|
|
Home | Relatietips | Jij wil kinderen,
hij niet
Jij wil kinderen, hij niet
Verschrikkelijk
dilemma. Jij droomt van kinderen en ziet jezelf al als moeder. En hij? Hij wil er niet van weten, blijkt nu, op het moment dat de biologische
klok aangeeft dat de tijd gaat dringen. Doordrukken of uit elkaar gaan? Andere oplossing?
Oké, de toon is gezet. We hebben het probleem in een kernachtige
zin samengevat. Dit artikel gaat over één van de grootste
dilemma's die je in een liefdesrelatie tegen kunt komen.
Je ontmoet elkaar, wordt verliefd, begint een relatie. In de eerste roes
van verliefdheid wordt meestal wel informatie over kinderen krijgen uitgewisseld,
maar het staat allemaal nog zo ver van je af. Vaak ben je nog jong, moet
er nog een carrière worden opgebouwd, het is een 'ver van je bed
show'. En ook als er meningsverschillen op het gebied van kinderen bestaan,
dan denk je in je jeugdige en verliefde optimisme vaak dat het later wel
zal loslopen. Maar als de jaren verglijden en je verliefdheid is overgegaan in liefde
(dat hoop je dan!) en de relatie serieuze vormen heeft aangenomen (samenwonen,
huwelijk), dan kan deze vraag zich ineens in volle omvang opdringen. En
groot is dan de schrik als je bemerkt dat je er beiden écht niet
hetzelfde over denkt. Als opeens tot je doordringt dat zijn uitstel (zijn
jarenlange 'laten we nog even wachten') eigenlijk 'afstel' betekent.
Meerdere malen heb ik in mijn eigen kenniskring echtgenoten, liefhebbende
partners, de biezen zien pakken zodra er een baby geboren werd. De reden
bleek dat hij eigenlijk helemaal geen vader wilde worden. Waarom niet
dat zullen we hier maar even in het midden laten. Hoe verschrikkelijk
voor hem, en hoe tragisch voor haar en het kind.
In dit soort situaties (en het ging niet om ongelukjes, laten we dat
wel zeggen) lijkt het erop dat de partners tot op het laatste moment hun
wens (wel of niet kinderen - er is nu eenmaal geen middenweg) niet duidelijk
(genoeg) tegenover elkaar hebben uitgesproken. Of misschien hebben hun
partners niet al te zeer getild aan zijn bezwaren.
Praten, praten en nog eens praten
Praten, praten en nog eens praten is in geval van een meningsverschil
over kinderen krijgen volgens ons de enige manier om tot een conclusie
te komen. Het zijn geen beslissingen die je over één nacht
ijs neemt. En er kan een lang proces aan voorafgaan, waarin misschien
wel véél meer aan het oppervlak komt drijven dan alleen
maar de kwestie dat jij wél kinderen wilt, en hij niet (het kan
natuurlijk ook andersom zijn).
En uiteindelijk kan het misschien betekenen dat jij als vrouw afziet
van je kinderwens, of dat je afziet van je relatie en je kinderwens op
één of andere manier in vervulling doet gaan. Of misschien
is zijn 'nee' wel niet zo stellig, en is hij bereid om erop terug te komen. Maar doet hij dat, dan zal hij - om verrassingen voor hem en voor jou
te voorkomen - er wel echt overtuigd van moeten zijn. Kom je er samen
niet uit, en dat is goed mogelijk want het betreft een grote levenskeuze,
dan kan relatietherapie uitkomst bieden.
En jullie?
Wat vinden jullie ervan? Hebben jullie hier ervaring mee? We zijn erg
benieuwd naar jullie meningen en oplossingen. Mail ons via het venster
hieronder. Vermeld wel even op welk artikel je reageert (jij wil kinderen,
hij niet).
|
reacties van trendystylers
|
ik ben jonger van 29jaar oud.
en wil heel graag kinderen maar zij nog niet.
zij is ook 29 net zo oud als ik.ik zou het zo leuk vinden dat me opa
en oma het nog mee maken.
en ik heb me leeftijd erna gt bjorn |
| Ik ben een man van 31 met een fantastische vriendin
van bijna 30. Onze relatie gaat op zich al ruim 10jaar goed, op wat
kleine dingetjes na: Wij hebben regelmatig heftige discussies over
het wel/niet krijgen van kinderen. Zelf heb ik er eigenlijk niet zo
veel behoefte aan, maar mijn vriendin wil dolgraag een gezinnetje.
Voor mijn gevoel wil ze dit voornamelijk, omdat ze dit vroeger zelf
niet heeft gehad en dit alsnog wil ervaren(gescheiden ouders). Ik
zou haar erg graag gelukkig willen maken, maar ben nog een man met
"oude" principes. Ik ben van mening dat je er samen voor
moet kiezen. Als één van de twee al een keuze heeft
gemaakt, is het lastig om hem/haar van de keuze af te brengen of dit
nu een ja of een nee is. Daarbij komt ook nog eens dat het lichaam
van mijn vriendin - door een hormonale afwijking- het erg moeilijk
maakt om op de normale manier kinderen te krijgen. Omdat ik niet weet
of ik het écht wil, zou ik het liefste op het toeval willen
wachten.(dan zou ik het wellicht sneller accepteren) Ik hou helemaal
niet van klinisch gedoe en kunstmatige bevruchtingen e.d. Zeker niet
als ik niet weet of ik een kind wel leuk vind. Het lijkt of mijn vriendin
dit niet begrijpt en de drang om kinderen te krijgen dit volledig
overspoelt. Het zou op deze manier best eens het einde van de relatie
kunnen betekenen. Hier zou ik écht héél verdrietig
om worden. Echter als ik een kind zou krijgen en ik vind dit niet
leuk... is mijn hele leven verandert, terwijl ik dat misschien niet
wil. Dat zou me misschien nog wel ongelukkiger maken dan mijn vriendin
moeten kwetsen. Ik sta voor een lastige keuze, die zeer waarschijnlijk
dit jaar nog gemaakt zal moeten worden. Pfff... |
| Pfff.., ik ben er vanmorgen voor het eerst achter
gekomen dat mijn vriend waarschijnlijk nooit papa wil worden.. We
zijn nu een jaar samen., dus nog in een vroeg stadium., ik heb me
toekomst altijd met kinderen gezien, ben nu 33 en net een drukke zaak
overgenomen., dus voor mij op dot moment ook geen goed optie om er
aan te beginnen. Maar heb net weer een heel gesprek gehad waarin hij
echt een hele kleine zo goed als nihil de kans geeft... Vind het echt
wel moeilijk omdat we het voor de rest echt wel heel leuk hebben samen!!
Waarschijnlijk ga ik hier ook niet gelijk antwoord op krijgen en heeft
het tijd nodig over wat ik nou zou willen maar ben erg blij met de
eerlijkheid en het gesprek wat ik ben aan gegaan nu kan ik er zelf
voor kiezen en hem het nooit kwalijk nemen., ondanks dat blijft het
wel een butsituatie!! |
Ik wou altijd al moeder worden, ben getrouwd met
een man, die altijd gezegd heeft ik wil geen kinderen ik kan de verantwoordelijkheid
niet aan. Uit liefde voor mij is hij overstag gegaan. En toen begon
de ellende, hij werd depressief, kon het niet aan, kreeg minder aandacht
van mij. Bleek dat hij zwaarste vorm van ADHD had, MBD en Borderline.
Toch nog een tweede kindje. Nu liggen we in scheiding omdat hij helemaal
doordraaid. Dus push niet, en hoop ook niet. En als je dus echt graag
kinderen wil en hij niet ga op zoek naar een ander die het wel wil.
Een moeder die heerlijk van haar kinderen geniet |
Ik zit in zo'n situatie. Ik wil eigenlijk kinderen.
En hij wilde het 5 jaar geleden wel en nu de klok gaat tikken ineens
niet meer. Ik heb MS en hij denkt dat hij alles moet gaan trekken.
Dit is echter echt niet het geval. Hij wil graag de controle houden
en zo zit het leven echt niet in elkaar. Ik had een ultimatum gesteld
want ik wilde nu echt echt een antwoord van hem. Hij ging geen antwoord
geven. Ik heb toen de knoop dacht ik doorgehakt. Dan maar geen kinderen.
Maar ik heb nog steeds niet echt afstand kunnen doen van mijn wens.
Het blijft voorlopig moeilijk het is een echt rouwproces. |
| Wat verschrikkelijk dat zoveel vrouwen (meerendeel)
met dit probleem worstelen. Wat is er toch gebeurd met de visie van
veel mannen hierop. Vroeger was het vanzelfsprekend dat mensen kinderen
kregen en werd er veel meer waarde gehecht aan de kinderwens van een
vrouw. Ik zit nu zelf in deze situatie (de moeilijkste in mijn hele
leven): Hij wil geen kinderen meer en ik heb er nog geen. Hij is mijn
grote liefde, maar het doet zo'n pijn dat hij me liever ziet gaan,
dan dat ik een kind zou krijgen. Ik accepteer wel zijn kinderen, maar
het pakketje ik met een kind schrikt hem zo af, dat hij liever tot
in lengte van dagen alleen zou willen blijven. Ik kan me gewoon niet
voorstellen dat je je grote liefde zou opgeven voor iets wat zij zo
graag wil. |
ik zit al een tijd in zo situatie hij wil kinderen
en ik weet het echt niet en kom er niet uit.Maar ben ook bang dat
ik er later spijt van krijg en ben ook bang bij het idee een bevalling
de pijn enz.
wel ben ik erg bezig met baby's vind het wel leuk
als ik in de winkel ben die babykleertjes schatttig zie overal zwangere
buiken kijk meer in de kinderwagens enz. dus zou ik toch die gevoelens
hebben??? wat zijn moedergevoelens hoe voelt dat precies? ik zou toch
tot een besluit moeten komen ben namelijk ook dertig me man 31 dus
wil niet te lang wachten voor dat we te oud zijn. |
Hij wil niet, ik heb lang de wens gekoesterd,
vind mezelf nu te oud worden (bijna 39). Voor mij is het zijn "nee"
respecteren en loslaten... Je moet het echt samen willen want anders
gaat het never nooit niet werken.
Als ik nu nog 30 geweest zou zijn, zou ik waarschijnlijk de relatie
hierom verbreken, hoe fijn/lief/leuk we het ook samen hebben. Nu tel
ik mijn zegeningen door het hebben van een fijne relatie. |
Hallo,
Ik heb exact hetzelfde probleem: ik wil kinderen, hij niet.
Ik heb op hem geprobeerd in te praten, maar hij ziet het echt niet
zitten... Vanaf kinds af aan wil ik al kinderen, en dat zal ik ook
altijd wel blijven willen!
Daarom kies ik ervoor (na lang peinzen) om de relatie te verbreken
en op zoek te gaan naar een kerel die het in de toekomst wel ziet
zitten om kinderen te krijgen... |
Hoi,
ik heb inderdaad in zo'n situatie gezeten...iedere keer wist hij het
niet. Maar het was niet zo dat ik gisteren zwanger had willen worden,
maar over een tijd pas (wanneer je zelf het idee hebt dat je er klaar
voor bent). Op een gegeven moment dan wil je het gewoon een keer duidelijk
weten van de ander, dus heb je het er wel wat vaker over kinderen....misschien
dat hij wel de kriebels heeft gekregen, maar je moet er wel een keer
over gaan praten en niet iedere keer maar vooruitschuiven die handel.
Ik heb toen mezelf afgevraagd of hij en ik wel de ideale mensen waren
om samen een kindje te krijgen....op een gegeven moment hoefde het
allemaal niet meer...
Alles bij elkaar genomen lagen we op meerdere vlakken niet echt dicht
bij elkaar in de buurt...je kunt zeggen dat we uit elkaar zijn gegroeid
naarmate de jaren verstreken....Heb op een gegeven moment een punt
achter deze relatie gezet. We zijn als goede vrienden uit elkaar gegaan
al dacht ik soms dat hij er enorm veel spijt van had. Later zei hij
tegen me dat ie wel kinderen wilde....toen heb ik gezegd dat dat echt
te laat was en dat het eigenlijk wel gemeen was om dat nu pas te zeggen
(wanneer het dus niet meer hoefde).......Maar ja we hebben beide fouten
gemaakt en moeten nu op de blaren zitten.
Nu hoop ik dat het voor ons beide goed gaat in de toekomst en dat
we de partner vinden die wel bij ons past en dat er misschien kinderen
komen.
Deze beslissing is best heftig...ik ben nu 30 jaar, bijna 31 en tja...zeg
nou zelf...het duurt misschien wel weer even voor ik de liefde van
mijn leven tegen kom. Maar op dit moment is het zo: beter gelukkig
alleen dan ongelukkig samen en als er kinderen zijn, dan zijn zij
altijd de dupe ervan. Dus dames bezint eer ge begint.
Groetjes van een single Rammetje. |
| je moet er niet vanuit gaan dat je kind ontvoerd
en vermoord wordt. geen enkele ouder kan dat verdriet aan. als je
daar rekening mee moet gaan houden dan heb je geen leven meer |
| ik heb een kind,en was jaren een alleenstaande
mama. mijn man heeft een kind uit eerste huwelijk. wij hebben een
samengesteld gezin, zijn getrouwd, en gezin is hecht. heb hier enorm
hard voor gewerkt. mijn kinderwens is enorm, ik verlang enorm naar
een babytje van ons twee gemaakt uit liefde. alles is op zijn plaats
gevallen, huis, gezin, werk,.., maar mijn man dreigt met van mekaar
weg te gaan, en dat ik terug een hel ga krijgen als ..., hij wil er
niet over pratne, want dan is zijn wil wet, en begint hij te roepen.
en is hij boos; erover praten gaat niet, hij doet me pijn en pijn
hierover, het is al zo gevoelig... hij heeft wel een kind van zijn
ex, maar van mij wil hij geen kind, zijn eigen vrouw, ik heb zoveel
voor hem gedaan, hij heeft alles aan mij te danken, alsook voor de
opvoeding van zijn kind, ik heb voor stabiliteit gezorgd...,voor een
huis, hij had niets en stond 4 jaar geleden op straat met 500O euro;
het enige dat hij wil is praten over een dikke auto, enz;.. hij is
37 jaar. ik ben 34. ik voel me nu ongelukkig, want mijn kinderwens
is zo groot en hij doet zo arrogant over dit, terwijl dit zo gevoelig
voor me is. Heeft iemand raad??? |
Van kindsaf wist ik het 100% zeker: GEEN kinderen
voor mij. Waarom? Dat weet ik niet. Misschien omdat mijn ouders gescheiden
zijn? Wie zal het zeggen...
Op men 23ste verjaardag leerde ik een jongen kennen, al gauw belandden
we in bed en 't was prijs van de 1ste keer. Ik was zwanger. De paniek
sloeg me om het hart, want ik wou geen kinderen en al zeker niet met
hem. De relatie was nog héél pril en verliep alles behalve
vlot. Ik heb onmiddellijk besloten de zwangerschap af te breken en
heb er tot op heden absoluut geen spijt van. Ik was alleenstaande
moeder van een kind geweest... En ik vind dit erger voor het kind
dan voor mezelf.
Nu ben ik 28 going 29 en voel ik plots de drang naar een baby. Ik
wil zwanger zijn, leven in me voelen, rondsnorren met een dikke buik
en balen van de vele kwalen. Maar... als ik me dan bedenk wat erna
komt: levenslange verantwoordelijkheid, flessen geven, 's nachts opstaan,
boterhammen klaarmaken, boekentassen vullen, naar buitenschoolse activiteiten
brengen, helpen studeren, studies betalen, etc... Pfieuw, dan weet
ik het plots weer niet meer!
Maar zovelen doen het: kinderen combineren met hun leven. Waarom zou
ik dat niet kunnen?
Mijn partner wil liever geen kindjes: verlies van vrijheid, verantwoordelijkheid,
onvoorspelbaar leven,... Dat is inderdaad een verstandige keuze.
Maar ik wil niet alleen eindigen. Egoïstisch?
Zou ik het verdiet aankunnen mocht mijn kind ontvoerd of vermoord
worden? Waar moet een mens allemaal rekening mee houden?!
Ik pieker me suf... maar 1 ding weet ik zeker: ik wil liever geen
oma zijn voor mijn kinderen en wil er dus absoluut niet te lang meer
mee wachten. |
| Ik wil heel graag kinderen en mijn vriend ook.
Het punt is, ik voel me er nu klaar voor en hij wil nog even wachten.
Misschien speelt het leeftijdsverschil hierin een rol: ik ben 28 en
hij 26. We zijn nu 3 jaar samen en zijn al bijna vanaf het begin van
onze relatie gaan samenwonen. Ik heb hem in het begin van onze relatie
al gevraagd of hij later kinderen wilde, want als dit niet het geval
was, was het voor mij een "dealbreaker". Ik ga geen serieuze
relatie aan met iemand die mijn droom niet deelt. Ik weet al 10 jaar
dat ik graag kinderen wil en dat ik jong moeder wilde worden (ik heb
namelijk geen ambitie om carierevrouw te zijn). Het liefst nog samen
met iemand een gezin stichten. Ik wil geen alleenstaande moeder zijn.
Als ik dat geen probleem had gevonden had ik al lang kinderen gehad.
Een half jaar geleden hebben we samen besloten om met de pil te stoppen,
maar door omstandigheden wilde hij toch nog wachten met het actief
proberen zwander te worden. Mijn kinderwens is op dit moment zo groot
(ik hoor het spreekwoordelijke klokje tikken...) dat ik ongeduldig
word. Ik heb het gevoel dat ik aan het lijntje gehouden wordt. Gelukkig
weet ik dat hij ook kinderen wil, het is alleen een kwestie van wanneer.
Maar als hij in de nabije toekomst van gedachte verandert en besluit
dat hij er toch van af ziet, dan zou ik dat erg jammer vinden, maar
dan breek ik de relatie. Onze relatie is voor de rest echt super,
maar een kinderloos leven is voor mij ondenkbaar... |
Mijn vriend en ik gingen in 2008 voor een kind.
Na 14 maanden toch maar naar het ziekenhuis gegaan voor onderzoeken.
Het werd me allemaal erg heftig en we besloten een time-out te nemen.
Helaas...de kinderwens is bij mijn vriend helemaal over. Hij geeft
aan dat het voor hem niet meer hoeft en dat zijn gevoel is veranderd
t.o.v. een kind. Nu loop ik wel nog met een enorme kinderwens! Ik
ben erg gelukkig met hem, we zijn al 15 jaar samen. En ik zie het
ook niet zitten om hem een kind op te dringen. Maar nu ik 34 ben,
begin ik me steeds ongelukkiger te voelen.Ik hoop natuurlijk dat hij
bijdraait, maar op dit moment zie ik geen verandering. Ik begin me
ook wat meer zorgen te maken over mijn leeftijd. Ik ben nu 34 en weet
dat ik niet zo makkelijk zwanger raak. Ook iets wat regelmatig door
mijn hoofd spookt. Ik vind het heel belangrijk dat mijn vriend en
ik bij belangrijke dingen op een lijn staan, maar nu heb ik het gevoel
dat ik op zijn lijn moet staan.Het wordt in elk!
geval tijd om hier nog eens goed met elkaar over te praten. Dat is
toch het minst wat ik mag verwachten? |
| Heb het zelf ook mee gemaakt. In het begin van
onze relatie (na 3 maanden) heb ik haar gezegd dat ik geen kinderen
wilde, als zij ze wel wou konden we tenminste in een vroeg stadium
een punt achter onze relatie zetten, was mijn gedachte. Echter gaf
zij toen aan dat ze ook niet echt een uitgesproken kinderwens had.
Na 4 jaar begon het bij haar tenslotte wel te kriebelen maar was mijn
gedachte daarover nog steeds niet veranderd. Uiteindelijk kregen we
om die reden over de gekste dingen onenigheid, ik was de egoist. Onze
relatie is tenslotte om die reden ook over gegaan. Erg jammer..... |
Een hele goede vriend van mij wilde nog geen vader
worden. Zijn vriendin heeft er voor gekozen om na een relatie van
net 1 jaar te stoppen met anticonceptie zonder het hem te vertellen.
Nu is ze inmiddels 16 wk zwanger. Hij wilde dit kind in eerst instantie
niet maar gaat er nu wel voor.
Door dit voorval is hij er achter gekomen dat hij zijn vriendin anders
is dan hij eerst dacht.
Hij kiest ervoor om voor zijn kind te gaan zorgen en toch samen te
gaan wonen wat hij eigenlijk ook niet wilde.
Het is duidelijk dat hij niet gelukkig gaat worden met haar samen,
maar anders denkt hij dat hij zijn kind nooit zal zien.
Wat moet ik hem adviseren? |
ik ben nu 25 en nog helemaal niet toe aan kinderen,
maar ik denk wel dat ik ze later (over een jaar of 5/6) wel wil. Mijn
vriend is nu 29 en geeft aan geen kinderen te willen en dat zeker
te weten. Ik zeg dat ook tegen mezelf , ach, we zien ovr 5 jaar wel
weer verder, misschien denkt hij er dan wel anders over en wil hij
ze wel.
Maar misschien is het dan ook wel andersom, en kom ik erachter dat
ik geen kinderen wil.
Mijn vriend praat er liever niet over, hij heeft gezegd hoe hij er
over denkt, punt. dus dat maakt het wel lastig, ik ben benieuwd hoe
het over 5 jaar is. Ik zou echt niet weten wat ik dan zou doen, als
ik echt kinderen wil en hij echt niet. Mijn relatie opgeven is wel
heel erg moeilijk, maar als je eenmaal voor geen kinderen kiest, ben
je dus wel de rest van leven kinderloos, en dat idee staat me ook
niet aan! |
| Ehmm...bij ons is dit omgekeerd..Hij wil in de
nabije toekomst kinderen, maar ik niet! Tja..dat kan ook nog. |
| Ik was nog maar 19 toen ik mijn partner ontmoette
maar aangezien ik ook toen al wist dat ik kids wilde was het voor
mij duidelijk dat ik alleen een serieuze relatie wilde met iemand
die dat ook wilde. Natuurlijk niet meteen! Ik ben nu 29 en wij hebben
net een zoontje gekregen samen. Maar als hij als 19 jarige had gezegd
ik wil geen kinderen, dan was hij geen optie voor een serieuze relatie
geweest! Dat wist ik toen al. Je moet je kop niet in het zand steken.
|
| Ik wil al 2 jaar kinderen, mijn vriend nog steeds
niet. Maar ga hiervoor nooit bij hem weg! |
| Het is erg moeilijk om te zeggen dat je wel of
niet wilt want zoiets moet groeien.. Echter zou ik het heel zwaar
vinden om me vriend te verlaten als hij geen kinderen wil maar ik
kies dan wel voor mezelf en ik weet dat die wens bij mij groot is
dus dan is het even moeilijk maar zal dan toch beslissen om te stoppen
met de relatie want de wens is er al zo lang en me partner weet ervan
dus had ie dat toch echt eerder moeten aangeven.. En niet liegen erover!!
|
| pffooe, voor mij een oneindig vraagstuk, wat al
4 jaar speelt. Ik ben nu 37 en ben in 2007 zwanger geweest...dit was
gepland (ondanks dat de oergevoelens er niet waren) maar op het moment
dat ik zwanger was, is de schrik me om het hart geslagen. Ik wilde
niet, zag er niets leuks aan en was vreselijk depressief. Of dit door
de hormonen is gekomen, zullen we nooit weten en dat is wat mij nu
"gek" doet piekeren. Uiteindelijk is mijn zwangerschap in
de 16e week afgebroken, wegens een chromosomale afwijking die niet
verenigbaar met het leven was..ook dat nog! Op dat moment heb ik gedacht
dat het beter was zo..ik was zo depressief, wilde echt geen kind en
dan blijk ik ook nog zwanger te zijn van een meisje met een afwijking,
wat nooit levend ter wereld was gekomen. Maar daarna is het grote
piekeren begonnen...ik heb geen oergevoelens, ben behoorlijk vrijgevochten,
veel gereisd en in het buitenland gewerkt, ik hou er nog steeds van
in de kroeg te zitten en dat ik nu al 4,5 jaar een vaste relatie heb,
verbaasd iedereen. Ik pieker omdat ik merk dat ik jaloers ben als
ik een foto van een vriendin met haar 4 kinderen zie, ik pieker omdat
ik er aan de andere kant niet aan moet denken zo vreselijk gebonden
te zijn en alles in het teken van het kind komt te staan. En wat als
ik weer zo depressief wordt..ik kan het kind moeilijk aan mijn moeder
meegeven. De artsen kunnen mij niet vertellen of ik een zgn pre-natale
depressie heb gehad of dat ik ineens tot de conclusie kwam dat ik
helemaal geen kinderen wilden! Pffooe, ik wou dat ik die oergevoelens
had, want ik heb in mijn leven nog nergens zo over gepiekerd als dit!
Het is natuurlijk ook nogal wat. Wat besluit je nou als je je hele
leven hebt gedacht dat er kinderen zouden komen, je je ineens realiseerd
dat dat moedergevoel maar niet komt, maar toch jaloers bent op je
vriendinnen met hun kids!!!! Mijn partner is overigens heel duidelijk..hij
wil graag kinderen, maar hij heeft voor mij gekozen en als ik ze niet
wil, ziet hij ook de voordelen van een leven zond! Er kinderen. Anyone..advies?? |
| wij zaten in z'n situatie .We zijn er wel uitgekomen
gelukkig,maar we hebben wel veel gepraat.We hebben samen besloten
dat we niet aan kinderen beginnen,hij wou het wel voor mij doen hoor.
Maar ik heb gezegd dat mijn relatie belangrijker is, dan dat een van
ons ongelukkig is. Dat heb ik er niet voor over.want we zijn zonder
kinderen ook heel gelukkig.maar het is wel heel belangrijk dat je
goed over praat. |
| ik ken dit probleem wel !!! Ik ben een vrouw heb
al 3 jaar relatie we wonen samen , hij is al vader van 2 kinderen
uit zijn eerder huurlijk, ik ben nog nooit getrouwt en heb geen kinderen
, en ik ben dol op kinderen en hij wil geen kinderen meer we hebben
zo vaak daar over gepraat maar er kom niks van, hij zeg hele tijd
het zelfde, er is geen tijd voor kinderen omdat we staan niet goed
voor met financiel , ik weet niet wat er mee moet behalve uit elkaar
gaan hoe triest het ook is , :( |
Hai,
Als ik naar mijn situatie kijk is allemaal duidelijk. Ik ken mijn
vriend nu anderhalf jaar, sinds 14 mnd hebben we een serieuze relatie.
Ik begon al vroeg in de relatie met ''vissen'' naar zijn (wel of niet
hebben van een...) kinderwens. Tegenwoordig hebben we er geregeld
serieuze gesprekken over: Hoe ziet hij de toekomst, hoe zie ik de
toekomst? Persoonlijk denk ik dat, door er regelmatig met elkaar over
te praten en door open en eerlijk te zijn erover, je het meest ver
komt. Je weet van elkaar wat de toekomst dromen zijn. (In mijn geval
willen we beide graag kinderen, op jonge leeftijd) Komen de dromen
niet overeen? Dan moet je je eigen droom achterna gaan en iemand zoeken
met wie je dezelfde droom kan delen. :-) |
| ja ik heb er inderdaad ervaring mee en het kan
zeer kwetsend zijn. Je hebt het gevoel dat je toekomst instort.. En
je gaat fantaseren over of andere jongens wel met jou die toekomst
hadden willen hebben. Bedenk goed. Vaak zijn vrouwen volwassener kwa
gedachte dan mannen.. Dus ben je even oud als je vriend? Jonger dan
25? Tel dan de jaren er nog maar bij op tot 25 + 9 maanden.. Nog erger,
als je schoonzus al een van 3 heeft en in verwachting is van een 2ling..:S
|
| wat toevallig dat ik dit artikel juist nu lees!
Mijn vriend en ik, nu 8 jaar samen, hebben laatst zo'n gesprek gevoerd.
Ik ben 27, hij 28. Nog lang niet bezig met baby's hoor, eerst lekker
werken aan onze carriere, reizen, leuke dingen doen enzo. Maar op
een gegeven moment, over een jaar of 5, 6 zie ik mezelf wel moeder
zijn. Mijn vriend kan zich dat totaal nog niet voorstellen. Sterker
nog: hij moet er niet aan denken! Laatst hadden we het er voor de
gein over (ik wil ook niet echt lopen pushen dus hield het luchtig)
en hij gaf aan dat hij kinderen echt verschrikkelijk vond en hij zich
niet kon voorstellen dat hij ze ooit wilde. Heel misschien over een
jaar of 7, 8, maar zeker weten deed hij dat niet. Na dit gesprek heb
ik best een rotgevoel overgehouden. Het is absoluut niet zo dat ik
nu kinderen wil, helemaal niet zelfs. Maar ik weet wel dat ik het
ooit best wel leuk zou vinden. Het is echt een moeilijk onderwerp,
ik wil ook niet zo'n vriendin zijn die erover bl! Ijft zeuren en dat
het zo'n issue wordt. Het is nu ook gewoon nog niet aan de orde. In
onze vriendenkring heeft ook nog niemand kinderen. Misschien verandert
zijn mening als we wat ouder zijn. Oudere vriendinnen van mij zeggen
dit ook, hebben dit met hun vriend ook meegemaakt. Eerst afkeer, later
trekt dit bij. Maar ik kan er nu echt al wakker van liggen dat als
ik straks op de leeftijd ben dat ik kinderen wil en hij wil ze nog
steeds niet! wat dan? Uitmaken? Hopen dat je nog iemand treft met
wie je toch kinderen kunt krijgen? Wat een dilemma! Met m'n vriend
hoef ik het er voorlopig echt niet over te hebben, die is echt een
beetje 'klaar' met dit onderwerp. Ik hoor niet voor altijd... Het
erge is nog: ik ga twijfelen of ik echt wel kinderen wil. Is dit echt
of ga ik nu zo denken omdat mijn vriend hier zo over denkt? Ik word
er een beetje verdrietig van en hoop echt dat dit nooit tussen ons
in komt te staan... |
| Mijn man wil géén kinderen, ik wel.
Ik zie niet af van onze relatie, want die is me héél
dierbaar. Maar wat ik dan wel moet doen......ik weet het (nog) niet. |
| Willen jullie ook nog een artikel maken waar het
andersom is...Dus: Hij wil kinderen, ik niet! Want hier wilde ik juist
zo graag wat over lezen omdat ik hier zelf mee te maken heb. |
| Ik heb ooit relatie gehad dat ik graag kinderen
wilde en de man niet. Beide relaties zijn over gegaan. Wel om andere
redenen. Maar het zat me zeker niet lekker. |
| ik ben nu 17 en mijn vriend 18, ik ben helemaal
gek op kinderen en wil er later ook 2, ik wil ze over 10 jaar dat
vind ik een mooie leeftijd om aan kinderen te beginnen, me vriend
in en ik hebben nu 11 maanden met elkaar en hij roept altijd ik wil
geen kinderen. Ik zeg altijd tegen mijzelf over 10 jaar praten we
wel weer veder, ik maak me er nu ook niet zo durk om over later maar
het is wel een wens van me om later kinderen te krijgen, trouwens
mannen veranderen in de loop der jaren ook. |
| ik heb ook ervaring mee. We hebben alles uitgesproken
en nu staan wij eindelijk op 1 lijn. |
|
Advertorial  
Bugles: hoe vind jij ze het lekkerst? Smiths Bugles is het enige
zoutje dat je op oneindig veel manieren kunt vullen. De helft van Nederland
doet dit al, waarbij iedereen zijn of haar eigen favoriete vulling heeft.
Bugles met roomkaas, sweet chilli saus, verse guacamole, kruidenkaas, pesto,
zalmmousse of tzatziki. Maar ook jij hebt vast een favoriete vulling. Wil
jij anderen inspireren met jouw vultip? De beste vultip wint 10.000 euro!
Stuur
jouw vulling in op Smiths.nl |
| Covermodel: Chantal Hanse Het nieuwe cover model van de week van Adversus is de mooie, hoogblonde... [LEES MEER] |
|
|
|
|
|
|
|
Make-up trends 2012 De nieuwste make-up trends voor het voorjaar. Verzorgde huidjes en metallics. Update je look... | Kapsels: dit is hot Wet hair en surf chique haarstijlen, natuurlijke glamour looks en retro invloeden... | Anti-aging crèmes Rimpels, een verslapte huid, gesprongen haarvaatjes en huidverkleuringen. Wat kun je... | |
|
|
| |
|
|
HOROSCOOP MEI 2012
Ontdek snel wat de meimaand voor je in petto heeft. Lees je
horoscoop... [Lees] |
MODETRENDS
Modetrends, kledingtips, mode accessoires... [Lees] |
BEAUTY EN KAPSELS
Make,up tips, lichaamsverzorging, kapsels en haartrends... [Lees] |
TRENDS EN LIFESTYLE
De allernieuwste lifestyle trends... [Lees] |
AFVALLEN
Afslanktips en dieet tips voor een strak lichaam... [Lees] |
LIEFDE
Alles over liefde, verliefdheid, relaties en seksualiteit... [Lees] |
|
|
|
|