Op een dag bijna 2 jaar geleden vroeg mijn man aan mij of ik zin had in sex. Mijn antwoord was nee…ik dacht ik ben helemaal klaar met jou. Ik wilde niet meer met hem verder leven. Er was geen gevoel meer over voor hem. We leefde langs elkaar heen….als hij thuis kwam het eerste wat hij deed was de tv. Aan zetten en kijken of zijn aandelen gestegen waren. Vroeger als hij thuis kwam, kreeg ik altijd een kus. In plaats daar van nam de tv het van me over. Mijn man is gek op geld. Ik moet zeggen dat wij het met z’n drieën heel goed hebben….ik bedoel geen geld problemen, 2x per jaar op vakantie…weekendje weg naar Londen werd niet meer gemaakt omdat ik bang geworden ben na de bevalling en zeker na 11 september! Ons leventje takelde af….er werd niet meer gepraat en als ik wilde praten viel hij gewoon midden in mijn gesprek in slaap dat was echt de druppel en ik heb toen mijn heil ergens anders opgezocht…. Maar dat is een ander onderwerp.

Mijn man was dus erg geschrokken van mij reactie. Mijn man werkt van maandag tot en met zaterdag en zondag werd er gevoetbald. Nou vraag ik me af wanneer wij dan nog tijd hebben voor elkaar….en door weeks 2 keer getraind en 1 avondje werd er gebiljart. Ik moet af en toe ’s avonds weg voor mijn werk…dus paste mijn man voor onze kleine meid. Dus wij zagen elkaar héél weinig. ’s Ochtends ging mijn man weg dan lag ik nog in mijn bed en ’s avonds laat kwam hij weer thuis en lag ik weer in mijn mandje. Het leek net of ik de hele dag in mijn bed heb gelegen. Meestal doe ik het woord maar ik ben ermee opgehouden omdat hij toch een hoop dingen beloofde maar nooit zijn afspraken nakomt. We hebben een lang gesprek met elkaar gehad. Hij zou met voetballen stoppen en werken tot donderdag…vrijdag is puur “hobby” en zaterdagmiddag zou hij stoppen met werken zodat wij nog de rest van de middag nog iets leuks kunnen doen. Deze belofte heeft hij al zo vaak gedaan en meestal na 2 weken valt hij weer in de herhaling. Dus ik geloofde hem niet meer. Ik dacht, eerst daden zien dan pas geloven.

Nu na bijna 2 jaar moet ik zeggen dat mijn gevoelens voor hem onveranderd is gebleven. Ik houd niet meer van hem….er is teveel gebeurt waardoor ik niet meer tot hem aangetrokken voel. Hoe goed hij ook zijn best doet en mij naar de zin te maken. Nou zullen jullie wel denken wat een verwend nest is dat! Daar kunnen jullie misschien gelijk in hebben maar als de ander niets meer voor een ander voelt dan houdt het op. Hij heeft het veelte lang door laten sukkelen of beter gezegd WIJ!

Ik blijf nog bij hem omdat wij een dochtertje hebben en haar proberen een onbezorgde jeugd te geven die ik nog nooit heb gekend….

Ik weet niet of mijn gevoelens voor hem nog terug komen. Soms denk ik wel eens had ik nog maar verkering met hem dan wist ik weer waarom ik toen zo gek op hem was!!

Ik weet niet of ik hier goed aan doe….voor mijn dochter heb ik veel voor over. Soms springen de tranen in mijn ogen als ik verliefde stelletjes zie, soms mis ik armen om me heen die mij lief knuffelen….soms voel ik me zo eenzaam. Maar als ik naar mijn kleine meid kijk hoe gelukkig zij is en naar ons lacht en lekker gek kan doen dan vergeet ik dat ik eenzaam ben. Want zij kan mij zo gelukkig maken dat ik bij mezelf denk dat er nog andere ergere dingen in de wereld zijn dan mijn eigen probleem. Dit is mijn leven…ik moet er wat van gaan maken. Je zelf gelukkig maken want een ander doet het niet voor jou!!!! Het is veel geven en weinig nemen!!!

Het is net of jullie mijn levensverhaal schrijven.. Ik heb mijn man leren kennen toen ik 16 j was (hij was er toen 18) en ben dus getrouwd met mijn eerste jeugdliefde. We zijn nu reeds 23 jaar samen. Buiten hem heb ik nooit niemand anders leren kennen.

Ik ben met mijn man gehuwd omdat ik hem echt graag zag, niettegenstaande ons grote financiële verschillen van thuis uit. Hij had niks toen hij trouwde en bij mij thuis hadden we het zeer goed.

Mijn ouders hebben het trouwfeest, mijn verlovingsring, meubelen..kortom alles betaald. Kort na ons huwelijk is het zaakje van mijn schoonouders op de fles gegaan, hiervoor heb ik zelf milj moeten betalen aan de bank om mijn man 'vrij' te pleiten van verdere loonsaftrek voor de rest van zijn leven. Dit was een zware dobber voor ons pervers huwelijk die we uiteindelijk dan toch teboven gekomen zijn. Mijn man is toen gaan werken en heeft nu een goed betaalde job.

Maar toch, na 16 jaar huwelijk, vindt mijn man dat we er niet op vooruit gaan. Hij kan daar zo over doorrazen.. Terwijl ik dan echt moet slikken, wetende dat ik full-time werk (!), het huis voor 3/4 zelf heb betaald, de kosten van schilderswerken betaalde, voor een groot deel de kleren van de kids en mezelf..altijd gaat het over geld. Hij is een echte rekenmachine.

Hij maakt het zichzelf zo moeilijk, is gefrustreerd dat we niet kunnen sparen met de maandelijkse rekeningen (gas, verzekeringen, ..) en is al jaren zijn joie de vivre verloren, dit jaar zelfs zijn sexuele lust.

Ikzelf begin echt te twijfelen over ons huwelijk, deze problemen samen met de sleur (een broer-zus relatie) maken dat ik mij niet meer echt gelukkig voel.

Maar een beslissing durf ik niet te nemen omdat ik weet dat het voor beiden nog erger zal zijn, alleen zijn en eenzaamheid moeten ervaren, om maar nog te zwijgen over de kinderen die uiteindelijk van de ene kant naar de andere kant moeten gaan.. Bovendien ben ik bang om alleen te zijn, al meer dan de helft van mijn leven ben ik bij hem.

En toch..vraag ik me af of ik dit huwelijk nog 10 jaar aankan, ik ben er nu bijna 40. Als de kinderen binnen een goeie 10 jaar het huis uitvliegen, zijn we weer op elkaar aangewezen maar als het op die vlakke-lijn moet, zie ik dit niet goed zitten.