijd al hebt willen
zijn. |
| Ik heb ongeveer drie jaar lang een relatie gehad
met iemand. Ik voelde eigenlijk al meteen dat het niet goed zat. Maar
mijn familie reageerde heel enthousiast op hem, en ik wou ook zijn
vuile was niet buiten hangen. Ik heb heel dikwijls getwijfeld om bij
hem weg te gaan. Maar wat zouden mijn ouders niet zeggen? En dikwijls
gaf ik hem het signaal dat ik de rest van mijn leven bij hem wou blijven.
Drie keer ben ik weg gegaan, drie keer ben ik teruggekeerd, uit medelijden,
omdat hij maar bleef zeggen dat hij niet zonder me kon. Ik ben drie
maanden geleden bij hem weggegaan. Ik had op voorhand al met mijn
ouders gesproken over mijn twijfels, en die reageerden heel positief.
De eerste dagen had ik het heel moeilijk. Maar toen ben ik al mijn
gerief gaan halen (en ja hij stond te huilen). Toen ben ik veranderd
van telefoonnummer, zodat hij me niet meer kon lastigvallen. Maar
nu gaat het zoveel beter met me. Ik heb het soms heel moeilijk gehad,
maar ik ben er zeker van dat ik de juiste keuze heb gemaakt. |
| Ik snap wel dat Wij vrouwen het moeilijk vinden
om bij die ene te blijven. Soms is het ook zo, dat als je 2 mensen
hebt die lang bij elkaar zijn elkaar niet meer zonder kunnen zien.
Alles is dan een 'gewoonte' geworden.. Maar nu mijn verhaal.. Mijn
ex, waar ik nu weer mee flirt, is ook niet 'de ware'. Er worden van
alle kanten gezegd dat ik niet met hem moet zijn, dat ik dom bezig
ben en dat soort dingen.. Ja, ik weet dat ik dom bezig ben. Waarom
ik terug val op hem ? Omdat niemand 'hij' is.. |
| Ik ben heel lang bij mijn ex gebelevn omdat ik
volledig afhankelijk van hem was, althans dat was wat ik dacht. We
hebben samen een kind, ik werkte niet, net nieuw huis gekocht en oh
oh hij was toch zo leuk, en zo'n perfect koppel. Het heeft mij voor
mij 2 jaar geduurt voordat ik de stap durfte te nemen. Het was moeilijk
het eerste jaar. (daar komt bij dat hij agressief was , nadruk op
was) zowel financieel als geestelijk. Maar nu 3 jaar later ben ik
een sterke zelfverzekerde onafhankelijke vrouw, die het prima voor
elkaar heeft. Gelukkig is, alleen in mijn EIGEN huis. Ik heb er lang
over gedaan, maar achteraf zo blij dat ik dan toch de stap genomen
heb |
| Ik ben bang als ik weg ga bij me vriend, dat ik
me zo eenzaam ga voelen. En geen leukere partner zal vinden. Ik heb
altijd gedacht dit is de ware, en in veel opzichten is het dat ook
wel. Maar er blijven te veel mening verschillen, teveel ruzies, er
wordt te veel gescholden. Maar ik durf de stap gewoon niet te maken! |
| Nou, dames hierbij zeg ik je soms is gewoon een
einde maken het beste dat je kan doen, zoals in mijn geval.. Ik had
een relatie van 1.5 jaar, zelfde studie, zelfde vrienden, bijna zelfs
het zelfde leven.. Hij leek perfect, slim, charmant, een heerlijke
man in alles wat hij deed en vond mij de DE WARE... (nou niet voor
mij dus want er bleef iets missen) ik dacht van het komt wel goed,
verandering ik pas me wel aan,, je hebtt alles etc. Totdat ik me zodaan
begon te irriteren aan alles wat hij deed en zei (ik herriner me dat
hij door mijn Attitude een week lang mij heeft verrast met allerlei
kadootjes)IK KON ER DUS GEWOON NIET MEER TEGEN, en voorals als je
ook nog intiem wilt zijn, was gewoon een hel. UITEINDELIJK ZETTE IK
ER EEN PUNT ACHTER EN GELOOF ME IK VOELDE ME VRIJ, BLIJ EN TOTAAAALL
HAPPY. Zelfs mijn omgeving merkte de verandering (zijn geval was het
wat minder maar goed) MIJN ADVIES DOE HET !! |
| Ja ik herken dit heel goed van misschien komt
het toch nog goed, dat heb ik zeker 7 jaren gedacht in een huwelijk
van toen 26 jaar, maar het kwam echt niet goed dus na 33 jaar getrouwd
te zijn geweest, de knoop doorgehakt, nou zal je denken waarom toen
wel, ik was iemand tegengekomen waar ik meteen vlinders van in mijn
buik kreeg, daarom begreep ik nee dit komt dus niet meer goed ik hou
niet meer van deze man en dat zal ook nooit meer komen, en dan is
het niet belangrijk meer of je het alleen zal gaan redden, ik wist
als ik niet stop met dit huwelijk ga ik vreemd en dat heb ik in die
33 jaar nooit gedaan en wilde het zo ook niet afsluiten, ik ben nu
ruim een jaar verder en het gaat goed alleen, waar een wil is is een
weg zeggen ze wel eens maar kies voor jezelf als je niet echt gelukkig
meer bent in je relatie het leven is te kort. En ik ben niet een van
de jongste meer maar het kan toch nog goed gaan in je leven, en leef
niet verder tegen beter weten in, het leven! Heeft zoveel meer te
bieden, kies voor jezelf. |
| Mannen en vrouwen zullen nooit gelijk zijn aan
elkaar, niet qua gevoel en niet qua gedrag. Wij (vrouwen) zijn gewoon
wat gevoeliger en hebben wat meer aandacht nodig. Mannen zijn nou
eenmaal wat minder van het knuffelen en eindeloze verhalen aanhoren.
Als ik mijn vriend een tijdje niet heb gezien of een week of langer
(door mijn periode, drukke agenda, etc) geen sex heb gehad met mijn
vriend, dan ben ik chagerijnig, doe ik boos, kraak ik hem af en noem
maar op... Ik ben zelfs 9 van de 10 keer bewust van mijn gedrag, puur
omdat ik gewoon aandacht wil. En als ik dan tevreden ben gesteld,
dan ben ik mijn oude zelf weer!! In de eerste paar maanden hadden
we een paar knallende ruzies. Zelf toen we 2 weken op vakantie waren,
hadden we ongeveer 5 dagen ruzie. Het is niet leuk om te weten dat
je een mens niet zomaar kan veranderen. Met andere woorden: het is
niet leuk als hij niet luistert!! Ik was daar gelukkig snel achter
gekomen en ik heb me aangepast op sommige gebieden. Gelukkig heb ik
ook van zijn kant veranderingen gezien. Nu praten we wat meer, laten
we kleine meningsverschillen voor wat het is en (het belangrijkste)
luisteren we meer naar elkaar. Op momenten dat we er bijna een punt
achter wilden zetten, heb ik echt gezien dat hij pijn en spijt had
en dat hij van me hield. Ik kan dames adviseren om niet alles als
een reden te nemen om hem maar weer eens kwalijk te nemen voor iets.
Probeer op een normale manier te zeggen wat je dwars zit en ga vooral
niet over kleine dingen zeuren, want dat werkt averechts. En wees
ook een keer lief voor hem! |
90% van de vrouwen/meiden die hier reageert kan
2 dingen doen:
- of zet er een punt achter, DUMP hem.
- of blijf bij hem en STOP met zeiken als je 'toch zoooooveeeel van
hem houd' BAH
Maak eens een beslissing in je leven... |
| nou ik ben 18 en heb 10 maanden een vriendje en
we maken elke dag ruzie en hij doet gewoon geen moeite voor me maja
ik heb het ook 7. Hopen tegen beter weten in. Je hoopt idd egt dat
hij veranderd wat natuurlijk niet zo is en 6. Bang om alleen te zijn
we doen egt alles samen zitten bij elkaar op school dus dan zie je
elkaar wel elke dag ja.. Al helemaal als je bij elkaar in de klas
zit... Ik weet dat het over is maja dat gevoel dat je het weet is
verschikkelijk maja als sommige het zelfs na 30 jaar kunnen kan het
ook wel na 10 maanden toch?? |
| Mijn vorige relaties waren eigenlijk allemaal
gebaseerd op leugens en verraad. Ik had alles voor mijn vorige partner
over, en gaf meer dan ik in me had. Hij was mijn grote, ware liefde.
Ik hield zo ontzettend veel van hem. Na ruim 4 jaar bleek het een
onbeantwoordde liefde te blijven. Ik ben daar echt aan onderdoor gegaan.
Nu heb ik een vriend die heel lief is, een hart van goud heeft, een
echte schat is, maar ik hou nog steeds niet van hem (we zijn bijna
een jaar samen) Ik hou mijzelf voor dat het houden van wel komt, want
ik wil hem niet kwijt. We doen een hoop samen, en ik voel dat hij
een echte vriend is. Maar ik voel ook dat ik niet van hem hou op de
manier zoals ik zou moeten doen. En als ik hem vertel dat ik niet
van hem hou, raak ik hem voorgoed kwijt. Dit is iets wat ik nu met
100% zekerheid kan zeggen. |
| sinds 2 jaar ben ik bevriend met een jongen, in
de eerste instantie vond ik hem helemaal niks,tot we 6 maanden verder
waren begon ik meer voor hem te voelen. We flirtte er wat op los en
later kregen we een seks relatie en dat ging goed tussen ons, een
paar weken later raakte hij in een dip vanwege overleden opa en op
de begravenis hoorde hij van familie dat ie zich moest aanmelden op
hyves. Toen begon de ellende, hij kreeg contact met zijn vroegere
buurmeisje, en zat in mijn bijzijn met haar te flirten en werd verliefd
op haar, maar ze hadden elkaar nog niet in het echt gezien. Op een
dag wou hij weer met mij naar bed, halverwege toen we bijna wouden
beginnen toen wou ie ineens stoppen en kon het niet meer. Dat was
voor mij zo een teleurstelling en kon alleen maar denken en schreeuwde
ook tegen hem "Wat vind je nou leuk aan dat %$@&@@ WICHT??!"
ik kon haar niet uitstaan.. Een maand later is hun contact verwaterd
en zij besloot niet meer met hem te flirten en te doen en koos voor
haar man, waardoor hij haar uit zijn msn heeft verwijderd wat voor
mij een super opluchting was! Eindelijk begon onze seks relatie weer
op te bloeien, maar wel met beperkingen omdat het gebasseerd is op
pure seks en vriendschap. Mensen hebben me al geadviseert dat ik moet
stoppen met hem, maar ik heb liever een ijzersterke vriendschap met
af en toe wat seks dan dat ik deze jongen los zou moeten laten. Klinkt
raar maar ik weet niet wat ik zonder hem moet. Op een dag ga ik een
andere jongen ontmoetten die mij wél leuk gaat vinden en krijg
daar in de toekomst een relatie mee, dat weet ik zeker. En die zogenaamde
beste vriend van me, die nog steeds niks met me wilt, die gaat het
in de toekomst heel zwaar krijgen. Vroeg of laat als het te laat is
dan gaat hij besseffen wat hij aan me heeft gehad! Anoniempje |
| IK heb een relatie van bijna 3 jaar, we kunnen
het verder heel goed met elkaar vinden en met elkaar opschieten, we
zijn gek op elkaar. Ik voel wel dat onze relatie een sleur aan het
worden is en sta er ook open voor om er aan te werken en het op te
fleuren, maar hoe gaat dat als je partner je nooit verteld dat hij
je mist en van je houdt. Een Lief woord zoals'ik heb je gemist' hoor
ik nauwelijks van zijn kant komen. In het begin van onze relatie,
de eerste twee maanden, was het love in the aire, toen liet hij me
wel weten hoeveel hij om me gaf en had hij mij ook leuk vond enz.
Nu is dat zo anders geworden, als ik hem wel eens vraag of hij van
me houdt krijg ik van hem te horen dat hij stapel op me is en dat
het onnodig is om me dat te vertellen en dat hij niet meer bij me
zou zijn als hij niet van me hield. Ik heb het gevoel dat ik zijn
liefde voor mij moet afleiden van de daden en manier van hoe we met
elkaar omgaan.Ik weet zelf ook wel dat hij een persoon is die ! Niet
gauw over zijn gevoel praat, voor de rest is hij wel heel lief voor
mij en zit het allemaal goed. We gaan vaker uit en besteden lange
tijd met elkaar, maar toch voel ik dat er iets niet klopt aan onze
relatie. Ik wil hem ook niet dwingen om zijn geveoelens voor mij naar
voren te brengen, ik vind dat dat vanzelf moet gaan en niet dat je
daar om moet vragen of dwingen. Waarom ik niet bij hem weg ben is
omdat ik hem de tijd gun en de ruimte wil geven om ooit eens zelf
door te hebben dat hij me te kort doet op dat gebied. Ik zelf ben
een gevoelig persoon en doe zo me best door een voorbeeld te geven
en wel over mijn gevoelens voor hem te praten en duidelijk te maken,
maar van zijn kant komt het maar niet. Al weet ik ook wel zeker dat
hij ook om mij geeft en van mij houdt, maar ik mis toch een stuk van
intimiteit tussen ons en weet heel zeker dat ik niet verder kan met
een persoon die zijn gevoel voor mij niet kan uitten. Zou iemand mij
een advies kunnen geven hoe ik hier ! Uit kan komen. Groet |
feedback: nummer 2,6 en 7 zijn het echt helemaal
bij mij!!!
2...Ik ben bang dat er echt nooit iemand echt van mij zou kunnen houden.
6...Ik wil een maatje hebben waarmee ik alles kan delen. Iemand die
meer voor me is dan alleen een vriend. En dan 7... Deze klopt het
allermeest denk ik... Ik blijf hopen dat alles veranderd... Ik ben
zo waanzinnig gek op hem. We zijn al een tijd samen, maar in 2,5 maand
is het al 3 keer over geweest. 3 keer hebben we het weer opnieuw geprobeerd.
Zo ook gisteravond weer... En wat nu...!!!! Hij dumpt me vandaag weer...
Omdat hij zelf niet weet wat hij wil!!!! Aan de ene kant wil hij bij
me zijn, omdat hij van me houdt, maar aan de andere kant wil hij zijn
vrijheid terug!!! Als we bij elkaar zijn voelt het zo goed... En kunnen
we niet van elkaar afblijven en voelen we zo goed hoe gek we zijn
op elkaar. Maar zodra we smsen of chatten dan gaat het fout!!! En
waarom... Ik denk dat wij niet met elkaar en niet zonder elkaar kunnen.
Ik wil hem terug... Ik wil voor hem blijven gaan. Ik hou van hem en
hij van mij. Ik weet het gewoon niet meer. Wist ik het maar.. Dan
was ik nu van mijn gebroken hart af!!!! |
| ik heb nu ook al 3jaar een vriend en wil het gedaan
maken omdat ik iemand anders graag zie maar hoe ik wil zijn reactie
niet zien want ik weet dat die zich een rivier zal wenen ik wil niet
zien hoe hij toegetakeld is door die verscheurende woorden en hij
komt zeker en vast aan men deur bellen om te vragen als ik toch niet
terugkom en dan komen de medelijden weer nar boven en laat ik me gaan
maar dan zit ik terug in de put ik zie hier veel mensen in dezelfde
situatie die ook eerst de moed niet hadden en ik hoop dat ik nu ook
de moed krijg maar zo voelt het allesins niet ik wil wel eerlijk zijn
maar wil hem niet kwetsen hij is tenslotte men 1ste vriend ik wil
gewoon zoveel op zijn systeem werken dat hij het gedaan maakt het
is al enkele keren gebeurt dat het bijna gedaan was maar dan laat
ik me terug vangen en ga er toch weer bij omdat ik medelijden heb
met hem ik wou dat ik wat meer dacht aan mezelf i.p.v aan een ander
veel van men vrienden geven me advies (goede ad! Vies) maar iets weigert
dat advies te gebruiken en weet nu zelf geen raad meer ik denk soms
nog :ga ik daar echt bij blijven?krijg ik daar kindjes mee?wat als
hij me ooit ten huwelijk vraagt? Al die vragen maken me gek en men
gevoelens liggen in een driedubbele knoop en ik weet niet waar ik
moet beginnen met ontknopen HELP! |
| Je kan niet met elkaar en niet zonder elkaar.
Ze houden veel van elkaar, ruzies zijn wel heftig maar het word daarna
weer grondig opgelost en uitgesproken. |
| Ben inmiddels 1,5 jaar getrouwd en twijfel nog
steeds. Het moment dat hij me ten huwelijk vroeg, zei een klein stemmetje
in mijn hoofd al dat dit geen goed idee was. Het vreemde is dat ik
me bijna geen betere man kan wensen. Hij is lief, eerlijk, trouw en
hij vindt me de mooiste vrouw van de wereld. Toch blijf ik dat knagende
gevoel houden dat ik "iets" mis in mijn leven. Misschien
zodra ik erachter kom wat dat "iets" is, kan ik eindelijk
een beslissing nemen. |
| HALLO IK HEB HET ZELFDE VOOR BEN NAMELIJK 19 jaar
en heb drie kinderen geen drieling of tweeling de eerste kind is van
een tienervader die ik maar niet kan vergeten droom over hem enz en
ander twee kinderen met iemand anders waar ik nu niet meer van hou
maar kan niet weg en ook omdat de tienervader zijn kind nooit wild
zien mijn hart zegt dat ik weg moet gaan maar mijn hoofd zegt doe
het niet de tienervader verdient je niet wat hij heeft me aangedaan
ik kan hem maar niet vergeten hou nog heel veel van hem groetjes |
| heb nu anderhalfjaar met mijn vriend. De eerste
twee maanden ging het goed,maar daarna begonnen de problemen. Hij
had niet zoveel behoefte aan seks en intimiteit. Als het twee keer
gebeurde dan was het al genoeg voor hem. Dit kan en wil ik niet verkroppen
en begon in opstand te komen. Weet niet hoelang het gaat duren,maar
ben erg ongelukkig met deze situatie. Hij beloofd mijn te veranderen,maar
zie dat niet zo gauw gebeuren. Het is wel zo dat hij mijn super aantrekkelijk
en sexy vind. Help weet echt geen raad hiermee. |
| je houd van hem, al besef je dat je nooit op de
eerste plaats zal komen. Jaren en jaren hoop je dat je een plek in
zijn hart en leven krijg. Maar dan vallen de schellen van je ogen
en besef je dat jij er wel was voor hem in ziekte en vreugde maar
hij informeerde niet hoe jij je voelde na zware operatie, informeerde
niet naar uitslagen. Maar van jou werd verwacht continu aan hem te
denken en zijn kinderen. Pas na de zoveelste keer dat blijkt dat je
weer alles in je up moet verwerken, hak je de knoop door en ga weg
bij hem. En dan nog; zit je te hopen dat hij wakker wordt en je alsnog
laat weten er echt voor je te gaan, je mooie kanten ziet en mist. |
| Exact zoals jullie het beschrijven (ideale echtpaar)
na 26 jaar vernederingen 2 kinderen waarvan 1 supermoeilijk gepuberd,
toen de kinderen een plekje hadden was ik aan de beurt. Heb er zeker
10 jaar over gedaan om weg te komen. Hij was zo dominant dat hij rond
ging bazuinen "zij komt wel bij me terug" echt iets voor
een narcist zoals hij. Ik kon het toch zeker nergens beter hebben
dan bij hem??? Ben nu bijna 3 jaar bij hem weg en gelukkig met een
ander die me wel in mijn waarde laat. |
| Tsja,ik denk dat iedereen wel eens té lang
bij iemand is gebleven.Dat je weet: het zit niet goed&ik ben niet
gelukkig. Maar dat je toch bij hem blijft.De redenen staan in het
artikel vermeld.Ik dacht dat ik 2 maanden terug 'de ware' had gevonden.
Maar ik zie steeds meer trekjes waar ik denk ik niet mee kan leven
(vnl. Passief-agressief gedrag, egocentrisch). Hij zegt: ik ga veranderen!.
Maar ik weet dat dat niet gaat gebeuren! Als ik er nu een punt achter
zet, zal het makkelijker zijn dan over 3 jaar. Maar ja...wat als hij
wel kan veranderen? Dan gooi ik misschien iets moois weg ? Maar in
het verleden is mijn hoop ook al vaak tevergeefs geweest. Dus ik denk
dat ik naar mijn verstand ga luisteren....hoe moeilijk dat ook is. |
Ik heb 2 jaar 'iets' gehad met een jongen die
me keer op keer voorloog, dingen verzweeg en me bedroog. Telkens verzette
hij onze afspraken en via via kwam ik er achter dat hij me ook nog
eens maandenlang bedroog met een ander. Het ging aan en uit bij ons,
maar als het uit was, miste ik hem gigantisch. Dan zat ik dagenlang
te huilen en hoopte dat hij toch weer bij me terug zou komen. Dit
gebeurde ook heel vaak en eigenlijk kreeg ik er na een jaar wel heel
erg genoeg van. Toch liet ik me dit keer op keer overkomen en waarom?
Omdat ik gewoon dacht dat hij mijn ware liefde wel moest zijn, omdat
we na al die obstakels toch weer bij elkaar kwamen. Dus dit:
- 7. Hopen tegen beter weten in. Je blijft tegen beter weten in hopen
dat het goed komt. Je kunt je er niet bij neerleggen dat je relatie
is stuk gelopen en blijft hopen dat alles (en vooral hij) ooit zal
veranderen en dat het allemaal goed zal komen.
|
| De kinderen waren altijd een belangrijke reden
om te blijven. Ik kon het hen niet aandoen om heen en weer geslingerd
te worden tussen vader en moeder. Bovendien wilde mijn man me niet
laten gaan. Als er een crisis was beloofde hij steeds dat alles zou
veranderen. Ik ben inmiddels al 33 jaar met hem samen. Nu ga ik sterk
zijn en onze relatie beeindigen. |
| Luisteren naar de stem van je hart kost tijd.
Mijn ex heeft borderline maar weigerde zich te laten behandelen. Ik
werd belogen, bedrogen en financieel uitgekleed. Het heeft me jaren
gekost om me los te maken uit dat huwelijk. Medelijden, onzekerheid,
schuldgevoel over het 'in de steek laten', hoop dat 't anders zou
worden... Allemaal zijn ze de revue gepasseerd. Uiteindelijk heb ik
toch voor mezelf gekozen, zelfs toen nog met pijn in mijn hart. Maar
ik ben trots op mezelf dat ik het uiteindelijk heb gedurfd. Dus voor
wie erin zit: Doen!! Je wordt er zóveel gelukkiger van!! |
| Ik was zo verliefd op mijn vriend, en zo blij
toen we wat met elkaar kregen. Maar ondertussen wist ik dat het niet
goed zat. Toen we elkaar leerden kennen zei hij regelmatig onze afspraakjes
af (had altijd smoesjes en hield me eigenlijk aan het lijntje). In
die periode had ik het eigenlijk al af moeten kappen. Maarja; verliefdheid
maakt blind. In de periode dat we een relatie hadden was ik aan de
ene kant dolblij(waarom, dat weet ik eigenlijk niet eens precies),
maar aan de andere kant wist ik dat er iets totaal niet goed zat.
Hij kon mijn grappen niet accepteren, werd kwaad om de kleinste dingen
als hij het er niet mee eens was, trok me heel erg naar hem toe. Ik
durfte totaal mezelf niet meer te zijn, maar bleef hopeloos verliefd.
Het ergste was nog; ik had steeds meer de indruk dat hij me zag als
zijn duivelse ex. Zij heeft zijn leven voor een deel vernietigd, toen
die tijd. En ik werd daar nu op afgerekend. Terwijl ik alleen maar
iets leuks met hem wilde opbouwen, en zorgen dat hij zijn ex uit z'n
hoofd zou zetten en achter hem zou laten. Ik werd met de dag stiller.
En dat is uiteindelijk de reden geweest waarom hij het heeft uitgemaakt.
Ik was te stil! En het was volgens hem allemaal mijn eigen schuld
dat hij er een einde aan maakte. Ik voel me nu nog steeds zo belazerd!
Wat ik eigenlijk al veel eerder had moeten doen, heeft hij bij mij
gedaan..de relatie beeindigen. Het kwam als een harde klap in mijn
gezicht, en ik vond het zo onterecht. Hij is al die tijd een zak tegen
mij geweest, en gaat vervolgens doodleuk vertellen dat het mijn eigen
schuld was..terwijl meneer zelf de fout heeft gemaakt een nieuwe relatie
te beginnen terwijl hij blijkbaar nog totaal niet over zijn ex heenwas,
en nog niet inziet dat niet iedereen zoals die griet is.. Ik weet
nu (na 3 maanden) nog steeds niet waarom ik hem zo leuk vind, en ik
ben nog totaal niet over hem heen. Ik zou graag mijn leven weer op
willen pakken, maar door deze abrubte gebeurtenis zijn er nog steeds
zoveel vragen die in mn hoofd blijven zweven..word er gek van! Ik
wil niets liever dan weer verdergaan, maar door deze gebeurtenis lijkt
het bijna onmogelijk om dat het komende jaar nog mogelijk te maken.. |
ik ga 4jaar nu met die jongen en ik heb al 6keer
besproken over uitmaken gezegt dat ik bij hem blijf omdat ik het zielig
vind en alsnog blijft die bij me dat snap ik niet
Ik ben ook bang dat ik voor altijd alleen blijf of weer de verkeerde
jongen krijg |
| Ik heb de ware gevonden, ik heb nog nooit zo'n
beste vriend gehad! Wij zijn allebei anders, maar er zijn van die
tegenstellingen.. Ze zeggen je moet de juiste overeenkomsten hebben
die hebben we en de juiste tegenstellingen, dat hebben ze maar niet
de juiste haha Ik irriteer me omdat hij zo "saai" kan zijn
en zo recht toe recht aan. Maar hij is gewoon ook geflipt aan de andere
kant heerlijk heel apart.. Misschien hebben we samen wel 4 persoonlijkheden,
waarvan er 2 niet goed samengaan, maar we zijn nog samen na 2,5 jr
en we gaan proberen een tijdje samen te wonen, eindelijk!! Maar of
hij de ware is wijst de tijd wel uit denk ik, als we niet te veel
gaan veranderen?? |
| het is geven en nemen in een relatie..maar je
moet nooit het gevoel heben dat je te veel moet inleveren..dan klopt
de verhouding niet meer,en word je nooit gelukkig.heb ondanks de ervaring
wel ondervonden..mooie praatjes van degene van wie je houd.pas daar
mee op..vrouwen zijn gevoelig voor mooie praatjes.ik ben er helaas
ook in getrapt.maaar daar ben ik nu wel waakzaam in !groetjes allemaal
en sterkte.we leven op te leren! Kus kus |
| zoek niet naar de mooiste, maar naar diegene die
je het gevoel geeft dat je kan stoppen met zoeken |
ik heb elke dag ruzie met me vriend maar ik weet
niet wat ik wil we zijn 3 jaar bij elkaar en we hebben een dochter
van een maand oud. Hij maak ruzie voor alles en hij slaat me heel
vaak
Maar ik weet niet of ik van hem hou of niet en ik weet niet of ik
bang ben om alleen te zijn en ik woon bij zijn ouder maar aan de ene
kant hou ik van hem open weet ik niet of dat wel zo is en of ik wel
zonder hem kan. Maar messchien ben ik ook bang dat niemand anders
me wilt wat kan ik doen weet iemand wat is :S |
********
Hoe zal ik beginnen, we kende elkaar al langer, en een jaar waren
we erg goede vrienden.... Toen werden we in één keer
stapel gek op elkaar... We wouden altijd samen zijn, ookal we best
ver uit elkaar woonden... Het ging echt lekker, drie jaar lang........
Romantische etentjes, hotelletje in hotelletje uit, elkaar verassen...
Gewoon opdagen terwijl je verteld dat je eigenlijk dit weekend niet
langs zou komen. De gedachtes aan die tijd geven een goed gevoel...
Toen emigreerde ik naar een ander land en is hij op vakantie gekomen
en ging het gewoon niet meer zoals vroeger... Dat deed echt zoveel
pijn... Toen hij terug was vertlede hij dat hij de gevoelens die hij
eerder had niet meer voor mij voelde.... Ik kon het niet geloven...
Telkens wanneer ik terug kwam in Nederland ontmoetten we elkaar weer
en dan was het echt een heerlijk gevoel, en af en toe gewoon niet
leuk omdat we beide wisten dat het gewoon niet meer goed kon komen
.... Het gevoel is er gewoon dat het niet meer goed zal komen tussen
ons... Ookal we echt drie geweldige jaren hebben gehad, het heeft
zoveel pijn gedaan dat hij het toen uit heeft gemaakt en ja, dan kun
je wel zes maanden later me ten huwelijk vragen maar dat gaat dan
niet meer, dus is het echt voorbij, en ik ben laatst nog in Nederland
geweest en heb besloten hem deze keer daar niet meer van op de hoogte
te stellen... Ookal ik het graag anders had gezien als ik terug kijk...
Het is zoals het is... Alleen kun je geen relatie tit stand houden...
Ik heb mijn leven opgepakt en heb een geweldige man leren kennen...
Ik vertrouw hem en kan me niet voorstellen dat hij mij ooit zal zeggen
dat hij anders is gaan voelen.... En hij maakt me gelukkig wat het
belangrijkste is van alles!!!! Als ik dan terug kijk ben ik blij dat
het zo is gegaan, en niet dat ik later wanneer ik bv 20 jaar getrouwd
zou zijn in éém keer een vreemde in huis zou hebben....
Daarom ware is niet altijd degene van wie je helemaal gek bent, je
moet ook zeker weten dat hij je gelukkig kan maken!!!!! |
Graag wil ik reageren. Heb 4 maanden geleden een
relatie van 2,5 jr.verbroken. Wat mij tot dat deed besluiten was zijn
ego (ontstaan door onzekerheid)waardoor hij alle aandacht wilden hebben.
Ik weet dat ik daartoe heb besloten toen ik zelf in een mega moeilijke
periode zat. Incest binnen ons gezin, hond overleden, ex man ( vader
van mijn kids)overleden. Begrijp dat dit alles heel moeilijk voor
mijn toenmalige vriend moet zijn
Geweest. Weet dat we allebei "gebroken"zijn. Soms moeten
dingen gaan zoals ze gaan, alleen vraag ik mij hierbij zovaak en zoveel
af...waarom! Hou nog enorm veel van hem, mis hem, en voel mij niet
compleet zonder hem. |
| Ben een vrouw die in deze situatie leeft! Geloof
me, is niet eenvoudig! Vraag me elke dag af of hij wel degene is waar
ik oud mee wil worden. Bijna alle redenen die aangegeven zijn, zijn
op mij van toepassing. Samen hebben we het luxe, hebben dezelfde toekomstwensen,
maar met elkaar? Tijd zal het leren. Doen wat je verstandig lijkt
en doen wat je hart je ingeeft is makkelijk gezegd, maar absoluut
niet gedaan. Het klinkt allemaal zo logisch om te stoppen als je niet
gelukkig bent, maar wat we samen hebben opgebouwd is ook niet niks!
Vind dat maar nog eens terug. Maar altijd twijfelen is ook geen optie
en niet eerlijk. Dus, tja... Wordt vervolgd
|
ook ik na meer dan 30 jaar samen heb al een paar
jaar de twijfel. Soms,meestal wil ik niet meer. Onze normen en waarden
zijn in deze mderne tijd totaal verschillend geworden. Ik ontdek dingen,wat
ik van mijn man noit had verwacht. Een derde persoon is er niet. Maar
dar tussenin,heb je het internet,de moderne tijd,waar je doorheen
zweeft. Ik heb bijna geen eigenwaarde meer over,op dit moment,ben
al eens een weekje ergens ander geweest,om tot rust te komen,en dan
voel ik me rustiger,veiliger,dan thuis bij hem. Maar dan komen de
sms jes van hem,en ik ga weer terug,
Moeilijk,de liefde is er nog wel,maar ik haat de dingen die hij nu
doet,hij heeft daar al rekening mee gehouden,maar merk dat hij zonder
zijn ding,zijn behoeftes,op het internet,niet lekker in zijn vel zit,en
ik vind dat wel erg,ik heb het gevoel,dat ik hem iiets ontneem,en
dat wil ik ook niet,maar ik kan niet verder met hem als hij zijn ding
wel gewoon doet. Moeilijk moeilijk..tweestrijd in mijn hart |
| Wat een gezeik allemaal! Zo'n liefde heeft niets
goeds.. Het brengt je alleen maar ellende en rotgevoelens. Bij zo'n
liefde zeg ik (uit eigen ervaring) geen contact, zorg dat je hem niet
ziet, spreekt, hoort of wat dan ook. Dan vergeet je hem vanzelf...
Zodra je hem bent vergeten en je komt hem tegen dan valt het allemaal
wel weer mee en kan je ermee leven. Zorg dat je wel een leuke vent
tegen komt die inziet dat jij ook leuk bent.. Anders is ie het niet
waard! |
"waarom blijft ze bij hem"
We waren al jaren bij elkaar, ik was ook bang dat ik misschien spijt
zou krijgen en dat het dan te laat was...De gedachte dat ik hem dan
met een ander zou zien maakte mij misselijk... |
| Dit was zeker herkenbaar voor mij. Ik heb vandaag
definitief een punt achter mijn relatie gezet. Het ging gewoon niet
meer. Maar eerst was ik koppig en had ik inderdaad hoop tegen beter
weten in. Ik houd nog steeds verschrikkelijk veel van hem. En dat
weten we beide van elkaar. Maar naar ons gevoel is het voorlopig beter
zo. |
| Op zich wel herkenbaar. Al zetten een hoop mensen
wel heel makkelijk een punt achter een relatie. Zelf ben ik 20 jaar
samen geweest, getrouwd, kind, alles er op en er aan. En tegen beter
in toch te lang doorgegaan. Een stuk gemakzucht en ook een kind, die
je dan als vader niet toegewezen krijgt, speelden hierin mee. Mijn
ex heeft zelf de stap uiteindelijk gezet, na eerst wat hele vreemde
dingen gedaan te hebben en trok direct in bij een ander, er van uitgaande
dat zij ons kind wel even toegewezen zou krijgen. Helaas voor haar
en gelukkig voor ons kind en mij heb ik genoeg geduld gehad naar het
einde toe, hoofdje koel gehouden en heb het voor elkaar gekregen om
onze zoon bij mij te laten wonen als alleenstaande vader......het
is een strijd, maar het is het meer dan waard, niks weekendvader zijn,
de rollen zijn eens een keer omgedraaid, gelukkig. Nu zijn we alweer
een paar jaar verder en woon ik inmiddels weer samen met een fantastische
vrouw en vormen we een gezin van 4, aangezien zij ook al een kind
had. Een relatie kan dus eindigen en er is zeker zonneschijn na de
regen. Alleen met kinderen er bij betrokken......ik wens het niemand
toe zeg ik uit eigen ervaring, want meestal gaat een scheiding niet
bepaald op een normale manier en kunnen mensen dan compleet niet meer
rationeel denken. Voor alle scheidende mannen met kind(eren)......geef
het niet op. Als die aanstaande ex je probeert te "naaien"
over de rug van het kind/kinderen, ga dan die strijd aan en vecht
keihard terug. Word je daarin op een smerige manier behandeld, zorg
er dan voor dat je dat ook in meer dan gelijke munt terugbetaalt.
Geef het nooit op, het is niet onmogelijk om de zaken in je voordeel
te laten keren.......helemaal belangrijk als dat in het voordeel van
je kind/kinderen gaat, zoals in mijn geval absoluut aan de orde was,
want dat is het allerbelangrijkste. |
hoi,
Ik heb een relatie met een jonge, we zijn al bijna 2 jaar samen, hij
heeft ook gevraagd of ik met hem wil trouwen, daar heb ik uiteindlijk
ja op gezegt. Hij is zo lief voor me, en ik kan ook echt zo lastig
zijn. Ik ben chagrijnig van het ene op het andere moment heb ook absoluut
geen geduld en ook erg slordig. Maar hoe lief hij ook voor me is,
toch voel ik me niet vrij bij hem. Ik houd het geheim als ik met vrienden
wat ga doen, omdat hij heeft gezegt dat ik dat niet mag doen.... En
somige vrienden zie ook niet meer. Maar ook heb ik mijn dromen die
ik waar wil maken, en hij heeft het alleen over dat ik me beter moet
maken in mijn werk. Hij bedoelt het goed hoor en ik houd ook super
veel van hem, maar ik zie me niet oud met hem worden ook heb ik een
paar keer gehad dat ik ook iemand anders leuk vond. En dan dacht ik
eigenlijk vooral aan de vrijheid die ik bij iemand anders zou hebben.
Nu had ik het een jaar geleden uitgemaakt, en hem een tijdje niet
gezien maar om de een of andere reden ben ik toch naar hem terug gegaan,
misschien om dat ik me alleen voelde. Toen ging het erg moeizaam omdat
ik niet meer wilde wat we eerst hadden. Toen is hij een maand naar
Egypte geweest en heb ik hem zo gemist dat het daarna meteen weer
helemaal close was. Nu begin ik echter weer te tweifelen en ik word
daar echt zo verdrietig van. Mensen zeggen ook tegen mij dat ik beter
verdien, maar ja ik houd wel echt van hem. En ik wil niet weer het
drama van het weggaan. |
| Voor mij eigenlijk een heel andere situatie. Ik
kom net uit een huwelijk, waarvan ik dacht dat het wel goed zat (we
waren net getrouwd (zijn verzoek) en hij vertelde dat hij met kinderen
wilde beginnen) maar hij vond blijkbaar van niet. Nadat relatietherapie
niet hielp hebben we besloten om ermee te stoppen. In die tijd ben
ik een andere jongen tegengekomen, die mij in die periode heel goed
heeft opgevangen. Je snapt het al, van het een kwam het ander, de
gevoelens spelen op en na enige tijd hebben we dan toch besloten om
heel voorzichtig een relatie te starten. Het probleem zit hem echter
in het volgende... Door alle problematiek van de afgelopen jaren ben
ik overspannen en depressief geraakt. Mijn nieuwe vriend heeft veel
met me te stellen en is heel erg lief voor me, maar ondertussen zit
ik klem met een hoop gevoelens. De belangrijkste is: hou ik nu van
hem omdat ik graag een vervanging wil van mijn ex, of gaat het echt
om hem? Zo voelt het wel, maar ik weet op het moment niet meer wat
zwart of wit is, dus ook aan mijn eigen gevoel twijfel ik heel erg.
Van de buitenwereld zijn afwijzende berichten gekomen: je hebt nu
alleen maar een reactie omdat je een vervanging zoekt, je probeert
alleen je ex jaloers te maken (niet waar, we gaan goed met elkaar
om, wonder boven wonder), je kan nu niet weloverwogen voor een relatie
kiezen in de staat waarin je nu bent. Al vinden de meesten wel dat
het een aardige jongen is en mogen ze hem graag, ze twijfelen of dit
wel een goede beslissing is voor mij... Door mijn depressie word ik
vaak overvallen door angstaanvallen en twijfels, dan twijfel ik aan
de hele wereld en het meest nog aan mezelf. Dit leidt natuurlijk wel
eens tot conflicten, omdat ik hem soms onterecht beschuldig of heel
erg onredelijk ben. Dat maakt dat ik dan weer ga twijfelen of deze
relatie wel goed is voor mij... Ik weet het niet meer, in hoeverre
moet ik me de punten uit het artikel aantrekken? Moet ik voor mn relatie
gaan of is het beter om ermee te stoppen? Een hopeloos onzeker meisje
uit Leeuwarden. |
| Heel herkenbaar, heb 9 jaar een relatie gehad
die eigenlijk al jaren niet goed meer zat. Andere prioriteiten, toekomstplannen,...
Hebben nu net knoop doorgehakt, weet niet hoe ik hiermee moet omgaan.
Ben ook bang voor de reactie van mensen, het gevoel van falen haalt
steeds de bovenhand. Had 1 goede vriend met wie ik over alles kon
praten, ben nu ook dat kwijt. Ik weet dat ik hier zal uitkomen, op
1 of andere manier, zal alleen heel moeilijk worden. Feestdagen mogen
van mij gerust jaartje overslaan. |
| Beter alleen Gelukkig dan " samen "
eenzaam waren eens wijze woorden van mijn vriendin. |
| ik hou niet heeeeeel erg veel SPECIAAL van hem,van
mezelf weet ik dat ik ook nog op die manier van andere mannen zou
kunnen houden.tot nu toe vindt ik het nog best maar je weet nooit
wat het leven je nog brengt,en dat geldt voor iedereen.. |
| lat relatie..2 kinderen waarvan 1 van hem... Geen
financiele zekerheid...geen vertrouwen naar hem...geen teken van liefde
van hem naar mij...geen knuffels...kusjes tussendoor of lieve blikken
en woorden... Allemaal redenen..maar ja...zit ik dan met twee kids
van twee mannen..en dan?? Dan moet ik toch eens gaan denken dat IK
de verkeerde ben ik relaties...?? Ik voel me niet geliefd door hem..maar
ja hij slaat me niet scheld me niet uit en doet de afwas.. :S |
| veel dingen herken ik hierin,. Dit is nu mijn
eerste lange relatie(1.5 jaar) en weet dus niet of het aan mij ligt,
of dat het "gewoon" zo hoort.,Natuurlijk is het verliefde
er een beetje af,.maar ik hou wel super veel van hem, en zou echt
niet weten wat ik zonder hem zou moeten,.ook bij de gedachte, als
ik het uit zou maken, dat hij met een ander gaat, word ik al stront
misselijk.., hij is echt super lief, we hebben nooit echt een grote
ruzie gehad maar meer meningsverschillen., en als ons iets dwars zit
bespreken we het gewoon, en proberen we het op te lossen,.gelukkig
lossen we het zo vaak op en passen we ons aan elkaar aan., Toch is
alles totaal anders als in het begin, het is een ritme geworden, een
gewoonte,. Ik weet niet of dit zo is in alle relaties.?? Hoort dit
zo te gaan? Ik heb hier verder totaal geen ervaring mee.,Dit is de
eerste jongen die ik echt vertrouw, en dingen mee bespreek, en ben
ook echt blij dat hij in mn leven is gekomen!! Hebben jullie hier
ervaring mee.?? Of hebben jullie evt. Tips? |
| Ook ik ben iemand die al 2 jaar bij iemand blijft
tegen beter weten in...ik begrijp het ook niet van mezelf, voorheen
waren de knopen zo doorgehakt,zelfs met de vader van mijn kinderen,maar
mijn huidige vriend heeft zoveel bij mij los gemaakt,liefde en haat...
En zoveel investering in deze relatie, bloed zweet en tranen, dat
het gewoon moest lukken, om naar mijn gevoelens en wensen te luisteren,
helaas het is niet zo!ik kan op mijn kop gaan staan, maar hij ziet
het niet!dat is denk ik ook het probleem, ik ben toch de moeite waard?
Om ook maar een sprankje liefde en begrip aan te geven? Ik kan niet
tegen onrecht...en nu ik dit zo opschrijf...ik maak keuzes, het is
tijd nu om op te stappen, ik woon al op mezelf, dus dit moet gaan
lukken! |
| Ben gebleven voor mijn kindje,maar merk nu steeds
meer dat het een foute beslissing is geweest,nu zit ik met een kindje
wat helemaal gewend is dat papa er is,ik wil het haar niet aandoen
weg te gaan,had beter tijdens zwangerschap of net erna weg kunnen
gaan...ipv van hopen dat het beter wordt.had mijn eigen huisje,auto
enz...heb nu niets..tja sommige fouten boet je flink voor. |
| Hij is oprecht, betrouwbaar, houdt echt van me,
staat mij zelfs een polyamoride verhouding toe. Toch hou ik niet van
hem. Ik blijf bij hem, omdat ik niet alleen durf vanwege mijn afwijkend
uiterlijk (van geboorte af) en mijn leeftijd, waardoor ik niet gemakkelijk
meer aan een baan kan komen, waarmee ik mezelf kan onderhouden. Ik
hou van hem, meer als van een broer, een maatje of zoiets. Zelfs de
seks met hem zegt me totaal niets. Met mijn vriend wel. |
| Ik heb nog een reden : bang om uit de vriendengroep
gegooid te worden. Mijn vriend en ik hebben namelijk dezelfde vrienden. |
Ben 27 jaar bij mijn man gebleven,
Maar toen moest ik kiezen voor mij zelf,
Pas na de dood van onze dochter, kon ik pas kiezen. Nu, na 12 jaar,
ben ik blij van hem verlost te zijn |
| de ware...hahaha zoek maar naar de "perfecte
partner" je leven lang...succes! Misschien moeten mensen zich
wat meer WEDERZIJDS proberen aan te passen en er echt een levensklus
van maken de ander gelukkig te maken. Als iedereen lekker zijn eigen
gedrag verbeterd, lukt het misschien zelfs. Men onderschat in deze
ik-gerichte tijd de tijd/geduld en inzet een relatie nodig heeft om
het te laten slagen. BEZINT EER GE BEGINT ÉN BEMINT. Het is
een KEUS om je volledig voor iemand in te zetten...denk daar maar
eerlijk over na.. |
| Ik ben 11 jaar getrouwd met een man van wie ik
denk ik wel hou misschien wel uit medelijden, maar psych zo zwak is
of tenminste oogt.Ik heb mijn eerste liefde nooit kunnen vergeten,
en heb nu sinds kort contact met hem, maar hij is een 'foute ' man
, in die zin van illegaal, werkloos, zit financieel aan de grond,
heeft nauwelijks een opleiding, maar heeft wel een goddelijk lijf
en houd zielsveel van mij.het punt is , ik heb 2 kids en die zijn
mijn leven, dit mag eigenlijk niet zo zijn , want tenslotte leef je
maar 1 keer.Maar me man en ik hebben een hoop opgebouwd in 11 jaar
tijd en ik heb zowiezo de energie niet om dit opnieuw te doen, maar
het leven is behoorlijk zwaar op het moment, vooral omdat ik moet
leven met iemand die ik niet aantrekkelijk vindt, als hij aan me lijf
komt moet ik gruwen, zo erg is het.Maar ik ga ervan uit dat het erger
kan zijn en blijf dit verdragen, wat een leven he? |
| Mijn eerste relatie duurde 19 jaar met een ontrouwe
man. Mijn huidige man is helaas niet zo geweldig in bed, is ontzettend
slordig,wat ik schoon maak laat hij vuil voor mij achter en komt mij
in niets tegemoet. Toch is hij mij altijd trouw gebleven. Ik denk
dat ik daarom nog bij hem ben. Een andere reden kan ik niet bedenken.
Maar nummer 7, hopen tegen beter weten in, komt toch aardig in de
buurt.Want wij zijn nu al weer 11 jaar samen. We hebben totaal geen
raakvlakken en ook denken we anders over alles. Daarom botsen we veel.
En vaak denk ik daarom aan een leven alleen. Want voor mij bestaat
de ware niet meer. |
Als we voelen dat het niet goed zit, is dat meestal
ook het geval. Uit ervaring blijkt dat mijn voorgevoel 9/10keer goed
zat en dat zal voor veel mensen ook het geval zijn. Ookal voel je
dat je beter verder kan gaan zonder je partner en weet je het, blijf
je je partner idealiseren en hopen op betere tijden. En dat is logisch,
want je begint meestal een relatie om succes te boeken, maar als je
uiteindelijk elke keer bij hetzelfde punt kom; ik wil weg/ik kan dit
niet meer/ik verdien beter, hoe moeilijk het ook is, zal je je gevoel
maar moeten volgen. Want zou het niet zo focking zonde zijn als je
over 20 jaar in dezelfde situatie zit en terugkijkt naar je leven
en denkt; had ik het maar anders gedaan. Je leeft maar 1 keer en als
het goed is, is maar 1 keer genoeg
You have the power to choose, so make a choice and stick to it! |
| Ik zit in precies dezelfde situatie! Het is een
hele leuke jongen en ik heb ook een hele leuke tijd met hem. Hij is
smoorverliefd op me, maar mijn gevoel is toch iets anders.. Ik denk
dat ik hem vanaf het begin al niet echt leuk heb gevonden. Maar ik
ben zo bang dat hij er helemaal kapot van is en hoe breng ik het in
vredesnaam!? Heeft iemand een oplossing voor me?
|
| Alle punten die jullie aangaven zijn zo herkenbaar
voor mij. Ik ben 17 jaar bij mijn partner gebleven, ik wist idd na
paar jaar zeker dit is niet de ware voor mij. Maar de angst om alleen
door te moeten, terwijl ik dat eigenlijk al die jaren al had gedaan
ook al was ik samen. Dan komen er ook nog 's kinderen in het spel,
nog moeilijker. En idd hoe reageerd iedereen hierop. Uiteindelijk
heb ik dan toch die stap gezet, ik moet zeggen dat veel praten met
een collega me het denken hebben gezet, dit is geen normale relatie
ik ben er ook nog, ik ben na m'n eigen gevoel gaan luisteren. Al met
al ben ik zeker een jaar al onbewust bezig geweest om afstand te nemen,
voor ik na dat jaar de definitieve stap eindelijk durfde te nemen.
Pas nadat ook een paragnost het me vertelde, kreeg ik voor m'n gevoel
de bevestiging die ik nodig had. Tuurlijk het was 1 van de moeilijkste
beslissingen die ik heb genomen in m'n leven, heb gekozen voor m'n
eigen geluk. Heb hele moeilijke downs gehad na m!'n besluit, ik moet
toegeven als ik die ene goede vriend niet had gehad ik toch weer voor
de makkelijke weg had gekozen en terug was gegaan, terwijl ik me eigenlijk
veel gelukkiger voel sinds ik alleen met onze kids ben. Hij had al
3 wkn na onze break een nieuwe vriendin, zelfs dat deed me niet zoveel
meer....Ook heb ik nog wel 's een dipje en zie ik me de komende jaren
alleen doorbrengen ipv met een leuke nieuwe vriend, maar ik dan trekken
m'n vrienden me er weer doorheen. Ook de komende feestdagen zie ik
enorm tegenop, maar ik weet hier kom je wel doorheen. Ik ben in dit
half jaar zo'n stuk vrolijker geworden, straal dit ook uit, wat super
is voor me zelfvertrouwen. Eindelijk heb ik het gevoel dat ik ben
wie ik ben, had ik nog langer doorgegaan dan was ik alleen maar ongelukkiger
geworden en daar heeft niemand wat aan. Ik adviseer niemand om gelijk
uit elkaar te gaan, je moet altijd investeren in een relatie, maar
ik heb hier wel van geleerd dat hoe langer je wacht hoe moeijlijker
het word en dat je heel veel steun nodig hebt, al is! Het maar van
1 persoon dan kom je er uiteindelijk gelukkiger uit. |
| Ik herken mezelf wel in een paar van deze punten.
In het begin was het super maar nu na bijna 10 jaar denk ik vaak is
dit het nou. Wil ik dit nog wel? Moet ik bij hem blijven voor ons
zoontje of moet moet voor mezelf kiezen en dan natuurlijk ook voor
mijn zoon. Misschien weet ik al lang wat ik moet doen, maar blijf
toch hopen dat het anders word (zoald in het begin) Maar het moet
van 2 kanten komen en het komt steeds maar van 1 kant (mijn kant)
|
ik denk dat het ook is dat je weet dat 'DE WARE'
Gewoon niet bestaat..kijk hoeveel mensen reageren hierop en ook buiten
deze 'topic'. En zo weet je gewoon dat iedereen wel IETS belangrijks
mist als man/vrouw naar jou toe..ik ga binnenkort trouwen en je zal
op goeie momenten denken van; hey dit is nu DE reden waarom ik verder
ben gegaan met jou.en op slechte momenten denk je altijd waarom blijf
ik bij hem of waarom is hij zo bot. Mijn vent kan mij maken of breken.ik
kan me de koningin van de wereld voelen(bij wijze van) dan kan ik
alles en iedereen aan maar hij kan me ook klote laten voelen en dan
merkt de rest dit ook in mijn omgeving heel me dag is dan verpest.zo
een invloed heeft hij op mij..mannen kunnen enorm lief voor je zijn
maar ze kunnen zich ook als,letterlijk,honden gedragen..maar ja zo
is het nu eenmaal..wij vrouwen zijn vaak ook zeur-deuren haha |
| hij heeft een veel te druk leven, en woont aan
de andere kant van Nederland.. Maar toch hou ik veel van hem. Mijn
omgeving zegt dat ik er mee moet stoppen omdat ik mezelf te kort doe
en het toch niet serieus gaat werken.. Maar ik weet het nog niet. |
| Tja.. Ik zit er middenin..ik weet dat het niet
de juiste partner voor me is maar toch blijf ik bij hem.. Ik heb 1
keer op het punt gestaan om alles aan hem te vertellen alleen toen
kwam ineens heel de familie op bezoek! Toch weet ik van mezelf dat
ik deze confrontatie eens een keer aan moet! Laatst had ik weer seks
met me vriend alleen ik voelde helemaal niets! Toen ben ik zachtjes
huilend in slaap gevallen. Binnen een jaar zal ik voor 10 maanden
vertekken naar het buiteland, hier kijk ik erg naar uit alleen hij
niet. Dat is te begrijpen natuurlijk. Het moeilijkste vind ik dat
ik weet dat hij niet de ware is voor mij maar hij denkt dat wel over
mij. Ik ben een keer vreemd gegaan en daar is hij achter gekomen,
hij heeft het me vergeven. Soms zit ik gewoon te wachten op het punt
dat hij mij zat is, alleen dat is hij nooit hij kan mij altijd begrijpen
zegt hij.. Voel me echt radeloos.. |
| Helaas ook voor mij heel herkenbaar en precies
de situatie waarin ik me zelf heb gemanouvreerd. Naar mijn gevoel
luisteren is niet een van mijn beste kanten. Ik negeer ze liever,
met alle vervelende gevolgen van dien. Alles wat gezegd wordt over
naar jezelf luisteren, ik weet het verstandelijk allemaal maar stel
de beslissing ondertussen uit in de hoop dat...... Gelukkig ben ik
financieel zelfstandig en woon ik niet samen. Als ik de relatie verbreek
zal ik het even moeilijk hebben maar er toch weer bovenop komen. Wat
houdt mij dan tegen? |
| Ach. Mijn vriendje heeft het zojuist opgelost
door het zomaar uit het niets uit te maken met de mededeling dat het
m'n eigen schuld is, dat ik er zelf om gevraagd heb, etc.. Ik probeer
mezelf nu vaak te vertellen dat er toch geen toekomst in zou zitten
omdat hij arrogant is, egoïstisch is, lui is, laks is, zonder
ambities en zonder enige oogknippering kon zeggen dat het uit is.
Altijd fijn, waardering en respect.. |
| Omdat hij wel verliefd op mij is maar ik niet
op hem! |
| Ook ik blijf bij mijn man vanwege mijn zoontje,
het lange samenzijn, angst om alleen te zijn, bang de verkeerde beslissing
te maken, eigenlijk om alle redenen hierboven genoemd, maar op nummer
1 staat toch wel omdat ik blijf hopen dat hij veranderd en mij weer
met respect gaat behandelen en mij weer liefde kan tonen. |
| Heel herkenbaar ja..ik heb er net een streep onder
gezet maar als hij weer voor me staat weet ik niet of ik dan wel zo
sterk ben..hoe rot hij me ook kan behandelen.Ik ben ook wel bang om
alleen te zijn zeker nu de feestdagen eraan komen..Maar ik weet gewoon
dat ik me zo niet kan en mag laten behandelen..
|
| Heel herkenbaar helaas. Het klinkt misschien raar
om dit van de man te horen, maar mijn vrouw worstelt al lang hier
mee en nog steeds zelf... Vooral de volgende redenen 3, 5, 6 en 7
zijn mij bekend. Het punt is, niemand is perfect en dus ook je partner
niet. Als je dat beseft, zijn tekortkomingen kent en je houdt nog
steeds van hem dan zit het goed. Natuurlijk mag je best van je partner
verwachten dat hij op bepaalde punten verandert, maar ten aanzien
van het karakter wordt dit erg lastig en is ook niet realistisch.
Bovendien moet het in een relatie altijd van twee kanten komen. Je
moet allebei voor elkaar open staan, over alles willen en kunnen praten
zonder te oordelen en elkaar tegemoet willen komen als dat nodig is.
Voor niets gaat de zon op, maar voor relaties geldt dit helaas niet.
Tenminste niet altijd. Ondanks dat we nu apart wonen en alle strubbelingen
zie ik nog steeds haar "schoonheid" en hou ik van haar.
Maar ik besef ook dat dit niet werkt. Gek genoeg als ik er dan een
punt achter wil zetten, strubbelt ze terug... |
| Soms is het beter om er alleen voor te komen te
staan, dan doorgaan met iets waarvan je weet dat het gedoemd is om
te mislukken. Ik spreek uit ervaring. Je doet jezelf te kort. |
| Ik blijf bij mijn vriend, omdat ik van hem hou
op een manier en toch niet weet wat ik zonder hem zou moeten beginnen.
Maar van een andere kant zie ik toch dat we van heel verschillende
achtergronden komen en dat we een heel andere kijk hebben op de wereld.
Het zal waarschijnelijk ook nooit veranderen. Ruzies zijn ook over
het algemeen over iets wat ik zo zie en hij dan weer anders. Ik weet
soms wel niet of mijn liefde voor hem sterk genoeg is dat ik voor
altijd bij hem blijft. Daaruit leidt ik ook af dat hij niet 'de-ware'
is voor mij. Maar ik weet ondertussen ook dat je aan iets moet werken
om het te laten slagen. |
| Heel herkenbaar allemaal. Ik ben een huwelijk
van 12,5 jaar (met 1 kind) na 8 jaar twijfelen, afgebroken. Alle twijfels/angsten
wogen niet meer op tegen mijn behoefte los van deze man te willen
zijn. Ja, het was in het begin heel erg moeilijk om alles voor mezelf
(en kind) weer op de rit te krijgen. Maar het is me gelukt en ben
daar erg blij om. Het moeilijkste vind ik wel nog altijd dat ik 4
dagen moest gaan werken ipv 3, waardoor ik minder tijd heb voor mijn
kind. Nu heb ik al jaren een LAT relatie die ook niet perfect is,
maar ik blijf. Omdat ik inmiddels weet dat de perfecte `ware` niet
bestaat. |
| Ik ben onlangs verlaten door mijn parnter. Het
doet me veel verdriet, maar ik weet dat hij niet de ware voor me was.
Toch heb ik de stap toendertijd om hem te verlaten niet gemaakt omdat
ik bang ben om alleen te zijn. Maar ja, nu ben ik het toch... |
| Ja ik ben getrouwd, heb kids, heb eens uitgelopen,
weet niet waar ik anders moet wonen, hij ziet er verdomd goed uit.
Dus ik heb zoveel redenen. En toch voel ik me niet gelukkig bij hem,
hij scheld veel, zegt nooit lieve dingen, doet niet bepaald aardig
tegen me, vertroetelt nooit, flirten kent hij niet, althans niet bij
mij. Ik voel me vaak gewoon een meubelstuk in huis welke per ongeluk
daar in huis terecht is gekomen.En toch wilt ie me niet laten gaan.Bedrijgt,komt
me weer halen, en wilt me met niemand anders zien. Rara, hoe vertrek
je dan? |
Ik wit het zo te lezen en dacht gho wat is dat
toch
Ik ben ook zo niet weg durven te gaan omdat ik al zo vaak de fout
in ben gegaan en ja waar moet ik naar toe met mijn kind en ik heb
dan ook nog het probleem dazt ik met hem in het buitenland ben gaan
wonen en inderdaad ik weet goed dat hij niet verandet ook al belooft
hij iedere keer weer dat hij dat gaat doen en meer rekening met mij
zal houden maar diep van binnen weet je dat hij dat niet zal doen
Het is niet zo dat we slannde ruzie of iets hebben maar het gevoel
is er niet meer maar ik heb het nu zo dat ik doe wat ik wil doen en
hij kan mee of niet maar nu merkt hij pas wat ik al die tijd heb gedaan
voor hem en nu gaat hij inneens zijn best doen omdat ik denk kijk
maar lekker wat je doet en geef hem ook niet meer de aandacht en de
liefde die hij altijd van mij is gewent
Zoals het spreekwoord alles went behalve een vent is dus waar |
| Ik zit in een relatie van 4 jaar. Me hart zegt
dat hij de ware niet is, maar ben bang dat niemand meer van me gaat
houden. Hij praat me altijd schuldgevoelens aan als het daarop aankomt
dat ik niet meer wil. Nu wordt dat gewoon genegeerd. Ik heb een heel
ander beeld van hoe liefde moet zijn. Elkaar vertrouwen, liefhebben
in slechte en goede tijden, en vooral goed communiceren met elkaar. |
| Eigenlijk wel gek, er is er maar een die niet
voor mij opgaat en dat is nummer 6. Het lijkt me juist heerlijk om
alles op eigen houtje te doen. Samen met m'n kleine meid! |
| Het kan zijn dat je voor een periode denkt dat
hij de ware niet (meer)is. Gewoon omdat beiden zich anders zijn gedragen
naar elkaar toe in vergelijking met het beginstadium van de relatie
( eerste 2 à 3 jaar). Karakters kun je niet veranderen, gedrag
daar en tegen wel. Houden van is een werkwoord dat omgezet kan worden
in actie,bijvoorbeeld weer samen fijne momenten met elkaar willen
delen. Als de wil er van beiden kanten is kunnen de "niet waren"
"de waren" weer worden, en dames, blijven praten over hetgeen
je dwars zit! Lost meer op dan je denkt, susanne |
| Lange tijd heb ik ook een relatie gehad waarin
ik zeker wist dat hij niet de ware voor me was. Maarja je woont samen,
hebt je leventje op orde en als je er dan alleen voor komt te staan
is het moeilijk. Maar nu kan ik eindelijk zeggen dat het een goede
beslissing was om bij hem weg te gaan. Nu een aantal jaar verder heb
ik de liefde van mn leven gevonden. |
| zelf ben ik weggegaan bij een man waar ik heel
veel van houd... Andere normen en waarden waren een groot struikelblok...
Na 4 jaar (waarin wel cotnact) elkaar toch niet kunnen vergeten en
nu weer een lat-relatie. Op onze eigen manier met ruimte voor ieders
eigen leven gaat het nu goed... Het is dus niet altijd een kwestie
van opgeven maar het anders doen... Samen onder 1 dak werkt voor ons
niet maar onze liefde opgeven al helemaal niet... |
| de kinderen blijf en vecht je voor , je stort
je niet zo maar in de ellende omdat je als man of vr de verkeerde
keuze hebt gemaakt in je leven |
| zo`n beetje alles klopt wel want we waren 9 en
een half jaar samen en hebben een kind maar hij is weggegaan we hebben
nog goed contact maar het is ook pas een paar dagen maar ik weet dat
het slechter zal gaan waarschijnlijk was ik bij hem gebleven vanwege
gemakzucht en of hij een ander krijgt die ik misschien ken en dat
doet pas echt pijn |
| Ik weet in m`n hart dat hij niet de ware is, maar
hij is fantastisch in bed! |
| Ik heb ook dat probleem. Ik blijf bij iemand ondanks
hij de ware is. Hij is eerder een heel goeie vriend, maar ergens is
hij voor mij ook meer dan een vriend. Maar de echte ware zal hij niet
zijn. Hij zal nooit de liefde kunnen krijgen van me die ik had bij
degene die ik 'de ware' had gevonden. Alleen was het niet wederzijds.
Daarom denk ik dat ik een beetje bang ben om zoiets weer mee te maken,
ik ben heel gevoelig en heb die liefde gewoon nodig. Ik denk dat het
daaraan ligt |
| Een aantal dingen zijn inderdaad heel herkenbaar.
Ik heb toch de keuze genomen om mijn relatie te beëindigen. Ookal
is het moeilijk en zal het veel tijd nodig hebben weet ik zeker dat
dit uiteindelijk de beste keuze geweest is. |
| Ik denk ook dat ik bij hem wil blijven omdat ik
denk dat het allemaal goed komt.. Maar als ik hem niet meer zie, voel
ik me vreselijk en als ik bij hem ben voel ik me raar :S dus ik ben
nog niet over mn beslissing uit.. |
| Ik ken het, we hebben 15 jaar een relatie..Maar
het is nu meer vriendschap dan een liefdesrelatie. Die vriendschap
wil ik niet kwijt en ik wil hem ook niet kwetsen.. |
| waarom blijf ze bij hem. Ik weet ook niet waarom
ik bij een getrouwde man blijf al 3 jaar . We doen alles samen zelfs
vakantie vr vind het goed . Maar me gevoel is tegen me gevoel een
deel in ben ten einde raad.wilhem niet kwijt hou van hem maar wilzo
ook niet altijd toch de 2 vr te zin. Wie geef me raad |
| ik heb een "vriendje" gehad we waren
ongeveer een maandje en een half samen en ging het goed ik was echt
verliefd. Hij is een zelfstandig iemand beloofde steeds om tijd te
maken voor mij, maar deed dit zelden en het ging gewoon niet meer
goed, konden nietmeer goed praten. En eigenlijk bleef ik ook echt
bij hem omdat ik bang was dat ik niemand meer zou vinden die van mij
zou houden, omdat ik al een paar slechte ervaringen achter de rug
had dacht ik van ik blijf bij hem. Ik wil nie steeds opnieuw leren
kennen enzo. Maar toch besloot ik om niet meer verder te gaan met
hem en ben ik nu Alleen. |
| Ik blijf ook bij een man waarvan ik weet dat het
eigenlijk niet is wat ik wil. Ik ga met hem over een maand op een
dure vakantie, dus ik houd het sowieso tot die tijd uit. Daarnaast
heeft hij hele andere normen en waarden dan ik en hij kan me heel
rot laten voelen. Hij kan ook heel lief zijn. Maar ik ben gewoon bang
dat ik er alleen voor kom te staan, omdat ik liever niet zonder liefde
leef. |
|
Advertorial  
Bugles: hoe vind jij ze het lekkerst? Smiths Bugles is het enige
zoutje dat je op oneindig veel manieren kunt vullen. De helft van Nederland
doet dit al, waarbij iedereen zijn of haar eigen favoriete vulling heeft.
Bugles met roomkaas, sweet chilli saus, verse guacamole, kruidenkaas, pesto,
zalmmousse of tzatziki. Maar ook jij hebt vast een favoriete vulling. Wil
jij anderen inspireren met jouw vultip? De beste vultip wint 10.000 euro!
Stuur
jouw vulling in op Smiths.nl |
| Covermodel: Chantal Hanse Het nieuwe cover model van de week van Adversus is de mooie, hoogblonde... [LEES MEER] |
|
|
|
|
|
|
|
Modetrends zomer 2012 De mode voor het komende seizoen is op en top vrouwelijk. Tien trends die je niet mag missen! | Audrey Hepburn stijl Mijn look is heel toegankelijk', zei Audrey Hepburn. 'Vrouwen kunnen heel gemakkelijk... | Look expensive Zo zie je eruit alsof je net uit een modetijdschrift ben gestapt (zonder er veel geld voor... | |
|
|
| |
|
|
HOROSCOOP MEI 2012
Ontdek snel wat de meimaand voor je in petto heeft. Lees je
horoscoop... [Lees] |
MODETRENDS
Modetrends, kledingtips, mode accessoires... [Lees] |
BEAUTY EN KAPSELS
Make,up tips, lichaamsverzorging, kapsels en haartrends... [Lees] |
TRENDS EN LIFESTYLE
De allernieuwste lifestyle trends... [Lees] |
AFVALLEN
Afslanktips en dieet tips voor een strak lichaam... [Lees] |
LIEFDE
Alles over liefde, verliefdheid, relaties en seksualiteit... [Lees] |
|
|
|
|